Waarom ik spijt heb van mijn crowdfundingactie

Waar blijft dat boek?!

Waar blijft dat boek?!

Ik durf deze blog al meer dan een jaar niet te schrijven, zo moeilijk heb ik het er mee. Want Nachtmerrieman, het boek waarvoor ik 1.175 (!) dagen geleden 17.000 euro ophaalde door middel van crowdfunding, is er nog steeds niet.

Het idee achter de crowdfunding was om genoeg geld bij elkaar te halen, zodat ik zes maanden zonder onderbreking aan mijn eerste thriller voor volwassen kon werken. Dat was mijn eerste misrekening. Want de voorbereiding van de crowdfunding kostte me drie maanden en de uitvoering ervan ook. Zes maanden die ik ook had kunnen gebruiken om te schrijven. In essentie leverde het mij dus alles op, behalve tijd.

Maar dat interesseerde me niet, want de crowdfunding was een enorm succes! 308 donateurs ondersteunden mij en het project, uitgeverij Meulenhoff Boekerij kocht het boek op basis van de pitch, ik haalde er kranten mee, werd gevraagd voor panels, om lezingen te geven over crowdfunding (onder andere in België voor collega-auteurs) en mocht anderen (op de achtergrond) ondersteunen met mijn expertise.

Superhelden3.nlToen ging het mis en niet een beetje ook. Mijn jeugdroman ‘Superhelden.nl dl 3’ was al te laat, maar bleek niet goed genoeg. En het kostte mij ruim een jaar (en veel bloed, zweet en tranen) om van een middelmatig boek een waardige afsluiter te maken van de trilogie.

Superhelden.nl deel drie was een succes bij zowel de critici als de lezers en mijn roem steeg. De trilogie werd verkocht aan Duitsland, de verkopen – die nooit slecht waren geweest – stegen ineens naar ongekende hoogte (de stand staat inmiddels op ca. 35.000 exemplaren) en de vraag naar mijn werk groeide evenredig. Schooloptredens, lezingen, korte verhalen voor bundels, verboekingen van jeugdfilms, noem maar op, alles kwam mijn kant op.

Ik was blij met succes, maar het belangrijkste was om nu te gaan doen wat ik anderhalf jaar eerder beloofd had: Nachtmerrieman schrijven.

Even overleggen over het hoofd van de dode

Tijdens de opnames van de trailer

En toen bleek dat ik volstrekt niet meer geïnteresseerd was in het verhaal dat ik oorspronkelijk wilde vertellen. Het idee van NMM was dat het een urban thriller zou worden, een bovennatuurlijk verhaal. Maar ik was in de afgelopen twee jaar geëvolueerd als schrijver! En ik zag ineens dat zolang ik met een bovennatuurlijke moordenaar werkte, ik geen echte ‘who-done-it’ kon schrijven. Want als je wilt dat de lezer mee puzzelt over ‘wie het gedaan heeft,’ dan kun je niet ineens aankomen met een dader met bovennatuurlijke krachten.

Ik moest geheel opnieuw beginnen met plotten.

Ik gooide 35.000 van de woorden die ik al had weg, en begon opnieuw. En ik blokkeerde volledig. Bij iedere zin die schreef dacht ik: dit is niet goed genoeg. Hier kan ik niet mee debuteren. Meulenhoff lacht me uit, de donateurs zullen zeggen dat het niet geeft, dat ik het in ieder geval geprobeerd had. Ik was er van overtuigd dat ik te hoog gegrepen had. Ik kon niet schrijven voor volwassenen.

NothingDus ik stopte. En begon opnieuw. En stopte. En dat ging bijna een jaar zo door. En ik bedacht eindelijk: dit gaat niet werken.

Ik besloot iets anders te gaan doen. Zonder iemand iets te zeggen, (zelfs mijn echtgenote weet hier niets van), begon ik aan een andere thriller voor volwassenen, eentje met een simpel idee, zonder de complexiteit van NMM. Een half jaar schrijf ik iedere dag aan het boek en voelde langzaam mijn angst wegvloeien. Misschien kon ik dit toch wel.

Halverwege het nieuwe boek zat ik vast in het verhaal en pakte ik NMM weer op. En waar ik op hoopte was gebeurd: ik was de druk kwijt. Ik kon eindelijk gewoon mijn verhaal vertellen.

Ik begon weer helemaal opnieuw met schrijven. Soms ging het makkelijk, meestal ging het moeizaam, maar dat is normaal. Schrijven is hard werken en daar is niks mis mee. Maar zodra ik dacht aan de donateurs of de uitgeverij, schoot ik in de stress. En door de stress kon ik soms dagen niet schrijven.

Uitgehongerde schrijverIk ging naar Rotterdam om in eenzaamheid te schrijven. Ik ging naar Frankrijk om in gezelschap te werken. Ik weet niet hoe vaak ik de eerste hoofdstukken herschreven heb, maar vaak. En ze werden steeds beter. Maar ik kwam geen steek verder, het totaal aantal woorden bleef nagenoeg gelijk.

Ik plaatste een bericht in de donateursgroep op Facebook dat het schrijven goed ging maar dat ik iedere deadline losliet. Dat de roman af was wanneer het af was en dat ik voor het beste boek ging en niet voor het snelste. Daar werd bijzonder positief op gereageerd.

Ondertussen was er een jaar voorbij waarin er geen jeugdboek van mij was verschenen. En dat had invloed op mijn inkomen. Want geen boek is geen royalties. Daarnaast begon het weer te kriebelen. Ik had tijdens de vakantie een geweldig idee gekregen voor Superhelden.nl 4 en 5 dat ik graag wilde schrijven. Daarnaast wilde ik ook wel weer eens iets ‘makkelijks’ doen.

Stefanus_gestenigdHet afgelopen jaar heb ik het schrijven aan NMM en Superhelden.nl dl 4 gecombineerd. Soms schreef ik op één dag aan allebei een pagina, soms de ene dag aan het ene boek en de andere dag aan het andere. Langzaam – heel langzaam – vordert het boek. Er komen pagina’s bij en hoofdstukken. Het begint een heel klein beetje op een boek te lijken in plaats van op een poging.

Maar nu ligt NMM even stil tot eind februari omdat ik SH4 af moet maken om de kinderboekenweek te halen. En dat betekent dat ik mij weer iedere dag schuldig voel dat ik niet aan NMM schrijf. En daar baal ik van. Want qua creatief proces is er niets mis met wat ik doe.

Als ik geen donateurs had, dan schreef ik aan NMM wanneer ik tijd had of geïnspireerd was. Dan liet ik het liggen wanneer het boek daar om vroeg en schreef ik eraan wanneer het mij riep. Dan maakte het niet uit of ik er een jaar over deed of vijf. Het is mijn eerste volwassenthriller en ik moet alles opnieuw uitvinden. De stijl, de opbouw, de diepgang, alles is anders dan wat ik normaal doe.

Maar laten liggen kan dus niet. Niet nadat ik mijn donateurs al 1.175 dagen heb laten wachten. (Man, als ik dat getal zie, krijg ik al nachtmerries). Dus ploeter ik door, de ene dag wat meer dan de ander.

mr-writers-block-guyToch er is één lichtpuntje. Er ontstaat wél een boek. Een boek waar ik tot nu toe behoorlijk tevreden over ben. Ondanks de frustratie, de stress en de gedachte dat ik het nooit zo had moeten doen, ontstaat er een thriller. Eentje waar ik het af en toe koud van krijg, zo spannend. Wanneer het af is, weet ik niet, daar durf ik geen enkele uitspraak meer over te doen, maar wél dat het straks een boek is waar ik achter sta.

En misschien – heel misschien – zou ik nooit zover gekomen zijn als ik dit vreselijke proces nooit doorlopen was.

Maar man, wat ben ik blij als dat ding eindelijk af is. En crowdfunden doe ik nooit meer.

 

Vakantie, wat een nachtmerrie, man!

Wijn bij de Utrechtse Kinderboekwinkel

Wijn bij de Utrechtse Kinderboekwinkel

Normaal ben ik de eerste week van de vakantie nog druk bezig met van alles af te ronden, maar vorige week besloot ik spontaan zelfs een week eerder vrij te nemen. Mijn laatste boek ‘Geen Tijd, Geen Geld, Toch Doen’ ligt (werkelijk overal!) in de winkel, het kinderboekentelevisieprogramma ‘De Boekenbaas’ staat online en op een paar mailtjes na (en een radio-interview bij NTR Academie) ben ik klaar!

Vakantie!

Dus ik genoot van de zon, las een boek, bezocht de Tour en dronk een fles wijn (of twee) voor de etalage van De Utrechtse Kinderboekenwinkel met collega Anna Woltz en eigenaresse Dorothé Cras. En voor het eerst in jaren kon ik gewoon vrij zijn, zonder dat ik eerst mijn werk los hoefde te laten.

Dat komt misschien ook wel omdat ik iedere ochtend nog gewoon aan ‘Nachtmerrieman’ schrijf.

Waar blijft dat boek?!

Waar blijft dat boek?!

Afgelopen week ging ik op bezoek bij Uitgeverij Meulenhoff Boekerij om te praten over de langverwachte thriller. En vertelde ik wie de hoofdpersoon is, hoe het plot zich ontvouwt (inclusief het einde) en wie de dader is.

Ik geloof niet dat ik twee mensen ooit zo breed heb zien grijnzen als mijn twee uitgevers.

‘Ik geloof niet dat dit verhaal ooit eerder verteld is,’ zei de één. ‘Het is eigenlijk meerdere genres,’ zei de ander. ‘Wanneer lever je het in?’ vroeg de eerste.

‘Eind van het jaar,’ zei ik.

Mijn kinderen hebben zes weken vrij en ik acht. We gaan hele leuke dingen doen tijdens onze vakantie. Naar Madurodam, twee weken kamperen op de Veluwe, een paar dagen naar Den Haag. Maar iedere ochtend, terwijl zij tv kijken of een game spelen, óf ´s avonds (wanneer ze slapen) schrijf ik anderhalve pagina aan ‘NMM’. Dat is het moment van de dag dat helemaal van mij is, dat ik ongestoord kan schrijven over moordenaars en slachtoffers in Rotterdam. De rest van de dag ben ik vrij.

Leesvoer voor tijdens de vakantie?

Leesvoer voor tijdens de vakantie?

Heerlijk.

Eind september heb ik mijn eerste versie van ‘NMM’ af en leg ik het een maand weg. Dat moet ook, want dan begint de kinderboekenweek, gevolgd door de herfstvakantie. In november en december staat de herschrijf op de planning en eind 2015 lever ik het manuscript in bij Meulenhoff. En dan gaan we kijken of het al goed genoeg is of herschreven moet worden, bepalen we een verschijningsdatum, laten we het omslag maken, schrijven we de flaptekst en bedenken we de marketing.

Maar dat is voor volgend jaar. Nu eerst acht weken (schrijf)vakantie! Wat een nachtmerrie, man!