Snowpiercer is de Brazil van de 21ste eeuw

Snowpiercer-posterIn de kleinste zaal van het filmhuis in Bussum zag ik ‘Snowpiercer’ de als actiefilm vermomde arthousefilm van de Zuid-Koreaanse regisseur Joon-ho Bong (‘The Host’). Het is een bijzondere film, een die mij in meerdere opzichten deed denken aan ‘Brazil’ het meesterwerk van Terry Gilliam.

Het verhaal van ‘Snowpiercer’ is vreemd maar simpel. De aarde is volledig afgekoeld en de mensheid bijna geheel uitgestorven. De laatste overlevenden rijden al zeventien jaar rond in een trein die in één jaar de wereld rondraast. Voorin de trein leven de rijken in weelde, achterin bevinden zich de armen. Hun wagons zien eruit als de sloppenwijken in Azië. De armen willen maar één ding: naar voren, naar de locomotief, naar de rijkdom, naar het echte eten, naar hun gestolen kinderen. Onder leiding van Curtis (Chris – ‘Captain America’ – Evans) en Gilliam (John Hurt) en met behulp van deurenopener Namgoong Minsu (Song Kang-ho) banen ze zich met geweld een weg naar voren.

‘Brazil’ is een van mijn favoriete films aller tijden. Het is moeilijk om de film in een genrehokje te duwen en dat is één van de charmes. Je zou het een dystopische komedie kunnen noemen, (wat een prachtige tegenstelling is, aangezien een dystopie een samenleving is met louter akelige kenmerken). Het is een film die op narratief niveau veel vragen oproept en maar weinig beantwoordt. Wat is een droom? Wat is echt? Wat is waar? Dat de film niet perfect is, maakt hem zo geweldig. Als het verhaal aan alle regels had voldaan, als iedere absurditeit uitgelegd zou zijn, was de film lang niet zo briljant geweest.

Net als ‘Snowpiercer’ dus. En daarom is die film de ‘Brazil’ van de 21e eeuw.

snowpiercer

‘Snowpiercer’  is gebaseerd op een Franse strip uit 1982, in het Nederlands in 1984 verschenen onder de naam ‘De IJstrein.’ In het stripalbum telt de trein duizend-en-één wagons, in de films lijken dat er veel minder. Dat roept vragen op, zoals: Waar bevinden zich de koeien voordat ze geslacht worden? En: waar slapen de rijken als ze niet aan het feesten zijn of in de sauna zitten. Esther stelt veel van deze (terechte) vragen in haar blog/recensie (Let op bevat heel veel spoilers!). Maar voor mij gaat de film daar niet over. Sterker nog: als alle vragen waren beantwoord, als het script volkomen logisch was geweest, had dat een veel minder sterke film opgeleverd! Want juist de ambivalentie, het surrealisme, het dromerige van de film, maakt hem zo waanzinnig goed.

snowpiercer-2013-3

‘Snowpiercer’ is als een theaterstuk waarbij iedere wagon een nieuw decor oplevert, een nieuwe theatrale aanpak, een nieuw genre bijna. Curtis en zijn volgelingen banen zich een weg door de trein, die steeds meer van haar geheimen prijsgeeft, maar in ruil daarvoor steeds nieuwe offers eist. De prijs van de waarheid, van de vrijheid is hoog, erg hoog.

Het is een overweldigende ervaring, net als ‘Brazil’ vol absurde hoogtepunten, zowel in design als karakters. Het is een apocalyptische film, maar heeft meer overeenkomsten met een film van Peter Greenaway dan met een Hollywood blockbuster. En toch liep de helft van zaal – die voornamelijk bestond uit dames van boven de vijftig – weg in de pauze. Het tweetal dat bleef zitten, vertelde mij dat ze nog nooit zoiets hadden gezien, maar bleven kijken omdat ze benieuwd waren hoe de film afliep.

GilliamDat is waarschijnlijk ook waarom de film inmiddels nergens meer in Nederland draait en waarom de Amerikaanse distributeur ruzie kreeg met de regisseur en een ‘Producer’s Cut’ eisten. De film is niet commercieel of gelikt genoeg voor een actiefilm en te gewelddadig en te vreemd voor een arthousefilm. En dat is meteen de laatste overeenkomst met ‘Brazil’. Want in1985 wilde Universal Terry Gilliams film niet uitbrengen, tenzij ze er een commerciële versie van mochten snijden. Gilliam weigerde en plaatste de volgende advertentie in het tijdschrift ‘Variety’.  Universal koos eieren voor haar geld en bracht de versie van ‘Brazil uit Gilliam die bedoeld had. De film werd een klassieker.

Deze week verschijnt ‘Snowpiercer’ in de Amerikaanse bioscopen in de versie van regisseur Joon-ho Bong. Wat mij betreft is de film nu al een klassieker.

 

Je bent zelf een Facebooktest

testIk heb twee relatief rustige weken achter de rug. Mijn drie AVI-boekjes voor Uitgeverij Zwijsen zijn af en goedgekeurd, de manuscripten van ‘Superhelden3.nl’ en ‘Trippel Trappel’ liggen nog bij de redacteuren en voor ‘Nachtmerrieman’ zit ik in een researchfase. Dat betekende dat deze weken Cold Turkey uit mocht en Facebook en Social Media aan. En dan zie je ineens van alles langskomen. En dus ook de testen.

In het begin vond ik ze best grappig en maakte ik er af en toe ook een. Mijn stad was ´Milaan´ (nooit geweest, dus geen idee), mijn vak ‘schrijver’ (duh) en ik was iets uit Harry Potter. Daarna werden ze steeds gekker. ‘Welke kleur ben je?’ ’Welke twee woorden ben je?’ En de uitsmijter: ‘Welke cupcake ben je?’

Ik werd er melig van en begon er grappen over te maken op social media. Het werd een beetje een dingetje, zeg maar. Iedere dag probeerde ik weer iets nieuws te verzinnen: ‘Welke internettest ben jij?’ (Een internetsnelheidstest natuurlijk) . Totdat ik een berichtje kreeg van Sam Mellor met de vraag: ‘Welk ‘Marcel van Driel’ boek ben jij?’

Ik kwam niet meer bij van het lachen. Sam – die al eerder de ‘Marcel van Driel’ app voor Android maakte, had een test gemaakt met mijn boeken! En hij werkte!

Ik paste een paar dingetjes aan en zette hem online. En nu ben ik dus zelf een internettest.

Dat zal me leren.

Ook weten welk ‘Marcel van Driel’ boek je bent? Doe hier de test! (En delen is leuk :))

Verslag van de eerste nationale Kinderboekwinkeldag

Kinderboekhandel 'In de Wolken' in Voorburg

Kinderboekhandel ‘In de Wolken’ in Voorburg had Georgien Overwater en Gertie Jaquet op bezoek.

Op woensdag 23 april was de eerste nationale Kinderboek(en)winkeldag. Meer dan zestig kinderboekenschrijvers en –illustratoren bezochten één van de ruim dertig kinderboekwinkels die meededen. Daar lazen ze voor, babbelden met hun fans, maakten tekeningen, zongen liedjes en zetten hun handtekeningen in de boeken.

De dag was een cadeautje van ons – de auteurs, de illustrators – aan de boekhandels die dag in dag uit hun best doen om de mooiste kinderboeken van Nederland bij de kinderen te krijgen. En dan niet alleen de bestsellers, maar juist de vergeten juweeltjes, de nog niet ontdekte klassiekers, de pas verschenen debuten. Want dat is een kenmerk van de kinderboekhandel: de medewerkers hebben (bijna) alle boeken gelezen die ze verkopen. Kom daar maar eens om in een filiaal van een keten met een eigenaardige naam.


Aandacht voor de Kinderboekwinkeldag bij ‘De kleine Kapitein’ in Groningen

Zelf mocht ik aantreden bij De Utrechtse Kinderboekhandel en bij Kinderboekwinkel Kakelbont. We kregen een heerlijke lunch aangeboden bij de eerste winkel. Anna Woltz signeerde haar nieuwe boek voor mij, terwijl Hans en Monique Hagen ons vermaakte met verhalen over slimme neefjes. Daarna was daalden we af naar de winkelvloer om voor te lezen. Monique Hagen en ik gingen naar Kakelbont, Raymond Zachariasse, Diet Groothuis en Hans Hagen bleven. Later wisselden we om.

Lunch

Lunch met Anna Woltz, Diet Groothuis, Hans en Monique Hagen, Annet Schaap en Raymond Zachariasse.

In Kakelbont was het gezellig met mensen die voornamelijk naar Monique Hagen kwamen luisteren. Ik genoot ook van haar gedichtjes en haar presentatie. Ik kletste bij met Ans en Menno van de winkel, las voor uit ‘Superhelden.nl’ en wist nog een ‘Billy de Kip’ te verkopen. En ondertussen spiekte ik op mijn telefoon, waar de eerste foto’s uit kinderboekwinkels uit heel Nederland op de Facebookpagina binnenstroomden. Vrolijke foto’s vol met blije gezichten.

Marion van de Coolwijk en Anita Breetveld-Boots bij De Houten Trein in Alkmaar.

Marion van de Coolwijk en Anita Breetveld-Boots bij De Houten Trein in Alkmaar.

Het was een dag met twee gezichten, schreef auteur Pieter Feller op de Facebookpagina, en dat klopte wel een beetje. Het was in alle opzichten een prachtige dag – de zon scheen, de schrijvers, illustrators, boekhandelaren en niet te vergeten de kinderen, waren enthousiast. Maar er waren niet heel veel bezoekers. En dat had twee redenen.

De Kinderboekwinkeldag is voortgekomen uit de kinderboekenschrijversflashmob (drie keer de woordwaarde) die vorig jaar in Maastricht plaatsvond. Nanda Roep en ik namen vrij recent de organisatie over voor wat betreft de Kinderboekenwinkeldag. De tijd was net lang genoeg om de vele schrijvers en illustrators aan de winkels te koppelen, maar niet om een uitgebreide perscampagne op te zetten.

Jowi bij Spinzi

Jowi Schmitz en Milo Freeman waren in de tuin van boekhandel Spinzi.

Ten tweede – en dat is misschien nog wel belangrijker – kost het gemiddeld drie jaar om van een dag als deze een begrip te maken. Volgend jaar hebben we een groot voordeel: niet alleen hebben we dan veel meer tijd om de dag voor te bereiden en aan te kondigen, we hebben foto’s en filmpjes om te laten zien hoe ongelofelijk leuk het was.

Ik voorspel dat in het in 2015 een stuk drukker wordt en dat in 2016 de nationale Kinderboekwinkeldag een begrip is in Nederland.

Nu moeten we alleen nog beslissen: is het Kinderboekwinkeldag of is het Kinderboekenwinkeldag?

OMG! Dit boek moet je lezen! Het zal je leven veranderen!

PotterClickbait is de officiële term. Een opvallende link naar een website die mensen aanmoedigt om verder te lezen, een filmpje te bekijken of door grappige foto’s te bladeren. Er wordt vaak grof geld mee verdiend.

En ze werken! Juist door de overdreven hyperbool, het dramatische effect klikken we er allemaal op.

‘I Thought It Was A Travesty. But Then I Saw This Tear-inducing One Minute Video.’

Het boekenvak heeft het moeilijk. Het idee om titels van boekklassiekers te vervangen door clickbaittitels is daarom helemaal niet zo gek. Harry Potter, Lolita, Twilight, allemaal werden ze door de mangel gehaald. En deze natuurlijk:

Hobbit

Meer fantastische voorbeelden (als je niet klikt, weet je niet wat je mist! OMG!) vind je hier.

Zou je dat ook met kinderboeken kunnen doen, vroeg iemand mij op Facebook.

Hmm.

‘OMG! Dit meisje speelde een online game en werd ontvoerd! Je raadt nooit wat er toen met haar gebeurde!’

Ik zou het boek kopen. Of schrijven.

Wie weet kunnen we een trend starten. Uitgevers? Schrijvers? Ontwerpers? Doen jullie mee?

Bezoek aan de tekenfilmstudio ‘Trippel Trappel’

TT5

Eerst wordt er een zwart-wit versie van de achtergrond gemaakt.

Eerder schreef ik al hoe ik de ‘verboeking’ maakte van de tekenfilm ‘Trippel Trappel’ op basis van het script en moving storyboard. Vandaag mocht ik de studio bezoeken om te zien hoe de tekenfilm gemaakt werd.

TT1

De muisstille studio in Den Haag.

Mijn timing was perfect, want ik was nog geen tien minuten binnen, toen de eerste teaser van de film online ging. De Telegraaf kreeg de primeur.

De studio zit in Den Haag en het eerste wat mij opviel was hoe stil het er was. Over twee verdiepingen verspreid zaten een kleine vijftien animators met opperste concentratie te tekenen. Sommigen hadden een koptelefoon op, waar hiphop of filmdialogen op werd afgespeeld.

TT6

In de kleurtest wordt bepaald wat de sfeer van een scène gaat worden.

TT4

Marlyn is druk aan het werk.

Het tweede dat mij opviel was hoeveel vrouwen er werkten als animator. Waar Disney in 1938 nog beweerde dat vrouwen ongeschikt waren om tekenfilms te maken, gaat het er in Nederland anno 2014 gelukkig anders aan toe.

Regisseurs Paco Vink en Albert ’t Hooft lieten mij zien hoe de beelden van de tekenfilm zijn opgebouwd. Ieder frame bestaat uit meerdere lagen. Eerst wordt een schets gemaakt van de achtergrond. Wanneer deze is goedgekeurd, gaat een team in België aan de slag om de achtergrond digitaal te schilderen. Ondertussen werken in Nederland de animatoren aan de keyframes. Dat zijn de tekeningen van de karakters  waarin de belangrijkste bewegingen worden geanimeerd. Een tweede team tekent daarna de plaatjes die tussen de keyframes inzitten. Deze worden inbetweens genoemd.


De eerste teaser trailer!

Wanneer de keyframes ruw geschetst zijn (roughs heten ze) worden ze gecontroleerd door de regisseurs. Na akkoord trekken de animators de roughs strak over. Om het geheel organisch te houden, worden in het uiteindelijke frame de roughs licht achter de strakke lijnen geplaatst, wat een prachtig effect oplevert. Wanneer de sequence in zijn geheel is goedgekeurd, gaat deze naar een tweede team in België, waar ook deze worden ingekleurd.

TT7

Op het laatst worden alle lagen samengevoegd.

Wanneer alles klaar is, komt de sequence terug naar Nederland. Daar worden alle lagen op elkaar geplakt (compositing) en bewegen de regisseurs een virtuele camera over de tekeningen heen en zijn er weer een paar seconden klaar.

TT2

Co-regisseur Paco legt mij het principe van de verschillende lagen uit.

Het was mooi hoe te zien hoe bevlogen de animators waren. Ik bezocht de studio met producenten (en scenarioschrijvers) Arnoud Rijken en Michiel Snijders en niet voor niets glommen ze van trots.

Ik las nog een stukje voor uit de boekversie van ‘Trippel Trappel’ en we maakten een promotiefilmpje voor wanneer het boek uitkomt.

Binnenkort mag ik ook nog naar de geluidstudio om één van de pietenstemmen in te spreken.

Wat een mooi vak heb ik toch.

Wat het boekenvak kan leren van de porno-industrie (en van Bobbi Eden)

Bobbi EdenIk las met veel plezier de biografie van Bobbi Eden ‘Het openhartige verhaal van Nederlands meest succesvolle pornoster,’ waarin Eden verslag doet van haar carrière als naaktmodel en pornoactrice. Wat ik niet verwacht had, is dat ik er ook nog wat van zou leren.

“Dat er zo veel gratis porno te vinden is op internet betekent niet dat er minder aan verdiend wordt, integendeel. Ali Joone, de oprichter van Digital Playground, zei ooit in een interview: ‘Water is ook gratis, maar mensen betalen nog steeds voor water in flesjes.’ Het is maar hoe je het verpakt. Die gratis filmpjes zijn een middel om mensen naar betaalde sites te lokken. Want dat is waar nu veel geld mee wordt verdiend: je betaald een vast bedrag per maand en krijgt dan onbeperkt toegang tot een site,” aldus Bobbi Eden.

Water is gratis, maar mensen betalen nog steeds voor water in flesjes. Het is maar hoe je het verpakt.

In ons mooie boekenvak wordt van nature veel geklaagd, maar op dit moment lijkt het erger dan ooit. En de nieuwe boosdoener is het E-book. Vooral na berichten dat er slechts voor 1 op de 10 e-books wordt betaald. De rest is gratis of ‘illegaal’ gedownload. Er gaan zelfs stemmen op om maar helemaal te stoppen met E-books. Zo schrijft auteur Jeroen Guliker op Crimezone: ‘Zolang er geen fatsoenlijke oplossing is voor het illegaal downloaden, kopiëren en doorsturen, doe ik er niet aan mee.’

Schrijver Patrick van Rhijn gaat nog een stapje verder. Op zijn Facebookpagina meldt hij dat hij helemaal stopt met schrijven, omdat het ‘tegenwoordig namelijk normaal (schijnt) te zijn dat zodra je boek uitkomt – waar je als auteur een, twee, drie jaar met hart, ziel en zaligheid aan hebt zitten werken – het massaal illegaal geüpload en gekopieerd wordt.’

gotEven wat cijfers. De meest gekopieerde tv-serie aller tijden is ‘Game of Thrones’ niet geheel toevallig ook de meest succesvolle tv-serie van dit moment. De top tien aan gekopieerde films loopt nagenoeg gelijk op met die van de hits in de bioscoop of op dvd.

Zeg ik hiermee dat kopiëren maar gewoon moet kunnen? Of dat ‘gratis’ geen effect heeft op de verkoop? Nee, dat zeg ik niet. Maar dat iedere download een gemiste verkoop is, is domweg niet waar. En dat mensen niet willen betalen voor content die ook gratis is, is ook niet waar. Kijk maar naar water, kijk maar naar porno. Kijk maar naar Game of Thrones.

Toen Bobbi Eden in het vak begon, schoot ze drie scènes op een dag voor grote maatschappijen als Vivid of Private. Dat waren soms losse scènes maar vaker hele speelfilms met een verhaal en een script. Die films verschenen op dvd en brachten heel erg veel geld op. Die markt is nagenoeg ingestort. Dvd’s worden steeds minder verkocht en alles is op internet te vinden, óók gratis.

Bobbi Eden websiteOok de porno-industrie kampt met terugloop van inkomsten sinds alles gratis is. Toch zijn er nog steeds producenten die wél geld verdienen. Dat zijn degene die hun businessmodel hebben omgegooid. Sites met gratis korte films verwijzen naar betaalde sites met extra content. Ook Bobbi Eden doet daar aan mee. Ze filmt niet meer voor maatschappijen, maar heeft haar eigen site. Zoals ze in haar boek zegt: ‘De oude Bobbi heeft borsten in maat 75C, de nieuwe Bobbi heeft cup F. Al het materiaal dat nu met drie muisklikken gratis te downloaden is, daarop heb ik mijn oude borsten. De Bobbi met nieuwe borsten kun je alleen zien als je met me camt of lid wordt van mijn site.’

Bobbi snapt precies wat extra content inhoudt.

Bobbi (en de rest van de porno-industrie) klaagden niet over downloads, torrents of gratis sites, nee ze gooiden hun businessmodel om.

Nude‘Wij hebben besloten om geen nieuwe afleveringen meer te maken van Game of Thrones, want ze worden toch massaal gekopieerd,’ zegt helemaal niemand bij HBO. ‘We stoppen met het maken van porno, want alles is al gemaakt en gratis te verkrijgen,’ zegt geen enkele pornofabrikant. ‘Wij brengen geen films digitaal meer uit,’ zegt helemaal niemand in Hollywood.

‘Spotify voor books,’ papieren boeken met extra mooie vormgeving. Goedkopere e-books of juist duurdere e-books met extra content, boeken koppelen aan internet(games), dwarsliggers, luisterboeken, er is heel veel mogelijk. En nee, niet alles past bij ieder boek. De kunst is om per titel te kijken wat de meeste opbrengsten en de meeste lezers genereert. Het gaat om uitproberen, risico’s nemen. Het gaat om nieuwe businessmodellen. Zoals Bobbi Eden dat doet. Zij opent niet alleen haar eigen site, ze schrijft ook een boek over haar carrière. En kwam daarmee op nummer 32 in de Besteller top 60.

Persbericht: Billy de Kip gratis bij KFC!

KFC - BillyAchter de schermen is Uitgeverij David & Goliat de afgelopen weken druk bezig geweest met een deal te sluiten met KFC, alias Kentucky Fried Chicken. Vanaf morgen is er een speciaal ‘Billy de Kip’ menu verkrijgbaar in het fastfoodrestaurant. Bij het menu krijgen kinderen een speciale editie van het prentenboek ‘Billy de Kip.’ Ook kunnen de kipliefhebbers sparen voor Billy de Kippoppetjes, zoals de Vos, de Zusjes en natuurlijk Billy zelf.

Speciaal voor dit menu heeft KFC toegezegd om gebruik te maken van biologische kippen in plaats van de zogenoemde ‘plofkip’ die normaal aan de basis ligt van hun gerechten.

Billy de Kip preview

Klik om te vergroten.

‘Billy de Kip weerspiegelt de buitengewone passie, visie, en verhalen van zijn bedenkers, Marcel van Driel, Jort van der Jagt en Jeroen Schipper,’ zegt Mark van ’t Loo, algemeen directeur van Kentucky Fried Chicken. ‘Deze transactie combineert een world-class portfolio van content, waaronder Billy de Kip, een van de mooiste familie-entertainment franchises aller tijden, met unieke en ongeëvenaarde creativiteit over meerdere platforms, bedrijven en markten om duurzame groei te genereren.’

Carolien Vader en Jonas Nouwen, uitgevers van ‘Billy de Kip’ zeggen ‘We zijn blij dat we op deze manier Billy bij nog meer stoere kinderen onder de aandacht kunnen brengen. Nederland kent al genoeg lieve prentenboekfiguren, het is tijd voor Billy de Kip!’

Het prentenboek is voorlopig tot eind mei bij KFC verkrijgbaar. Vegetariërs kunnen het boek nog steeds aanschaffen in de winkel of op de site van David & Goliat.

header_KFCBilly de Kip
Wanneer de huifkar van Billy en haar zusjes midden op de prairie uit elkaar valt, zit er voor de kippen niets anders op dan er een permanente nederzetting te bouwen. Maar waar Billy ervoor wil zorgen dat ze beschermd zijn tegen mogelijke roofdieren, willen haar zusjes alleen maar eten en uitrusten. Dit tot grote blijdschap van Willy de Vos, die wel zin heeft in een lekker kippetje of twee.

Wat volgt is een spannende strijd tussen Billy en vos, waarin de een nog vernuftiger is dan de ander in het bouwen van mechanische constructies. De makers knipogen zowel naar de klassieke western, als naar de tekenfilms van Tom & Jerry in een prentenboek dat er niet alleen prachtig uitziet, maar ook aan het lachen maakt en aan het denken zet.

Billy de Kip is een prentenboek van illustrator Jort van der Jagt. De tekst is geschreven door Marcel van Driel en Jeroen Schipper. Het boek is uitgegeven door David & Goliat.

300px-KFC_logo.svgKentucky Fried Chicken
KFC Corporation is gevestigd in Louisville en is in 1952 opgericht door Colonel Sanders. Het bedrijf is inmiddels een onderdeel van Yum! Brands, dat met onder meer KFC, Pizza Hut en Taco Bell het grootste fastfoodbedrijf ter wereld is. Zie ook de site van KFC.

 

Elfje
Ik kreeg dit fantastische Elfje (een gedicht in elf woorden) van collega Annemarie Jongbloed:

Moddertokker!
Billy verkopen?
Aan Kentucky Chicken?
En dat op een april?!
Stoer!

Kinderen met een afkorting, ik hou ervan

TekeningKinderen met een afkorting noem ik ze altijd liefdevol. ADHD, ADD, ASS, PDD-NOS en wat voor termen ze ook allemaal bedacht hebben. Wanneer ik voor een klas met dit soort jongens (het zijn bijna altijd jongens) mijn voorstelling geef, krijg ik meestal vooraf de waarschuwing: ‘Ze zijn wat druk.’ En ‘misschien moet je je programma aanpassen.’

Speciaal onderwijs, daar zitten ze op. En speciaal is het. Op de school waar ik vandaag kwam, waren de groepen 7/8 klein en regeerden er twee leerkrachten met zachte harde hand.

Ik vertelde mijn verhaal. Over hoe ik schrijver ben geworden en wat er allemaal mis ging. Ik las voor uit prentenboek ‘Billy de Kip’ en uit mijn 11+ boek ‘Superhelden.nl’. Op beide boeken werd even enthousiast gereageerd.

(c) Willeke Brouwer voor Nederlands Dagblad. www.willekebrouwer.nl

(c) Willeke Brouwer voor Nederlands Dagblad. www.willekebrouwer.nl

Ze hingen aan mijn lippen. Het moeilijkste vonden ze om hun vinger op te steken en pas hun vraag te stellen wanneer ik ze daadwerkelijk aanwees. Ze liepen over van enthousiasme, wilden alles weten en stelden werkelijk uitstekende vragen.

Ik stelde hen ook vragen en kreeg intelligente antwoorden terug. Ze legden mij (en elkaar) uit wat een uitgever doet en hoe de selectie van opgestuurde manuscripten gaat. Daarna gingen we de game spelen op Superhelden.nl. Dat ging naar verwachting. Niet alleen losten ze twee keer zoveel puzzels op als de gemiddeld groep 8, ze deden het ook in de helft van de tijd én konden mij de logica van de antwoorden perfect uitleggen.

HahaIk pas mijn programma nooit aan ze aan, wél mijn presentatie. Waar ik normaal schreeuw, ren, mijn programma bewust in een raamvertelling gooi, bouw ik bij deze kinderen alles rustig op, praat op één tempo en volume en neem uitgebreid de tijd.

Dat kon ook makkelijk. Want die tijd wonnen we aan het eind weer met de puzzels. Daar waren ze namelijk geweldig goed in.

Zo goed, dat leerkrachten verbaasd stonden. Ik niet. Die kinderen waren beelddenkers, net als ik. Ons kent ons.

Kinderen met een afkorting. Ik hou ervan.

Hoe verboek je een tekenfilm?

Trippeltrappel-posterNajaar 2014 verschijnt de eerste met de handgetekende Nederlandse tekenspeelfilm sinds ‘Als je begrijpt wat ik bedoel’ in de bioscoop. De film heet ‘Trippel Trappel’ en gaat over een groepje dieren dat ook sinterklaas wil vieren. De drie dapperste dieren – Fretje, Kari en Takkie – gaan op pad om Sinterklaas te vragen of er ook een Dierensinterklaas kan komen.

Ik mag van de producenten il Luster (bekend van Woezel en Pip en De Tumblies) en uitgeverij Leopold het boek van de film schrijven. Een hele eer! Maar hoe doe je dat nou, een boek maken van een film die er nog helemaal niet is? Want als het boek naar de drukker gaat, zijn de animators nog druk bezig met tekenen.

Als eerste las ik natuurlijk (meerdere malen) het script. Wat mij daarbij opviel is dat het vreselijk grappig is! De grappen vallen in twee categorieën: beeldgrappen (denk aan slapstick, verwijzingen naar andere films e.d.) en taalgrappen. De taalgrappen, daar weet ik wel raad mee, maar de beelden moet ik op een andere manier zien te vertalen. En dat geldt niet alleen voor de humor, maar ook voor de actiescènes. Want die zijn er! Een sleerace, een achtervolging, acrobatische toeren van Zwarte Pieten, dit is een moderne Sinterklaasfilm!

Trippel_screen02Op basis van het script, de storyboards en karakterschetsen, schreef ik de eerste paar hoofdstukken. Daar werd op gereageerd door de producenten en de uitgever. Na een aantal versies had ik een stijl te pakken waar iedereen enthousiast over was.

Daarna kwam het echte werk.

Screenshot 2014-03-16 11.08.34

Inmiddels is er een ‘moving Storyboard’. Dat is een video van ruim een uur, waarin in zwart-wit de tekenfilm al te zien is. Bijna alle stemmen zijn al ingesproken (o.a. door Georgina Verbaan en Kasper van Kooten), sommige delen zijn zelfs als geanimeerd. Andere stukken zijn niet meer dan elkaar snel-opvolgende schetsen. Iedere ochtend kijk ik ca. vijf minuten en probeer een cliffhanger te vinden. De film heeft ontzettend veel vaart en gaat maar door, maar ik moet zorgen dat ieder hoofdstuk eindigt met een spannend moment, zodat kinderen kunnen roepen: ‘Nog een hoofdstuk!’. En omdat het een boek voor jonge kinderen is, mogen de hoofdstukken niet te lang zijn.

Wanneer ik bepaald heb waar het hoofdstuk over gaat, lees ik dat deel van het script nog een keer goed door. Soms kom ik erachter dat er een klein verschil is. Dan kies ik voor de versie die het beste werkt voor het boek. Een enkele keer geef ik er een eigen draai aan. Dat is soms noodzakelijk, want een boek is iets heel anders dan een film en wordt op een andere manier verteld.

seq10_scn023 kleinAls laatste kies ik een perspectief. De film draait voornamelijk om drie dieren: Fretje, Takkie (de wandelende tak) en kanariepiet Kari. Bij ieder hoofdstuk probeer ik te bepalen door wiens ogen ik het hoofdstuk schrijf. Op wie heeft de gebeurtenis het meeste impact? Wie heeft het meeste overzicht en kan ergens ‘iets van vinden’?

Trippel_screen08Dan pas ga ik schrijven. Iedere dag twee hoofdstukken. Wanneer straks het hele manuscript klaar is, leg ik video en script weg en ga ik lezen. Ik verander alles wat nodig is om het boek geweldig te maken (ook als ik daarmee afwijk van de tekenfilm). Wanneer ik helemaal tevreden ben, gaat het manuscript naar Leopold en il Luster.

Trippel Trappel is vanaf 4 oktober 2014 te zien in ruim 100 bioscopen en wordt uitgebracht door A-film. Het boek ligt gelijktijdig met het verschijnen van de film in de winkel. Je kunt ook aandeelhouder worden van de film, dan deel je niet alleen mee in de winst, maar krijg je ook mijn boek! Voor meer informatie kijk op de website.

Crowdfundingfiasco

Veronica-Mars-FailUPDATE: Warner Bros geeft (deel) geld terug.

Met mislukte crowdfunding projecten wordt meestal bedoeld dat het beoogde doelbedrag niet is opgehaald. Maar ook geslaagde projecten kunnen behoorlijk foutlopen. Van crowdfunders die er met het geld vandoor zijn (of inferieure producten afleveren)  tot projecten die tot in het oneindige lijken uit te lopen. (*kuch* Nachtmerrieman *kuch*).

De Veronica Marsfilm leek het schoolvoorbeeld van hoe het wel moest. Een filmvervolg op een cultserie gefinancierd door fans (marshmallows genaamd) van over de hele wereld. Een film die binnen een jaar geschreven, gemaakt en uitgebracht werd (daar kan ik nog wat van leren) en een bevlogen filmmaker die meerdere keren per week enthousiaste updates stuurde.

Vandaag was het dan eindelijk zo ver: de film is er. Hij draait in de bioscoop en is te koop en te huur via Video on Demand over de hele wereld. Voor de donateurs was het enkel wachten op het downloadlinkje. Ik had de vrijdagavond al vrij gepland om met mijn echtgenote te gaan kijken, op onze mooie grote HD tv.

Mars PosterGisteravond kregen we de mail dat we de film enkel en alleen via Flixter konden kijken. Flixter? Nooit van gehoord. Kan je daarmee streamen naar je tv, want dan vind ik het best.

Nee, dus. Niet alleen kun je via de app enkel de film bekijken op je smartphone, tablet of pc, het beeld is ook niet in HD.

Daar ging ons filmavondje op de bank.

Ik was niet de enige die verbolgen was. Het commentaar op Kickstarter was niet van de lucht:

The choice to give the backers that made this movie happen a subpar SD version of the film via a terrible service is just plain insulting, especially when HD versions are available on iTunes,’ zegt ene Michael Prince.

En dat is precies het probleem. Er zijn twee belangrijke redenen waarom wij de film ondersteunden. De eerste (en de belangrijkste) is dat we meer avonturen wilden van Veronica Mars. De tweede was dat wij als eerste de film konden downloaden en bekijken. Nu blijkt niet alleen dat de film op dag 1 voor iedereen beschikbaar is (op zich niet erg) maar dat mensen die de film nu kopen voor 11,99 een betere kwaliteit krijgen (HD), ondertiteling in de eigen taal (voor backers alleen als je in de US woont) én de film op TV kunnen kijken.

Wij – die 35 dollar of meer betaalden – worden afgescheept met een film met inferieure beeldkwaliteit die we alleen op een klein scherm kunnen kijken, tenzij we een laptop aan de tv hangen. De enige andere mogelijkheid die wij hebben is om de film opnieuw te kopen bij iTunes, of ´illegaal´ te downloaden via een torrentsite.

Dat noemen wij een Epic Fail.

Epic failZelf heb ik ook een crowdfundingproject gedaan voor mijn boek ‘NMM’ en ik keek met argusogen naar hoe regisseur Rob Thomas de opvolging deed. Mijn project loopt veel minder soepel. Het boek is een jaar vertraagd en hoewel ik om de paar maanden een update verstuur, blijkt 1/3 van mijn donateurs ze nooit ontvangen te hebben. Ik ben nu druk doende om de ‘missende’ donateurs te vinden, want het laatste wat je wil is dat je ambassadeurs je vijanden worden.

En dat is precies wat er nu bij Veronica Mars lijkt te gebeuren. De fans zijn lyrisch over de film zelf, maar woest op Warner Bros die ze met een kluitje in het digitale riet stuurt. Doodzonde, want zonder de fans was de hele film er niet gekomen.