Recensie Broken Monsters van Lauren Beukes

broken-monstersUPDATE: De winnaars van de wedstrijd zijn inmiddels bekend! Ink Kroon, Josef en Ingrid winnen de Nederlandse editie en Stephanie, Miriam en Willem de Engelse! Met dank aan de American Book Centre en De Bezige Bij!

Lauren Beukes zette zichzelf definitief op de kaart met haar ijzingwekkende thriller ‘The Shining Girls’ (in het Nederlands verschenen als ‘Stralende meisjes’ en hier door mij gerecenseerd). Het beste aan dat boek is niet eens het geweldige uitgangspunt – een tijdreizende seriemoordenaar wordt opgejaagd door een van zijn bijna slachtoffers – maar de aandacht die Beukes besteed aan de slachtoffers. Ieder meisje straalt dusdanig dat het echt pijn doet als ze het loodje legt. De vrouwen zijn geloofwaardiger dan menig hoofdpersoon in een andere roman en hebben allemaal een ander soort relatie met hun uiteindelijke moordenaar.

Hoe de slachtoffers in ‘The Shining Girls’ beschreven zijn, speelde een cruciale rol in mijn eigen proces bij het schrijven van mijn thriller ‘Nachtmerrieman‘.

They make it sexy in the movies,’ klaagt een bloedverwant van één de slachtoffers in het boek. En dat is wat Lauren Beukes nou precies niet doet. Haar moordscènes zijn niet sexy maar gruwelijk en haar seriemoordenaar is een zielige mislukte man en geen kwaadaardig genie, zoals in de meeste films.

30 mei interview ik Lauren Beukes live in Amsterdam. Klik hier voor meer informatie en om te reserveren.

Als er een overeenkomst is tussen ‘Broken Monsters’ en ‘The Shining Girls,’ is dat de moorden opnieuw niet sexy zijn en de moordenaar mogelijk nog pathetischer. Het gaat over de impact die de moorden hebben op de gemeenschap – in dit geval Motor City Detroit. Het boek volgt een aantal personen – rechercheur Gabi Versado, haar tienerdochter Layla, vlogger Jonno en niet te vergeten, de moordenaar – die Beukes om en om een hoofdstuk geeft, waardoor we dicht op de huid van de personages komen te zitten. Het plot – over menselijke lijken die gecombineerd worden met delen van dode dieren en zo groteske kunstwerken opleveren – is slechts de gruwelijke aanleiding, het boek draait om de personages en hun hoe de moorden het beste en het slechtste in hun naar boven brengen.

Hoewel haar schrijfstijl en structuur volstrekt anders zijn, is er een overeenkomst te ontdekken tussen Lauren Beukes en Stephen King in hoe realistisch hun personages zijn en hoe mogelijke bovennatuurlijke elementen onderdeel uit kunnen maken van het dagelijkse leven.

broken-monsters-quote

Beukes is ook duidelijk een schrijver van deze tijd, die snapt hoe social media werkt (Het idee van een tijdreizende seriemoordenaar begon als een tweet) en die het internet een cruciale rol laat spelen in haar boek. Dat maakt het boek pijnlijk actueel.

‘Broken Monsters’ is een literaire horrorroman en ondanks het gruwelijke onderwerp het meest toegankelijke boek dat Beukes tot nu schreef.

Wil je erbij zijn als ik Lauren interview op 30 mei? Reserveer dan hier een stoel (vol is vol!)

Ik mag drie Engelse en drie Nederlandse vertalingen van ‘Broken Monsters’ weggeven van de American Book Center en uitgeverij De Bezige Bij. Zet hieronder waarom  jij perse het boek moet hebben (en vermeld even in welke taal) en wij kiezen een winnaar. (Over de uitslag kan niet gecorrespondeerd worden op straffe van mutilatie).

 

Recensie: The art of Neil Gaiman

9781781571392Goeie biografie met misleidende titel.

Iedere week lees ik een boek in het kader van #boekperweek. Lees hier meer over het initiatief.

Ik zeg niet dat ik geen schrijver was geworden zonder Neil Gaiman – die eer komt waarschijnlijk aan Stephen King toe – maar hij is absoluut van invloed geweest op mijn carrière. Deels omdat hij in de comcicreeks The Sandman liet zien dat je genres gerust dwars door elkaar heen kon laten lopen, maar vooral omdat hij vanaf het begin af aan heeft geweigerd zich in een genre- of mediumhokje te laten stoppen. Tv-series, filmscripts, romans, graphic novels, gedichten, songteksten en de eerder genoemde comics; Gaiman schrijft alles. Daarnaast is hij ook geenszins gebonden aan één genre, al zou je veel van zijn werk om onder de grote gemene deler ‘fantasy’ kunnen scharen.

In dit overzicht van zijn werk legt uit Gaiman uit waarom hij zo divers is. Begonnen als journalist, een vak waar hij naar eigen zeggen niet in uitblonk, mocht hij (aankomende) grootheden als Douglas Adams, Clive Barker en Bob Silverberg interviewen. Dat deed hij vooral om van hen het vak te leren. En één van de klachten die hij keer op keer hoorde, was dat deze schrijvers van hun uitgevers zelden carte blanche kregen om iets anders uit te proberen. Ze voelden zich in een keurslijf gedwongen waar ze niet uitkwamen. Gaiman hoorde het aan, besloot dat hem niet hetzelfde ging overkomen en zorgde ervoor dat hij iedere keer met iets anders kwam, zodat nooit iemand kon roepen: jij bent een comicschrijver, jij mag geen romans schrijven.

(Daar kan ik mij als spreker, kinderboeken-, roman-, en non-fictieschrijver met film- en stripplannen uiteraard uitstekend in vinden).

Death81De titel is misleidend (en de reden waarom ik het rijk geïllustreerde boek in eerste instantie liet liggen) omdat het suggereert dat het vooral een plaatsjesboek is met ‘art’ uit zijn strips en films. Maar het is toch echt een biografie die ingaat op zijn comics, filmscripts, boekverfilmingen, romans, graphic novels en mislukte of uitgestelde project. De tekst is deels samengesteld uit bestaande interviews, aangevuld met gesprekken die schrijfster Hayley Campbell (dochter van tekenaar en Gaimancollaborateur) Eddy Campbell.

‘The art of Neil Gaiman’ is een must read voor Gaimanfans en een aanrader voor een ieder die geïnteresseerd is in genre fiction, hoe de comic- en filmindustrie werkt of gewoon wil weten hoe een succesvolle auteur het vak leerde met vallen en opstaan. En bluffen.

In 2013 interviewde ik Neil Gaiman voor De Boekerij. Het filmpje staat hierboven, het verslag vind je hier.

Recensie: Broken Home van Ben Aaronovitch

Broken HomesIedere week lees ik een boek in het kader van #boekperweek. Lees hier meer over het initiatief.

I love London en ik kom er veel te weinig. Daarom vind ik het heerlijk om boeken te lezen die zich niet alleen in de stad afspelen, maar waar de stad bijna een personage op zich is.

Een paar jaar geleden was ik in boekhandel Waterstones in Covent Garden waar de eerste twee boeken van Ben Aaronovitch werden aanbevolen. De boeken gaan over Peter Grant, politieagent én tovenaar in opleiding. De serie – die inmiddels uit vijf boeken bestaat en op de nominatie staat om omgetoverd te worden in een Britse tv-serie – vallen onder Urban Fantasy, het hippe nieuwe genre dat (te) vaak geassocieerd wordt met Young Adult novels.

Omdat mijn eigen thriller Nachtmerrieman tegen de Urban Fantasy aanschuurt, heb ik een aantal jaren veel series in het genre gelezen. De onvolprezen Harry Dresden boeken van Jim Butcher, uiteraard, maar ook de Matthew Smith boeken van Kate Griffin, London Falling van Paul Cornell, (waar ik pas in ben begonnen). En niet te vergeten Neverwhere natuurlijk, van Neil Gaiman, misschien wel het oerboek van de Britse Urban Fantasy.

Bij het afrekenen van River of London en Moon over Soho vertelde de medewerker van Waterstones trots dat Ben Aaronovitch in deze boekhandel gewerkt had na een mislukte carrière als schrijver van afleveringen (en verboekingen) voor Doctor Who. Op de website zegt Ben hierover:

‘I had a career in writing (for TV) that essentially dried up so I found work at Waterstones. I was shelving science fiction one day and it occurred to me that it might be possible for me to write a novel. By comparison with scriptwriting, there were lots of new authors appearing all the time – so I decided to write a book. My ambition was to be in the ‘mid’ list, one of those titles that kept ticking over modestly. I really didn’t anticipate the success of the book!’

Lees de rest van interview hier.

Ben_AaronovitchIk snapte het succes wel, want de boeken waren erg goed geschreven. Ik vloog door de twee titels heen. Hoofdpersoon Peter Grant is qua uiterlijk het tegenovergestelde van zijn auteur: jong, zwart, slank. Hij kijkt met een gezonde dosis cynisme naar het bureaucratische politiewerk aan de ene kant en de soms al even ondoorgrondelijke regels voor magie. Onder leiding van zijn superieur Nightingale en zijn partner Lesley neemt hij het op tegen de op hol geslagen magiër The Faceless Man.

De charme van de boeken is hoe normaal het Engelse leven is naast de magie en de moorden die opgelost moeten worden. Dat blijkt in de latere delen helaas ook de valkuil te zijn. Want in het derde deel – en in mindere mate in het vierde – gebeurt domweg veel te weinig. Grote delen van de boeken zijn saai, niet relevant voor het plot of veel te lang(zaam) uitgewerkt. Daarmee lijken ze meer op een willekeurige aflevering van een tv-serie als Bones of Castle. Dat is leuk voor 45 minuten tv, maar zonde van mijn leestijd.

Het vierde boek dat ik vandaag afrondde (nadat ik het maanden geleden gefrustreerd had weggelegd) gaat over een aantal moorden, een wolkenkrabber die als (spoiler) werkt en over Peter Grant die zich zijn plaats probeert te vinden in The Folly, de het magische departement van de London Police. Dat zijn de interessante stukken. Daar tussendoor meandert het maar door met goedgeschreven maar uiteindelijk volstrekt nutteloze zinnen. Het einde is aardig, maar ook een anticlimax.

Na het derde boek besloot ik Peter Grant nog een kans te geven, en hoeveel dit vierde deel een stuk beter was, denk ik dat ik het vijfde boek gewoon oversla en wacht op de tv-serie.

Recensie: Showrunners

ShowrunnersIedere week lees ik een boek in het kader van #boekperweek. Lees hier meer over het initiatief.

Eigenlijk wilde ik gewoon de documentaire zien. Maar ‘Showrunners’ bleek alleen op iTunes te staan als je in de Verenigde Staten of Groot Brittannië woont. Gelukkig was er ook een boek. Gek genoeg alleen op papier, maar wel te bestellen in Nederland gelukkig.

Showrunners zijn de schrijvers/producenten achter tv-series. Joss Whedon (Buffy, Firefly), Damen Lindelof (Lost), Ronald D. Moore (Battlestar Galactica) om er een paar te noemen. Deze drie en vele anderen werden geïnterviewd door Des Doyle, een Ierse schrijver/regisseur die over het fenomeen een (gecrowdfunde) documentaire maakte.

De belangrijkste reden waarom ik meer wil weten over showrunners is omdat ik een fan ben. Een fan van shows die niet alleen het televisielandschap veranderden, maar ook een belangrijke leerschool waren voor mij als schrijver. Want de invloed van series als ‘Buffy the Vampire Slayer’ ‘Person of Interest’ en ‘Lost’ op mijn eigen Superhelden.nl trilogie is onmiskenbaar.

In het boek worden tientallen bekende en minder bekende showrunners geïnterviewd over hun vak, over het belang van een goed script, over hoe een seizoen van te voren wordt uitgedacht in de ‘writer’s room’ en hoe daarna individuele schrijvers de losse episodes schrijven. Over de bemoeizucht (positief en negatief) van de netwerken en de producenten, over de online fans, over de bizarre lange dagen/weken/maanden die deze mensen maken om een tv-serie te creëren en over de toekomst van televisie, in wat voor vorm dan ook. Fascinerend om te lezen.

joss_whedon-e1413907456910Een andere reden om het boek te lezen, was omdat ik zelf al jaren droom van het maken van een eigen tv-serie. Ik realiseer mij na het lezen van ‘Showrunners’ wel dat dit een enorme klus is. Het meest Waanzinnige Plan ooit. En dat we de structuur ervoor ontberen in Nederland, op dit moment.

Aan de andere kant staat de hele structuur wereldwijd op losse schroeven. Of zoals James Duff, showrunner van ‘The Closer’ en ‘Major Crime’ aan het eind van het boek zegt: ‘We are like dinosaurs regarding the meteor from afar. The meteor is coming. Some people are planning for the next evolutionary process and some people are just eating tree leaves as fast as they can.’

En in dat opzicht lijkt wat er gebeurd in televisieland wel heel erg op wat er gebeurt in ons mooie boekenvak. Daarom is ‘Showrunners’ niet alleen een aanrader voor liefhebbers van goede tv, maar ook voor schrijvers en uitgevers.

http://www.showrunnersthemovie.com/

Een #boekperweek lezen, doe je mee?

De Bibliotheek zette 31 december 2014 de volgende tweet online:

Boekperweek

Dat prikkelde mij wel. Want mijn e-reader staat vol met (teveel) ongelezen boeken en de laatste plank met papieren exemplaren begeeft het ook zowat onder zijn gewicht.

“If you don’t have time to read, you don’t have the time (or the tools) to write. Simple as that.” – Stephen King

‘Ik ben een schrijver, geen lezer.’ – Harry Mulisch

Ik ben in veel opzichten van de school van Stephen King, dus in dat opzicht past de eerste quote beter bij mij dan de tweede. Ik was ook veel eerder een lezer en ben pas op later leeftijd gaan schrijven. Maar het lezen schiet er de laatste tijd soms bij in, en dat vind ik jammer. Ik zit gemiddeld op zo´n twintig tot dertig boeken per jaar, waarvan een groot deel tijdens de vakantie.

ancillaryDat komt overigens niet per se door een gebrek aan tijd, maar vooral door een gebrek aan energie. Als ik ’s avonds moe op de bank zit, is een aflevering van de ‘The Mentalist’ kijken ontspanning, terwijl verder lezen in (het overigens fantastische) ‘Ancillary Justice’ van Ann Leckie op dat moment inspanning is. En hoe fijn ’s morgens om vijf uur opstaan ook is, voor het energieniveau in de avond is het funest.

Toch ga ik de uitdaging aan om 52 boeken te lezen in 2015. Nu mijn carrière gered is met de verschijning van Superhelden.nl dl 3, is er veel meer ruimte in mijn hoofd ontstaan voor andermans verhalen. En er ‘liggen’ hier een aantal boeken die smeekt om gelezen te worden.

En ik ben niet de enige:

Boekperweek2

Ik begin met dit weekend twee boeken uitlezen waar ik in 2014 al in begonnen was. Daarmee loop ik alvast een beetje in. En ik zal een (korte) recensie van ieder boek op mijn Goodreads zetten.

Doe je ook mee? De hashtag is #boekperweek en De Bibliotheek heeft ook een Pinterestpagina. En als je net als Wouter wilt beginnen met de Superhelden.nl trilogie, dan hou ik je natuurlijk niet tegen 🙂

Geen tijd, geen geld, toch doen

Boek losHoewel ik de veertig uur per week werken zelden haal, krijg ik toch behoorlijk veel voor elkaar. Ik schrijf gemiddeld vijf boeken per jaar (niet allemaal zo dik als ‘Superhelden.nl dl3’ uiteraard), geef lezingen en realiseer bijna iedere jaar wel een Waanzinnig Plan. Daarnaast ben ik huisman, vader en echtgenoot, sport ik bijna iedere dag en lees ik ook regelmatig een boek of kijk ik een film of serie.

Die Waanzinnige Plannen kosten vaak geld, en hoewel ik niet mag klagen over de verdiensten als schrijver (hoeveel mensen in mijn vak kunnen zeggen dat ze ervan kunnen leven?) schiet er zelden iets over voor bijvoorbeeld een verre vakantie, laat staan voor een Waanzinnig Plan. Die moet ik dus op een andere manier zien te financieren. En dat lukt (bijna) altijd.

Ik ben daar niet de enige in. Mensen als Martijn Aslander, Esther Jacobs en Patty Golsteijn bloggen regelmatig over wat ze allemaal bereiken ondanks (of misschien wel dankzij) hun drukke leven en hun beperkte financiële middelen. Het kan dus zeker!

Maar hoe?

In mijn boek ‘Waanzinnige Plannen! – En hoe te realiseren’ en de bijbehorende lezing ga ik in eerste instantie in op wat ons tegenhoudt om onze plannen uit te voeren en geef ik handvatten om een goeie planning te maken. Maar wanneer mensen door hun zelfgecreëerde barrières heen breken en daadwerkelijk aan de slag gaan, volgt vaak de vraag: heb je ook praktische tips voor mij? Hoe maak ik nou meer tijd vrij en hoe kom ik aan geld?

Om die vragen te beantwoorden blog ik regelmatig over hoe je bijvoorbeeld urgentie creëert of tijd wint met vroeger opstaan. Maar ik kan daar nog veel meer over vertellen. Daarom hebben Uitgeverij Scriptum en ik besloten dat er een vervolg komt op ‘Waanzinnige Plannen’. Het gaat heten: ‘Geen tijd, Geen geld, Toch doen’ en verschijnt in mei 2015.

FullSizeRenderHet contract heb ik net getekend, en de structuur van het boek heb ik helemaal klaar. Het komt vol met praktische tips en verhalen te staan, wordt 160 pagina’s en gaat 12,50 kosten.

Nu alleen nog de tijd vinden om het te schrijven de komende maanden, naast ‘Nachtmerrieman’. Gelukkig heb ik een aardig idee hoe ik dat moet doen.

En jij straks ook.

Nederlandse e-books nu ook bij Amazon.nl

Amazon.nlVanaf vandaag is het zover: Nederlandse e-books zijn te koop bij Amazon.nl. Dat betekent dat mensen met een Kindle nu ook Nederlandstalige boeken op hun reader kunnen lezen.

Omdat ik voornamelijk Engelstalig lees, schafte ik jaren geleden een Kindle aan. Het apparaat kwam op dat moment uit de testen als één van de beste readers en was betaalbaar. Door het via een Nederlandse site te kopen, betaalde ik zelfs geen verzendkosten.

Het had nog een ander voordeel: niet alleen zijn e-books bij Amazon vaak goedkoop, de dollar staat ook een stuk lager dan de euro. Voor een boek van 8 dollar betaal ik uiteindelijk slechts 6,44. Ideaal voor een veellezer als ik.

Maar ik lees af en toe ook wel eens een Nederlandstalig boek. Die koop ik nu meestal via iTunes en lees hem op mijn iPad, maar ideaal is het niet. Ik heb de iPad niet altijd bij me, hij is een stuk zwaarder dan mijn reader en hij werkt niet bij direct zonlicht.

superhelden-nlOm de proef op de som te nemen kocht ik vanmorgen mijn eigen boek ‘Superhelden.nl dl1’ digitaal voor 6,99. Dat is dezelfde prijs als bij Bol.com. Ik drukte op aanschaffen en kregen de mededeling dat ik mijn account moest overzetten naar de Nederlandse winkel. Dat was met één klik geregeld en binnen enkele seconden stond mijn eigen boek op mijn Kindle.

Cool.

Maar betaal ik nu nog steeds de dollarprijs voor mijn Engelse boeken? Ik besloot de proef op de som te nemen en twee titels van mijn Wishlist te bekijken: Funny Girl van Nick Hornby en The Silkworm (Cormoran Strike) van Robert Galbraith alias J.K. Rowling.

En daar gebeurde iets vreemds. The Silkworm kost $ 16,18 op Amazon.com en 12,99 op de Nederlandse site. Nagenoeg dezelfde prijs als in Amerika, dus. Maar Hornby’s boek bleek in Nederland veel duurder: 16,74 dollar werd 16,25 euro ipv 13,26, een stijging van drie euro. Is dat een omrekenfout, een startupprobleem of is er iets anders aan de hand?

Ik heb geen idee. Ik weet wel dat ik voortaan bij ieder boek ga checken of het handiger is om via de Nederlandse of Amerikaanse site in te loggen.

Wat betekent dit voor de Nederlandse boekenbranche? In eerste instantie verkoopt Amazon.nl alleen maar e-books. Op dit moment gaat 60% van de e-bookverkoop via Bol.com. Het is mogelijk dat mensen overschakelen van de een naar de andere site, maar dat zal voorlopig niet om de prijs zijn. Zoals Jorrit van der Meulen, hoofd van de hardware-afdeling van Amazon op Nu.nl zegt: ‘In de meeste gevallen wordt de prijs van een boek bepaald door de uitgever of auteur.’ Voor mensen met een Kindle is het handig, die kunnen nu ook Nederlandse boeken lezen zonder gebruik te hoeven te maken van programma’s als Calibre.

Maar of het bij e-books gaat blijven is natuurlijk maar de vraag.

De tweet die mijn leven veranderde

Drie

Mijn versies hebben nog een gedraaide ‘2’ en een ‘S’.

Op 2 november 2010 – vandaag exact vier jaar geleden – twitterde ik: “Ik ben op zoek naar een (kinderboeken)uitgever met heel veel lef voor waanzinnig plan. #durftevragen”. Een dag daarvoor was namelijk het thema van de kinderboekenweek bekend gemaakt: “Superhelden! Over dapper durven zijn.” En dat sloot perfect aan bij een boek waar ik mee bezig was!

Vier dagen later twitterde ik: “Van mijn spaargeld geen iPad maar een url gekocht.” Dat was natuurlijk www.superhelden.nl. Ik schreef een plan voor een boek plus een game. Ondertussen kwamen er via twitter veel reacties binnen, waaronder van uitgevers.

“Tipje van de sluier: Het Waanzinnige Plan is een boek voor kinderen van 9/11+ over kids die tegen hun wil ingezet worden als spionnen,” twitterde ik op 29 november. Inmiddels hadden er vier uitgevers gereageerd, waaronder Uitgeverij De Fontein.

23 december stuurde ik deze tweet de ether in: “Na mijn #waanzinnigplan voorgelegd te hebben 4 uitgeverijen, heb ik nu 1 nee, 1 ja-onder-voorbehoud en 2 ja’s. Nu moet ik knoop doorhakken.”

Het werd De Fontein en de rest is – zoals dat heet – geschiedenis.

Etalage

Etalage in De Utrechtse Kinderboekhandel

Vandaag is het precies vier jaar geleden dat ik mijn oproep de wereld instuurde. En overmorgen ligt het derde en laatste deel van de Superhelden.nl trilogie in de winkel. Van de eerste twee delen zijn er samen meer dan 20.000 (!) verkocht, de trailer is ruim 21.000 keer bekeken en het spel is door meer dan 10.000 kinderen gespeeld. In 2013 was het boek kerntitel tijdens de kinderboekenweek, volgend jaar verschijnt het eerste deel in Duitsland en er zijn meerdere gesprekken gaande met uitgevers uit andere landen.

En dat is niet alles. Bij David en Goliat – één van de andere vier uitgevers die reageerden – verscheen mijn prentenboek ‘Billy de Kip’ en de term ‘Waanzinnig Plan’ leverde een non-fictieboek op bij Uitgeverij Scriptum en een lezing die ik inmiddels een paar keer per maand geef. Daarnaast zorgde de trilogie voor zoveel naamsbekendheid dat ik ‘NMM’ – mijn thriller voor volwassenen – gecrowdfund kreeg en verkocht aan Uitgeverij Meulenhoff Boekerij.

Wie mijn blogs en tweets volgt weet dat de afgelopen vier jaar niet over rozen zijn gegaan. Maar vandaag vergeet ik alle tegenslagen en geniet ik van het verschijnen van mijn derde boek. Het is volgens mijn eigen bescheiden en zeer subjectieve mening het beste boek dat ik ooit schreef en ik ben super-, supertrots op de trilogie.

Trotse schrijver met redacteur Femke Geurts

Trotse schrijver met redacteur Femke Geurts

Maar dat niet alleen: ik ben ook dankbaar. Dankbaar voor de retweets, voor de belangstelling van lezers en uitgevers, voor de adviezen, kritieken, ideeën en ondersteuning die ik kreeg van mensen die ik vaak nog nooit ontmoet had. Voor de proeflezers, de fans, de ambassadeurs, de redacteurs, corrector, bureauredacteur en uitgever. Voor de ontwerpers, de pr-dames en niet te vergeten de boekhandels die vanaf dag 1 mijn boek ingekocht en gepromoot hebben.

Uit de grond van mijn hart: dank jullie wel.

Ik ben benieuwd wat jullie van mijn nieuwste kindje vinden.

Hilarisch boek zonder tekeningen

no pictures‘Heb jij dit gezien, Marcel?’ twitterde de één.

‘Weet jij hier een Nederlandse uitgever voor?’ Facebookde de ander.

‘Dit moet Marcel zien!’ tagde de derde.

Steeds weer kwam dezelfde link naar hetzelfde filmpje langs, een filmpje met de titel ‘This Man Opens A Book With No Pictures’.

Is dat echt zo bijzonder, een boek zonder plaatjes? dacht ik. Alle 11+ boeken en de meeste volwassenenromans hebben toch ook geen illustraties? Maar goed, als ik het MOET kijken, dan doe ik dat.

Alleen, het is kinderboekenweek, ik ben continu onderweg, met slecht internet en een attentiespanne van e-

Wat wilde ik schrijven?

Maar als zoveel mensen je hetzelfde linkje blijven sturen, dan moet je toch echt even kijken. En  dan zie je dit:

En ja, jullie hebben allemaal gelijk: dit is geweldig! En het MOET vertaald worden (lijkt mij ook niet echt een probleem). En het zou in Nederland net zo’n grote hit moeten kunnen worden als in Amerika.

Uitgevers, wie van jullie pikt dit op?

Boos op De Bijenkorf

Bijenkorf Liz‘Je boek ligt bij De Bijenkorf!’ twitterde Liz. Ze doelde op Superhelden.nl en inderdaad, de eerste twee delen bleken in het Amsterdamse filiaal in de kast te staan. Ze twitterde er als bewijs een foto van.

En ik werd teruggeworpen in de tijd.

Het was 2001. Ik had kort geleden mijn baan als Multimedia Manager bij ECI opgezegd omdat ik zo nodig een boek moest schrijven. Ik had mijn eengezinswoning in Houten verkocht en ingeruild voor een oud (en vies) maar ook goedkoop appartement in Rotterdam. Daar schreef ik iedere dag aan wat mijn eerste jeugdroman zou moeten worden: ‘De Werelddromer’.

Na een aantal weken vloog ik tegen de muren op. Ik was van een fulltime baan met tientallen collega’s naar het eenzame beroep van schrijver gegaan en ik miste aanspraak. Daarnaast raakte mijn gespaarde geld sneller op dan verwacht én liep ik onverzekerd rond. Ik besloot een bijbaantje te nemen.

Bijenkorf RotterdamNiet veel later werkte ik twaalf uur per week op de boekenafdeling van de Rotterdamse Bijenkorf. Dat was een vreemde tijd. Ik vond boeken verkopen geweldig en mijn collega’s waren heel fijn. Maar mijn twee directe chefs waren dat niet. Regelmatig werd ik er aan herinnerd dat omdat ik mijn vorige functie hoger in de hiërarchische boom zat, ik niet moest denken dat ik hier iets te vertellen had. En hoe leuk mijn collega´s ook waren, dat ik schrijver wilde worden werd door niemand serieus genomen. Het deerde mij weinig, ik ging naar mijn werk, verkocht boeken en wanneer ik thuis was, schreef ik aan mijn eigen manuscript.

Op een dag raakte ik in een gesprek met een collega van een andere afdeling. Het was een leuk meisje en ik stond waarschijnlijk een paar minuten langer met haar te praten dan strikt noodzakelijk. Ik werd door mijn leidinggevende op het matje geroepen en kreeg een ultimatum: geen ijdel gekeuvel onder werktijd, anders lag ik eruit.

Ik hield de eer aan mijzelf en nam ontslag. Mijn collega’s vonden het jammer om me te zien vertrekken en wensten mij veel succes met mijn boek. Ik had niet het idee dat er iemand geloofde dat ik het ooit echt voor elkaar zou krijgen.

Ik was woest en één gedachte beheerste mij: ik zou het ze laten zien! Op een dag zouden mijn boeken in De Bijenkorf liggen!

Mijn boek mislukte faliekant en ik zocht weer een baan op mijn niveau. In mijn vrije tijd begon ik aan een klein boekje bij Zwijsen, dat een jaar later in de schoolbibliotheken lag.

Maar niet in de winkel.

BijenkorfHet is zestien jaar later en mijn boeken liggen eindelijk bij De Bijenkorf. Ook in Rotterdam. Ik weet het zeker, want ik ben er wezen kijken en nam er deze foto. De afdeling is verhuisd naar een andere verdieping en behoorlijk kleiner geworden.

En geen van mijn vroegere collega’s werkt er nog.

En ik? Ik voel geen triomf. Dat hoeft ook niet, want ik hoef niets meer te bewijzen. Ik besef nu dat mijn woede vooral te maken had met onzekerheid. Kan ik echt schrijven, kan ik mijn droom echt waarmaken?

Nu ben ik vooral trots. Trots en blij dat mijn boeken overal in Nederland verkrijgbaar zijn, in alle boekhandels. Zelfs bij De Bijenkorf. (En deel 3 ligt 4 november in de winkel).