De boekverkoper als superheld

bblTijdens het Beste Boeken Live Event sprak ik een ode uit aan de boekhandelaar. De speech stond al als filmpje op YouTube maar op verzoek is hieronder ook de hele tekst te lezen.

Presentatie Beste Boeken Live

“Eigenlijk zijn jullie boekverkopers de echte Superhelden. Doordat jullie iedere dag opnieuw het gesprek aan gaan met de klant. Doordat jullie iedere keer weer opnieuw de vraag stellen: waar hou je van? Doordat jullie iedere dag weer opnieuw een aanbeveling doen: dit boek moet je lezen!

Gisteren signeerde ik op de Uitmarkt in Amsterdam. En al snel kwam ik erachter dat als ik ging zitten wachten tot er iemand naar mij toekwam – voor een handtekening of een boek – dat ik hier met Sint Jutemis nog zou zitten. Dus ik deed wat een boekhandelaar doet. Ik vroeg aan ieder kind dat passeerde: hoe oud ben je? Hou je van spannende boeken? Mag ik je wat over de serie Superhelden.nl vertellen?

Na een paar uur waren alle delen 1 verkocht. Tientallen kinderen gingen met een glimlach op hun gezicht en een boek onder hun arm naar huis. In gedachten waren ze al op het eiland Pala en werden ze samen met de personages in het boek opgeleid tot superhelden.

Voor mijn werk reis ik veel en iedere stad waar ik kom, bezoek ik de plaatselijke boekhandel. Ik kijk of mijn boeken er staan en maak een praatje met de verkoper. Een paar weken geleden was ik in de kinderboekwinkel in Arnhem. De eigenaresse begon meteen te vertellen. Wat haar opviel, was dat de Superheldenreeks gewoon door bleef verkopen. Naar de meeste nieuwe boeken is na een aantal maanden of een jaar geen vraag meer en de meeste eversellers zijn al tien of twintig jaar oud. Maar Superhelden.nl verkocht ze het hele jaar door, jaar in, jaar uit. ‘En,’ zei ze, ‘het wordt gelezen door jongens én door meisjes. Dat is iets wat niet heel vaak voorkomt.’ Maar het allerbelangrijkste, vertelde ze, was dat het eerste deel vrijwel altijd gekocht werd door een vader, moeder of grootouder en dat de andere twee delen door het kind zelf werden gekocht. Dat bewees voor haar dat de boeken echt voor de doelgroep waren geschreven.

Maar ze vergat het belangrijkste en dat was haar rol als boekverkoper. Want een titel kan nog zo goed zijn, zo spannend, zo geschikt voor de doelgroep, als de lezer niet van het bestaan weet, dan flopt het boek. En het succes van Superhelden.nl is te danken aan haar en aan jullie.

Want als jullie het eerste deel niet massaal hadden ingekocht in 2011, hadden we er geen 10.000 van verkocht. En als jullie daarna deel twee en het laatste – zwaar vertraagde – derde deel niet in stapels hadden neergelegd, hadden we geen 35.000 stuks van de trilogie verkocht. Als jullie niet persoonlijk het boek hadden aanbevolen, omdat het spannend was en anders, dan had het nooit zijn weg gevonden naar al die jonge lezers en lezeressen.

En natuurlijk, het is onze boterham. Als jullie geen boeken verkopen, moet de winkel dicht, als ik geen boeken verkoop, moet ik een baan gaan zoeken (en wie wil mij na vijftien jaar fantaseren nog ergens voor hebben?). Maar het gaat om veel meer dan dat! Het lezen van boeken leert kinderen empathie. Door zichzelf te verplaatsen in de hoofdpersonen vragen ze zich af hoe het zou zijn als zij in zo’n situatie terecht zouden komen. Want uit een recente studie blijkt dat ‘verhalen de macht hebben om emoties tot leven te brengen, en kinderen te helpen inzicht te krijgen in hun eigen gevoelens en die van anderen.’ Ze leren bijvoorbeeld hoe het is om een superheld te zijn!

‘Hoe zou ik reageren als ik ontvoerd werd naar een eiland?’

‘Welke beslissing zou ik nemen als ik moest kiezen tussen twee kwaden?’

‘Als het lot van de wereld van mij af zou hangen, zou ik dan mijn leven – en dat van mijn vrienden – in de waagschaal durven leggen?’

Als boeken kinderen toegang geven tot hun emoties, dan zijn jullie – de boekverkopers – de poortwachters. Door jullie aanbevelingen komen ze in aanraking met andere boeken dan die ze al kennen. En Superhelden.nl is anders dan de meeste andere boeken.

Dat weet ik, omdat lezers mij dat mailen. Of tweeten. Of Facebooken. En soms drukken ze zelfs een briefje in mijn handen, zoals deze jongedame deed na een schooloptreden in Steenwijk:

‘Beste Marcel van Driel,

Ten eerste wil ik u een compliment geven voor het schrijven van de superboeken 1,2 en 3. Ik lees helemaal niet graag en ik ben dyslectisch, en ik kon niet stoppen met lezen, zo leuk was het. Toen ik het boek las, zag ik al helemaal de film voor me, omdat ik een beelddenker ben.’

Nog even los van het geweldige compliment, wat voor een superheld ben je als je dit durft te schrijven en aan de auteur te overhandigen?

Op diezelfde Uitmarkt kwam een dame mij een hand geven. ‘Ik ben leesbevorderaar,’ zei ze, ‘en ik wilde je bedanken voor je serie Superhelden.nl. Je hebt zoveel kinderen over hun leeshobbel heen geholpen met je boeken. Dank je wel daarvoor.’

Maar ook zei onderschatte haar eigen rol. Want hoe goed ik mijn boeken ook probeer te schrijven, als ze de lezers niet bereiken, blijven de woorden opgesloten zitten tussen de kaften. Het zijn mensen zoals zij en zoals jullie die de match maken. Jullie zijn de cupido’s van het woord.

Of moet dat zijn: de superhelden van het boek?

Judith Visser tweette ooit: “Boeken schrijven zichzelf net zo min als ze zichzelf verkopen.” En dat is zo waar! Niet alleen schrijvers hebben jullie hard nodig, maar ook de lezers. Zij weten vaak nog niet wat ze willen!

Daarom ben ik zo dankbaar voor jullie inspanningen. Omdat jullie je nek uitsteken als je een nieuwe serie inkoopt, wanneer je iets onbekends op de stapel legt, wanneer je tegen je de lezer zegt: Superhelden.nl MOET je lezen, geloof me maar, je kunt het niet wegleggen.

Want dat is wat ik probeer te bereiken. Ik schrijf boeken die je ’s avonds in bed leest, terwijl je ouders denken dat je slaapt. Ik schrijf boeken waarvan je denkt: nog één hoofdstuk, dan, alleen dacht je dat drie hoofdstukken geleden ook al. Ik schrijf boeken waarvan je aan het eind van ieder deel denkt: ik MOET weten hoe het verder gaat.

En daarom verschijnt er in januari volgend jaar een vierde deel van Superhelden.nl en het jaar daarna een vijfde. Omdat niet alleen de lezer, maar ook ik wil weten hoe het verder gaat. En als je de reeks vergelijkt met een Amerikaanse tv-serie, wat veel mensen doen, dan zijn de eerste drie delen seizoen 1 en de twee nieuwe delen seizoen 2. Er is een nieuwe slechterik, een nieuwe uitdaging, maar we volgen dezelfde hoofdpersonen, dezelfde vijf personages waarmee we al drie boeken meeleven.

Maar er is één twist. Want één van de vijf is een verrader. Een van de vijf doet zich anders voor dan hij of zij is. Een van de vijf is geen echte Superheld.

Dit is de flaptekst.

‘Nu Mr. Oz verslagen is, heeft Iris samen met Alex, Fiber, Justin en YunYun in het geheim de leiding op Pala overgenomen. Pas wanneer ze de levensgevaarlijke Jabberwocky’s van Mr. Oz hebben uitgeschakeld, kunnen de kinderen naar huis. Maar dan dient zich een nieuwe vijand aan, eentje die toegang heeft tot het computersysteem op het eiland. Iris beseft dat een van haar vrienden een dubbelrol speelt. Maar wie is de verrader? En hoe kunnen ze de vijand het hoofd bieden als ze elkaar niet kunnen vertrouwen?’

Waar jullie in ieder geval wél op kunnen vertrouwen is dat ik mijn best heb gedaan om het beste deel uit de serie te schrijven. Nog spannender, nog emotioneler, met nog meer vaart en actie dan de eerste drie boeken. Ik hoop dat ik – én de lezer – weer kunnen vertrouwen op jullie. Dat jullie de boeken inkopen, neerleggen en – en dat blijft het allerbelangrijkste – aanbevelen aan de nietsvermoedende lezer. De lezer die nog nooit van Pala gehoord heeft, die nog niet weet wat de plannen van Mr. Oz zijn en wat hij voor Iris en haar Superhelden in petto heeft. En wanneer het kind met een boek onder de arm en een glimlach op haar gezicht de winkel verlaat, weet zij misschien niet wie de echte superheld is.

Maar ik weet het wel. Want de echte superheld, dat ben jij.

Dank je wel voor je aandacht.”

Remembering The Dig

IMG_1702

Alleen onder water

Doodstil was het in het Oceanium. Alleen wij waren er, mijn kinderen en ik. En de vissen, natuurlijk. Het anders zo drukke Blijdorp was een oceaan van stilte, wat het gevoel versterkte dat we in werkelijkheid onder water waren of misschien zelfs wel op een andere planeet.

Binnen het Oceanium is een aparte ruimte gereserveerd voor de Greenpeace Expo, een serie van matzwarte kamers, fluoriderende kleuren, onderwaterbeelden en teksten over vissen en visserij. En muziek. Geen idee wie het gecomponeerd heeft, maar in gedachten werd ik onmiddellijk teruggeworpen naar 1995, naar het briljante point & click adventure ‘The Dig’.

‘The Dig’ was verzonnen door Stephen Spielberg voor zijn tv-serie ‘Amazing Stories’ maar het verhaal over een groep astronauten dat in het binnenste van een astroïde een portal vindt naar een buitenaardse planeet, bleek veel te duur voor tv. Gelukkig was het wél te realiseren als videogame. Met graphics van Industrial Light & Magic, dialogen van Orson Scott Card, acteurs als Robert Patrick (Terminator 2, X-Files) en Steven Blum en orkestrale muziek van Michael Land (Monkey Island) was een instant klassieker geboren, waar ik mijn met huisgenoot vele nachtelijke uurtjes mee heb doorgebracht.

The Dig
De Cd-rom draait niet meer op mijn pc, maar het is nog wel via STEAM te spelen. Geen app, maar wat niet is kan natuurlijk nog komen, aangezien Monkey Island, Grim Fandango en binnenkort Day of the Tentacle ook te spelen zijn op onze tablets. Maar er is nog een andere manier om het verhaal mee te krijgen, en dat is als film.

Soort van.

Iemand heeft namelijk de moeite genomen om het hele spel in een keer door te spelen, op te nemen en op YouTube te zetten. Bijna drie uur duurt het en dat is tegenwoordig een acceptabele speelfilmlengte. Ja, de graphics zijn gedateerd en ja, sommige dialogen zijn een beetje cheesy. Maar de sfeer, de muziek zijn nog steeds ongeëvenaard wat mij betreft.

De muziek is overigens ook te downloaden, via deze site. Geen idee of het legaal is, maar op iTunes, Spotify of Deezer staat het in ieder geval niet.

Ik weet in ieder geval wat ik volgende week ga kijken.

Speel jij Iris of Alex in Superhelden.nl?

Annalise_Basso

Annalise Basso

‘Als er een film komt van Superhelden.nl, mag ik dan de hoofdrol spelen?’ Ik weet niet hoe vaak mij die vraag inmiddels gemaild is, maar het loopt in de tientallen. En altijd moet ik hetzelfde antwoord geven: ‘Als er ooit een film komt, dan ga ik daar niet over.’ En dat klopt. Schrijvers hebben over het algemeen niets te zeggen over het script of de casting, zelfs de heel beroemde niet.

Maar dat betekent niet, dat ik niet op zoek ben naar de perfecte kandidaat. En afgelopen week heb ik haar gevonden!

Vroegah was ik een enorme horrorliefhebber. Ik ging jaarlijks naar het Weekend of Terror, verslond alle ‘Hellraisers’ en ‘Nightmare on Elmstreets’ en herkeek klassiekers als ‘Fright Night,’ ‘The Thing,’ ‘The Fly’ en natuurlijk ‘Poltergeist’. Maar de laatste tijd ben ik een beetje klaar met horrorfilms. Dat heeft deels te maken met mijn leeftijd en het feit dat ik kinderen heb, maar ook met het genre dat de laatste jaren meer voor het bloed lijkt te gaan dan voor de spanning. De laatste horrorfilm die ik zag was The Orphanage, een briljante maar ook zeer verontrustende film en daarna had ik er wel weer even genoeg van.

Toen ze jonger was, was Annalise nog meer Iris!

Toen ze jonger was, was Annalise nog meer Iris!

Tot vorige week. Het was laat, iedereen lag al in bed en ik besloot een film te gaan kijken. Het werd ‘Oculus’ een uitstekende, bijna ouderwetse horrorfilm over een moordzuchtige spiegel met in de hoofdrol Karen ‘Dr. Who’ Gillan. Gillan speelt Kaylie, een jonge vrouw die vastbesloten is om de spiegel te vernietigen die verantwoordelijk is voor de dood van haar ouders. Door middel van flashbacks krijgen we langzaam maar zeker te zien wat er in haar jeugd gebeurd is.

De jonge Kaylie wordt gespeeld door Annalise Basso, een zeventienjarige schoonheid uit Missouri met knalrood haar en enorm veel pit. En de perfecte kandidaat om Iris te spelen!

En ja, ik weet dat het zo niet werkt. Want hoewel de Superheldenreeks het afgelopen jaar meerdere keren zijn opgevraagd door filmmaatschappijen, zijn er op dit moment helemaal geen filmplannen. En als ze er wel komen, dan beginnen de opnames pas over een jaar of twee en dan is Annalise alweer te oud. Om het maar niet te hebben over het feit dat ze Amerikaans is en vermoedelijk geen woord Nederlands spreekt en ik helemaal niks te zeggen heb over de casting.

flyer-a5-v2-beeldscherm-schoolmusical-superhelden-e1445963365770Toch is er een grote kans dat ik dit jaar nog een echte Iris mag aanschouwen. Want vanaf nu kunnen scholen ‘Superhelden.nl de schoolmusical’ bestellen. Het is een spannende eindmusical geworden met moderne, hippe muziek die speciaal voor leerlingen van Groep 8 ontwikkeld is. De musical beslaat de eerste twee boeken en is een welkome aanvulling op het aanbod van schoolmusicals in Nederland.

Dus jongens en meisjes van Nederland: dit is je kans om Iris, Alex, Fiber of YunYun te spelen! En als je mij een uitnodiging stuurt, kom ik in mei kijken!

De terugkeer van The X-Files

x-files-mulder-scully24 januari keert – na een afwezigheid van dertien jaar – de serie The X-Files terug op tv. Reden voor mij om de beste, de belangrijkste en de gemiste afleveringen uit negen seizoenen (nogmaals) te gaan kijken.

The X-Files is een van de belangrijkste tv-series ooit. Niet alleen omdat zo goed was, of omdat het een van de eerste series was die verschillende genres als science fiction, horror, thriller, comedy en bovennatuurlijk door elkaar heen gooide. Het was ook de eerste tv-serie waar de ‘monster van de week’ episodes werden afgewisseld met ‘mythologische’ afleveringen, waarin een langer verhaal werd verteld, in dit geval over een op hand zijnde buitenaardse invasie.

De eerste seizoenen keek ik op DVD, later zat ik net als de rest van de wereld wekelijks aan de buis gekluisterd wanneer er weer een nieuwe aflevering werd uitgezonden, soms alleen, vaker met anderen. Zodra de aftiteling was geweest, snelde ik naar de computer om ICQ op te starten om met mijn (internationale) vrienden te chatten over de implicaties van wat er gebeurd was met Mulder en Scully.

Helaas werd de kwaliteit van de serie geen negen seizoenen gehandhaafd en na seizoen zes haakte ik af. Er volgde nog twee films die ook niet al te best waren en dat leek het einde van The X-Files te zijn.

screen-shot-2015-06-25-at-2-58-07-pmMaar, zoals gezegd, verschijnt er dit jaar een nieuw seizoen (van zes afleveringen) en de reacties op de nieuwe pilot zijn positief. En hoewel de nieuwe serie zo opgezet is dat hij toegankelijk is voor oude en nieuwe kijkers, leek het mij leuk om het oude werk terug te kijken. Niet alle 202 afleveringen, daar heb ik geen tijd voor en geen zin in, maar wel de leukste/beste/belangrijkste.

Ik hanteerde daarvoor de volgende drie criteria:

–             De allerbeste, hoogstgewaardeerde afleveringen

–             De mythologieafleveringen die het overkoepelende verhaal vertellen

–             De grappigste afleveringen

Dat bleken tot nog 84 93 afleveringen te zijn. Gemiddeld kijk ik twee afleveringen van een serie op een dag (een tijdens de lunch en eentje voor het slapen gaan) dus dat ga ik niet redden voor de 24ste. Maar dat mag de pret niet drukken. Want er gebeurde iets bijzonders toen ik alle titels aan het intikken was voor de lijst met ‘must see’s’: ik begon het X-Files gevoel weer te krijgen! Ik zag de beelden weer voor me van dode aliens in de trein, de man die zich door de tralies wurmde, de cigarette smoking man, Skinner en natuurlijk Alex Krycek! Mocht het nieuwe seizoen tegenvallen, dan heb ik in ieder geval de klassieke episodes weer gezien.

Dit is de lijst van afleveringen die ik ga kijken:

S1.01 Pilot
S1.02 Deep Throat
S1.03 Squeeze
S1.04 Conduit
S1.10 Fallen Angel
S1.13 Beyond the Sea
S1.17 E.B.E.
S1.24 The Erlenmeyer Flask
S2.01 Little Green Men
S2.05 Duane Barry
S2.06 Ascension
S2.08 One Breath
S2.10 Red Museum
S2.16 Colony
S2.17 End game
S2.20 Humbug
S2.25 Anasazi
S3.01 The Blessing Way
S3.02 Paperclip
S3.04 Clyde Bruckman’s Final Repose
S3.06 Apocrypha
S3.09 Nisei
S3.10 731
S3.15 Piper Maru
S3.16 Apocrypha
S3.17 Pusher
S3.20 Jose Chung’s From Outer Space
S3.23 Wetwired
S3.24 Talitha Cumi
S4.01 Herrenvolk
S4.02 Home
S4.07 Musings Of A Cigarette Smoking Man
S4.08 Tunguska
S4.09 Terma
S4.14 Memento Mori
S4.17 Tempus Fugit
S4.18 Max
S4.20 Small Potatoes
S4.21 Zero Sum
S4.23 Demons
S4.24 Gethsemane
S5.01 Redux I
S502 Redux II
S5.04 Detour
S5.05 The Post-Modern Prometheus
S5.06 Christmas Carol
S5.07 Emily
S5.12 Bad Blood
S5.13 Patient X
S5.14 The Red and the Black
S5.15 Travelers
S5.20 The End
S6.01 The Beginning
S6.02 Drive
S6.04 Dreamland I
S6.05 Dreamland II
S6.09 S.R. 819
S6.11 Two Fathers
S6.12 One Son
S6.15 Arcadia
S6.18 Milagro
S6.19 The Unnatural
S6.22 Biogenesis
S7.01 The Sixth Extinction
S7.02 The Sixth Extinction II: Amor Fati
S7.10 Sein und Zeit
S7.11 Closure
S7.12 X-Cops
S7.15 En Ami
S7.19 Hollywood A.D.
S7.21 Je Souhaite
S7.22 Requiem
S8.01 Within
S8.02 Without
S8.07 Via Negativa
S8.11 The Gift
S8.13 Per Manum
S8.14 This Is Not Happening
S8.15 Deadalive
S8.16 Three Words
S8.18 Vienen
S8.20 Essence
S8.21 Existence
S9.01 Nothing Important Happened Today I
S9.02 Nothing Important Happened Today II
S9.06 Trust No 1
S9.09 Provenance
S9.10 Providence
S9.16 William
S9.19 The Truth (1)
S9.20 The Truth (2)

Wat er allemaal mis is met de nieuwe Rabobank-app

Hippe accountmanager

Hippe accountmanager

Ik was altijd een groot fan van de Rabobank-app omdat het precies deed wat het moest doen. Geen fancy lay-out, geen overbodige poespas, maar een gebruikersvriendelijke, intuïtieve en overzichtelijke app waarmee je in één oogopslag het saldo van je verschillende rekeningen kon checken en met nauwelijks meer handelingen geld kon overboeken.

Aan dat alles is in één klap een einde gekomen met de nieuwe app die deze weken uitgerold werd. En aan de reacties op Social Media te zien, ben ik niet de enige die het een dramatische stap terug vind.

Wat is er allemaal mis? Ten eerste: het saldo-overzicht. In de vorige versie opende je het scherm en kreeg je meteen al je rekeningen recht onder elkaar te zien met de bedragen erachter. Aan de kleur kon je zien of je in het rood stond of niet.

Zo zag het er vroeger uit (helaas niet mijn rekeningen)

Zo zag het er vroeger uit (helaas niet mijn rekeningen)

IMG_1187Zo niet in de nieuwe app. Ten eerste laadt de app belachelijk veel trager en regelmatig helemaal niet. Maar erger is dat de bovenkant van het scherm nu in beslag wordt genomen door een profielfoto en een inlogknop. Het idee erachter is zo gek nog niet. Er kunnen namelijk meerdere profielen worden aangemaakt voor meerdere mensen. (Niet dat ik zou weten wie er met mijn telefoon op haar rekening wil kijken, maar a la). Maar het effect is dat niet meer alle rekeningen in één keer te zien zijn, alleen de bovenste drie. Heb je – zoals wij – vijf rekeningen, dan moet je scrollen om de onderste twee te kunnen zien. Daarnaast wordt rood staan nu aangegeven door een minuscule min voor het bedrag en niet meer met een kleur, waardoor het in eerste instantie lijkt of je in de plus staat in plaats van in het rood.

IMG_1189Inloggen gaat niet meer door op een rekeningnummer te klikken, maar alleen nog via je profielfoto. Daarna opent zich een fancy blauw scherm waarbij er – in mijn geval – zeven verschillende iconen random over het scherm verspreid zijn. Drie ervan zijn rekeningen. De spaarrekeningen (daarnet nog wel zichtbaar bij de Saldochecker, zij het na scrollen) zijn inmiddels verdwenen en pas op te roepen als je op de grote knop ‘Rekeningoverzicht’ klikt. De andere iconen zijn voor ‘Berichten’ (kennelijk het allerbelangrijkste voor de klant, want bovenaan), drie rekeningen met grote, lelijke iconen erbij van een (fysieke!) portemonnee én het gezicht van een hippe Rabobankaccountmanager (moet ik er nog iets over zeggen dat het uiteraard een blanke man met een baard is? EDIT: Ik hoor net dat niet iedereen een (blanke) man heeft). Het is lelijk, onoverzichtelijk, neemt belachelijk veel loze ruimte en niet alle relevante informatie staat erop.

Via ‘menu’ komt het eerste overzichtelijke rijtje tevoorschijn. Gewoon, nette opties onder elkaar in tekst, niks mis mee.

In de appstore heeft de app op dit moment 814 beoordelingen en krijgt Rabo Bankieren anderhalve ster. Meest voorkomende klachten: onoverzichtelijk, verloren schermruimte, veel navigeren, veel crashes en traag. Op Twitter is de boodschap nog duidelijker: de klant is zeer ontevreden en wil de oude app terug. Voor het webcareteam (zeer vriendelijk en correct en soms zelfs met humor) valt er maar één ding te communiceren en dat is ‘Terugkeren naar de oude app is niet mogelijk. Maar we werken hard aan de nieuwe, ik hoop die jou later wel bevalt.’ Ik hoop dat ze die zin gecopy/paste hebben. Verder blijft het team hameren op hoe de app ‘persoonlijk bankieren’ dichter bij de klant brengt, maar voorlopig gaat het vooral om persoonlijke irritatie.

Rabo reacties

De vraag is natuurlijk: hoe hebben ze het zover kunnen laten komen? Een app die crasht, onoverzichtelijk is en traag had de startblokken niet uit mogen komen. Per saldo (pun intended) is dit imagoschade waar je als bank in deze tijd niet op zit te wachten. Zelfs al komt er snel een goede update, dan nog valt er veel krediet terug te winnen bij de klant. Want iedere keer dat ik nu mijn saldo check of een bedrag wil overboeken, erger ik me dood aan de Rabobank.

Wat zijn jouw ervaringen met de Rabo Bankieren app?

Investeerders gezocht voor interactief verhaal

Literaire gamesVan zes kanten kreeg ik de link doorgestuurd naar de ‘Open Oproep Literaire Games’ met opmerkingen als: ‘Dit is echt wat voor jou!’ ‘Literatuur plus games!’ ‘Je moet hieraan meedoen!’

Ik klikte op de link en las: ‘Uit nieuwsgierigheid naar de interactiemogelijkheden tussen literatuur en games, schrijven het Nederlands Letterenfonds en het Gamefonds de Open Oproep Literaire Games uit. Deze eenmalige ronde zal in juni 2015 plaatsvinden en is exclusief voor de ontwikkeling en productie van Nederlandstalige literaire games. Auteurs en gameontwikkelaars kunnen binnen deze Open Oproep een voorstel indienen voor de gezamenlijke ontwikkeling van een literaire spelervaring.

GTGGTD omslagDat klonk inderdaad als iets voor mij! Alleen was uiterste inleverdatum 8 juni en dat was zo ongeveer de datum dat ik ‘Geen Tijd, Geen Geld, Toch Doen’ moest inleveren. Met pijn in mijn hart bedankte ik iedereen voor de link en de aanmoedigingen en ging verder met schrijven aan mijn boek.

Toen werd ik gebeld door Flavour. Bij Flavour werken, zoals ze zelf zeggen, ‘aspirant banketbakkers, wannabee kickboksers, echte musicalsterren, halve marathonlopers, heftige hackers, aquariumhouders, demo scene dj’s en goochelaars die allemaal dezelfde passie delen: games maken.’ En ik weet dat dat zo is, want voor Subroza2.nl/Superhelden.nl maakten zij een geweldige minigame die de spelers tegenkomen wanneer ze alle subgames hebben uitgespeeld. Of ik de Open Oproep Literaire Games had gezien? En of ik samen met hen een voorstel in wilde dienen.

Ik had geen tijd, dus ik zei ja.

kid readingIn een paar uur creëerden we aan de telefoon één van de meest gave ideeën waar ik in mijn carrière aan mee heb mogen werken. Iets dat ik in mijn eentje nooit had kunnen bedenken (en Flavour waarschijnlijk ook niet). Het was een perfect voorbeeld van co-creatie: mensen uit twee verschillende disciplines die met iets volstrekt nieuws kwamen: een superspannend interactief avonturenboek!

De mensen van Flavour werkte het idee verder uit in een professioneel voorstel (daar zijn zij heel goed in), waaraan ik mijn bijdrage aan leverde in de vorm van het verhaalidee en voorbeeldteksten. Daarna was het afwachten: hoorden we bij de vijf geselecteerden die een startsubsidie kregen?

Het antwoord was helaas negatief. Er waren 47 voorstellen ingediend en wij hoorden bij de 42 afvallers. En toen ik de begeleidende tekst las, begreep ik meteen waarom.

‘De commissie stelt vast dat de oproep heeft geleid tot zeer gevarieerde projectvoorstellen en dat het genre van de literaire game breed wordt geïnterpreteerd. Veel voorstellen gaan over literatuur of over de vorm van taal, zonder dat zij in zichzelf van literaire waarde zijn. De commissie heeft bij de selectie vooral gezocht naar projecten waarbij literatuur is geïntegreerd in de gameplay.’

Bij de winnaars zag ik kreten als ‘innerlijke dialoog’ en ‘sfeer van de roman’ en ‘literaire game in Grunbergstijl.’ Zeker interessant en ik ben erg benieuwd naar wat de vijf winnaars gaan maken, maar ik snap nu wel dat wij geen kans maakten. Want wat wij hebben bedacht is geen literatuur. Is ook niet bedoeld als literatuur. Wel is het een interactief boek, waarbij je echt moest lezen, met unieke interactieve elementen. Een interactief verhaal dat lezers, maar zeker ook niet-lezers kan boeien door de game-elementen, terwijl ze ondertussen gewoon lezen.

Dus, geven we het nu op?

Plan bNee, natuurlijk niet. Wij denken namelijk dat ons project in een behoefte voorziet. Juist in een tijd waarin een grote groep kinderen niet of nauwelijks leest, denken wij een brug te kunnen slaan tussen gamen en taal. Zoals ik met Superhelden.nl heb bewezen is het heel goed mogelijk om jongens kinderen te lokken met een game en uiteindelijk enthousiast te maken voor een boek.

Daarom gaan wij nu op zoek naar investeerders. Ben jij of ken jij een partij die kansen ziet voor dit project? Schroom dan niet om contact met ons op te nemen. Want dit interactieve verhaal MOET er komen.

Krijgen we binnenkort een kinderboekentvprogramma?

Logo liggendEén keer per jaar wordt er structureel aandacht besteed aan kinderboeken in Nederland en dat is tijdens de Kinderboekenweek. Eén keer per jaar staat er een interview met een schrijver in de krant, verslaat Het Jeugdjournaal het Kinderboekenbal en reizen honderden schrijvers en illustrators het land door om te vertellen over hun boeken.

Het is niet dat er de rest van het jaar helemaal niets gebeurt, maar niet structureel. Natuurlijk zijn er scholen die regelmatig schrijvers uitnodigen, maar er zijn er nog veel meer die dat niet doen. Natuurlijk zijn er kranten die het hele jaar door kinderboeken recenseren, maar het zijn er wel steeds minder. Natuurlijk zijn er websites die wekelijks aandacht besteden aan kinderboeken, maar die bereiken lang niet alle kinderen, ouders en leerkrachten.

Dat vind ik jammer. En daar wil ik graag wat aan doen.

Gips en meerAl vier jaar loop ik met het idee rond om een kinderboekeninternettelevisieprogramma (drie keer de woordwaarde) te produceren. Een programma dat maandelijks aandacht besteedt aan kinderboeken, -schrijvers en –illustrators, een programma dat op het smartboard in de klas bekeken kan worden – wanneer het de leerkracht uitkomt – met een bijbehorende website waarop de leerlingen items terug kunnen kijken en informatie over de besproken boeken kunnen vinden.

Dat programma is er nu en het heet De Boekenbaas.

De Boekenbaas is volledig bedacht en ontwikkeld door een groep studenten van de School voor Journalistiek in Utrecht, in samenwerking met een studente Communication and Multimedia Design, in opdracht van ondergetekende. Zij hebben verschillende namen en concepten bedacht en kozen,  samen met mij en de begeleiders, uiteindelijk voor De Boekenbaas. Zij hebben de items gefilmd, gepresenteerd en gemonteerd. Zij hebben de structuur van de website bedacht, de site ontworpen en gebouwd.

Manon Berns

Maskers maken met Manon Berns

De Boekenbaas is een geheimzinnige kale man die zijn Boekenbuddies het land instuurt. Zij gaan op zoek naar de nieuwste boeken, de leukste schrijvers, bijzondere illustratoren en kinderen die op de een of andere manier iets met boeken of de onderwerpen uit de boeken te maken hebben. Zo wordt er in de pilot een turnster geïnterviewd, gaan we met Maren Stoffels naar het strand, vertelt Manon Berns over haar boek Het Picasso Mysterie en vertellen kinderen wat hun favoriete boeken zijn.

De pilot komt 26 juni online te staan op de site, samen met de extra items. Vanaf daar gaan we kijken hoe we verder kunnen. Hoe we ervoor kunnen zorgen dat de uitzending op de scholen en bij de leerlingen terechtkomt. Hoe we ervoor kunnen zorgen dat het zoveel mogelijk bekeken wordt. Hoe we kunnen veroorzaken dat het van een pilot naar een maandelijks programma gaat. Dat niemand meer zonder De Boekenbaas kan. Omdat kinderen het verdienen dat ze niet één keer per jaar maar iedere maand geïnformeerd worden over de prachtige dingen er gemaakt worden in Nederland en België.

Ik maak mij daar hard voor.

Weten wanneer de pilot online staat? Vol De Boekenbaas op Facebook, Twitter of Instagram!

En toen maakte ik een radioprogramma

IMG_2372 ‘Heb je zelf ook nog Waanzinnige Plannen?’ vragen mensen vaak aan het eind van een lezing. Tuurlijk. Een speelfilm maken, een kinderboekentelevisieprogramma voor in de klas, een attractie voor een pretpark bedenken. Maar ik heb ook een bucket list: dingen die ik graag nog eens zou willen doen, die niet perse waanzinnig zijn, maar wel ontzettend leuk.

Een radioprogramma maken staat inmiddels niet meer op die lijst. Want afgelopen vrijdag zat ik in Studio 13 en nam mijn allereerste uitzending op. Studio 13 is waar Werner Schlosser iedere week Carte Blanche maakt, een radioprogramma dat op verschillende lokale radiozenders wordt uitgezonden en op internet staat. Werner vertelde mij dat hij gemiddeld twintig uur per week kwijt is voor het maken van twee uur radio, en nu weet ik waarom.

Luister hier naar mijn eerste radioprogramma!

Het begint al met het uitzoeken van de playlist. Twee uur radio bestaat uit ongeveer 28 tot 30 liedjes en het kostte mij een paar dagen om die bij elkaar te zoeken. ‘Wat ga ik draaien?’ ‘Welke nummers passen goed bij of na elkaar?’ ‘Bij welk nummer hoort een verhaal?’ Ik had besloten om een uitzending te maken van liedjes uit mijn eigen geschiedenis, liedjes die ik niet alleen mooi vind, maar waar ik ook nog iets persoonlijks bij te vertellen had.

IMG_2375

‘Kijk eens naar het vogeltje, Werner’

Nadat de playlist klaar was en de volgorde bepaald, stuurde ik de bestanden op naar Werner. Werner zette de nummers in een speciaal computerprogramma, zocht er jingles bij om ze aan elkaar te verbinden en bepaalde de lengte van de intro’s en de outro’s, zodat ik wist hoeveel seconden ik tussen de liedjes had om mijn verhaal te vertellen.

Dat kostte hem acht uur werk en toen moesten we nog beginnen met opnemen.

De opnames waren te gek om te doen, maar oh wat was ik blij dat Werner de techniek voor zijn rekening nam en ik mij kon focussen op wat ik te vertellen had. Ik oefende met radiostemmen, probeerde mijn teksten te timen (wat regelmatig hopeloos mis ging), luisterde naar de nummers, (waardoor ik soms vergat dat ik aan de beurt was). Gelukkig was de computer (en Werner) geduldig en mocht ik het net zo vaak overdoen als ik wilde. De bloopers haalden we eruit, maar voor de fun heb ik er eentje online gezet.

Ik vertelde over het computerspel dat ik maakte toen ik 17 was en waar een nummer van Depeche Mode in zat, over mijn reis door Amerika met Eminem op de radio, over hoe ik tijdens een concert van Calexico kaartjes won voor Lowlands, over de connectie tussen mij, Neil Gaiman, Amanda Palmer en Tori Amos en over de twee nummers die ik zelf schreef. Uiteindelijk deden we ruim vier uur over twee uur radio.

Het staat erop, hoor!

Het staat erop, hoor!

Het resultaat van mijn inspanningen staat nu online. Ik heb het net afgeluisterd en hoor natuurlijk vooral de fouten. De kuchjes, de ehtjes, de versprekingen, de momenten dat ik (onbewust) probeer een dj na te doen, met overdreven stembuigingen. Maar weet je, eigenlijk ben ik vooral blij en trots. Het was verschrikkelijk leuk om te doen, het programma is volgens mij het beluisteren waard en eigenlijk wil ik het over een tijdje gewoon nog een keer doen, maar dan met nieuwe, moderne muziek.

Veel luisterplezier en watch this space. Want dit wordt zeker nog een keer vervolgd! (En heb je zelf Waanzinnige Plannen waar je wél over droomt, maar die je niet uitvoert, ga dan vooral even naar de site.)

 

Zomers Sinterklaasboek

Trippel Trappel bannerDe maan schijnt op een stoomboot in de haven. De boot is bedekt met een dikke laag sneeuw. Twee donkere schaduwen komen het dek op met ieder een sneeuwschuiver.
‘Het lijkt wel een enorme slagroomtaart,’ lacht Veegpiet. Hij wijst naar de witte schoorsteenpijpen.
‘Was het maar slagroom,’ bromt Smulpiet, ‘dan hadden we wat te snoepen in plaats van te schuiven.’
Ineens schier er iets roods over het dek. Het is een piepklein rood autootje. Achter het stuur zit een… rat?
‘Zag je dat, Veegpiet?’
‘Ik geloof mijn ogen niet, Smulpiet! Een rat in een speelgoedauto, dat kan toch helemaal niet?’

StoryboardBuiten was het bloedheet, binnen schreef ik bovenstaande eerste regels van het Sinterklaasboek ‘Trippel Trappel – Dierensinterklaas.’ Op mijn beeldscherm draaide een halfgetekende zwart-witversie van de tekenfilm in mijn videoplayer, op mijn bureau lag het uitgeprinte filmscript. Iedere ochtend begon ik met een scène te kijken van de nog-lang-geen-film en las de bijbehorende tekst in het script. Daar maakte ik dan een (voor)leeshoofdstuk van. Terwijl buiten de zon scheen, schreef ik over sneeuw en Sinterklaas.

In ‘Trippel Trappel – Dierensinterklaas’ willen de huisdieren ook graag Sinterklaas vieren. Want waarom krijgen zij eigenlijk geen cadeaus op pakjesavond? Zij zijn toch ook altijd braaf?

Superheld Fretje maakt met alle dieren uit de buurt een eigen verlanglijstje. En omdat het al bijna pakjesavond is, brengt Fretje het lijstje zelf naar Sinterklaas, samen met zijn vriendjes Takkie en Kari. Ze beleven een avontuurlijke reis naar de boot van Sinterklaas. Eenmaal op de boot aangekomen lijkt hun plan alsnog te mislukken… Of weet Sinterklaas een oplossing?

‘Trippel Trappel is de eerste Nederlandse handgetekende speelfilm sinds Ollie B. Bommels ‘Als je begrijpt wat je bedoelt.’ En toen ik het manuscript af had, mocht ik als beloning de studio in Den Haag bezoeken en met eigen ogen zien hoe een tekenfilm gemaakt werd. Het was inmiddels een jaar en een zomer later. Buiten brandde de zon de huiden rood, binnen tekenden de filmmakers sneeuw op de daken.

Voor de Utrechtse Kinderboekhandel

Voor de Utrechtse Kinderboekhandel

Sinds deze week ligt het boek van de film in de winkel. Het ziet er prachtig uit! De kleuren spatten van de pagina af. Niks geen zwartwitschetsen meer en halffabricaten, iedere pagina is geïllustreerd met een afbeelding uit de film. Sneeuw heeft er nog nooit zo mooi uitgezien.

Ik ben beretrots op het boek. Maar met één ding heb ik moeite. Op de voorkant staat dat ‘Trippel Trappel’ geschreven is door Marcel van Driel. Dat klopt op zich wel. Maar het verhaal en de dialoegn, die zijn niet van mij, maar van Arnoud Rijken en Michiel Snijders. En de beelden – essentieel bij een tekenfilm – zijn van Paco Vink en Albert ’t Hooft. Eigenlijk horen hun namen op de cover en niet die van mij. Alles wat er goed is aan het boek, is hun verdienste.

Buiten is het nog steeds zomer. De pepernoten liggen in de schappen, de filmposters hangen in de abri’s en de film gaat 8 oktober in première, maar het voelt nog niet helemaal als Sinterklaas.

Nog niet.

Georgina is Kari.

Georgina is Kari.

Maar wanneer het zover is dan weet ik waar jij je zoon of dochter of nichtje of neefje of buurjongen of –meisje een plezier mee doet. Neem ze mee naar de leukste Sinterklaasfilm van dit jaar en koop daarna het boek! Om uit voor te lezen of zelf te laten lezen. En anders vragen ze het boek maar voor Sinterklaas. Ik heb een hele stapel zien liggen onderin de stoomboot in het speelgoedruim.

Zag ik daar nou een rat in een speelgoedauto?

Twintig Mijlpalen

Charlie

  1. Onze jongste zoon Charlie haalde zijn A-diploma.
  2. En vandaag was de eerste dag dat hij naar de middenbouw ging.
  3. Onze oudste zoon begon dezelfde dag aan de bovenbouw.
  4. Na zes weken vakantie, ben ik vandaag weer begonnen met werken.
  5. Ik keek de drukproef na van Superhelden.nl deel drie en was zeer tevreden.
  6. Het boek gaat deze week naar de drukker (en ligt eind oktober in de winkel)
  7. Ik spreek deze week met twee tv-productiemaatschappijen.
  8. En met twee uitgevers.
  9. En met een hele grote opdrachtgever.
  10. Mijn half jaar schrijven aan Nachtmerrieman gaat volgende week in.
  11. De Kinderboekenweek stroomt ineens vol (nog maar een paar plekken open!)
  12. Ik broed op twee Waanzinnige Plannen.
  13. En de boekingen voor Waanzinnige Plannenlezingen komen ook ineens weer op gang.
  14. 16 september ligt mijn boek ‘Trippel Trappel’ in de winkel.
  15. De film gaat 8 oktober in première.
  16. Maar ik mag naar de wereldpremière op het Nederlands Film Festival.
  17. En mijn kinderen ook.
  18. Mijn jongste las vandaag het woord ‘Jos’.
  19. Er verschijnen binnenkort drie AVI-boekjes van mijn hand die hij straks kan lezen.
  20. Ik ben een gelukkig mens.