Fuck off 2015, welcome 2016!

Pala 1Ik vond 2015 een zwaar, heftig en verwarrend jaar. En dat was voordat ik van mijn fiets viel.

Zakelijk had ik niks te klagen. Integendeel. Ondanks dat er geen ‘groot’ jeugdboek van mijn hand verscheen, maar ‘slechts’ twee Zwijsenboekjes en het non-fictieboek ‘Geen Tijd, Geen Geld, Geld, Toch Doen’, kwam de één na de andere herdruk van de drie Superheldentitels uit, schreef ik ‘per ongeluk’ een vierde deel, ging het schrijven van ‘Nachtmerrieman’ eindelijk naar wens, bedacht ik samen met een geweldige illustrator een (mogelijke) nieuwe serie, bezocht ik meer scholen dan ooit, gaf ik vele Waanzinnige Plannenlezingen (en gingen nog meer mensen aan de slag met hun eigen plan) en kreeg ik eindelijk de omslagen van de Duitse Superheldenboeken te zien (die daar ‘Pala’ gaan heten en in april en juni verschijnen). En daar was eindelijk de pilot van ‘mijn’ kinderboekeninternettelevisieprogramma ‘De Boekenbaas’!

Privé liep het allemaal wat minder soepel. Maar zoals Ernest Hemingway al zei: “In order to write about life first you must live it.” En leven, dat doe ik, met alles wat daarbij hoort.

Ik moest ook denken aan wat Chuck Palahniuk zegt in zijn non-fiction boek ‘Stranger than Fiction’: “That’s why I write, because life never works except in retrospect. You can’t control life, at least you can control your version.”

Hoezeer ik ook geloof in plannen maken en doelen stellen en dromen uitvoeren, het leven is het leven. De kunst is om het leven te leiden dat wilt, ondanks wat er allemaal gebeurt en niet dankzij. En controle heb ik alleen over mijn personages.

Dat neemt niet weg dat ik hoop dat het in 2016 allemaal net een stukje soepeler zal gaan. Dat ik weer normaal – en zonder pijn – kan lopen en hopelijk weer kan hardlopen en sporten. Dat ik een bijdrage kan zijn aan anderen, zowel in mijn directe omgeving als daarbuiten. Dat ik ‘ja’ kan zeggen tegen de dingen die ik belangrijk vind en ‘nee’ kan zeggen tegen de dingen die mij en anderen niet verder helpen. Dat ik eind volgend jaar op dit blog kan schrijven: het was een goed jaar.

Ik wens jou alles wat je hartje begeert.

Happy New Year!

 

 

Met mijn tienjarige naar Star Wars: The Force Awakens

Daniel, I am your father!

Vandaag ging ik met mijn oudste zoon naar de nieuwe Star Warsfilm. Dat was een moment waar we al anderhalf jaar naar uitkeken. We hebben afgelopen week zelfs ‘geoefend’ met 3D (ik heb een 3DTV die ik daar overigens nooit voor gebruik). We keken filmpjes op YouTube waar van alles op je afkomt en hij was over zijn 3D-angst heen die als klein jongetje had opgelopen bij een Pixarfilm.

Star Wars: The Force Awakens rekent af met problemen die opgeworpen zijn door de vreselijke prequels. Geen klinische CGI, saaie politiek of tenenkrommende dialogen, maar fijne actie, een old-skool look and feel, geweldig geluid en een werkelijk fantastische nieuwe jonge cast. Als er iets aan te merken valt op de film, is dat het verhaal soms iets teveel aanvoelt als fan-fiction door momenten uit de eerste drie films te kopiëren (of te spiegelen). Maar dat was iets waar ik als 49-jarige waarschijnlijk meer last van had dan mijn tienjarige zoon.

Ik was ook tien toen de eerste Star Wars uitkwam (regisseur J.J. Abrams was 11). Mijn vader – een groot liefhebber van science fiction, die mij in aanraking bracht met Isaac Asimov, Jack Vance en Robbert Heinlein – nam mij en mijn zus mee naar de bioscoop. We hadden geen idee wat we gingen zien, er was geen hype, geen internet. We gingen omdat – zoals mijn vader zei ‘er eindelijk weer eens een science fictionfilm draaide’.

star-wars-7-poster-international-600x450
Ik wist niet wat me overkwam. De ruimteschepen, de gevechten, de grappen. Niet vreemd dat ik na het zien van Star Wars besloot om astronaut te worden. Naar de tweede film keken we wél uit en toen dé twist kwam, was ik compleet in shock. Die had ik niet aan zien komen.

Ik herinner me nog dat toen Return of the Jedi uitkwam, op tv de eerste tien minuten werden uitgezonden. Ik nam ze op (op VHS) en speelde het net zolang af tot de tape het begaf.

Voor de huidige jeugd is het allemaal heel anders. Mijn jongste wist op zijn vijfde al dat Darth Vader Luke’s vader was, al had hij toen nog geen film gezien. Maar ze kijken bij ons Star Wars: Rebels, spelen Lego Star Wars, lezen de strips en dragen de kleding. Tegenwoordig groeit iedereen op met Star Wars.

Ja, hij is terug en ja hij is geweldig

Maar vandaag was bijzonder. Deze keer nam ik mijn tienjarige mee en was de film voor ons allebei nieuw. En nu kijken we uit naar mei volgend jaar, wanneer Star Wars Rogue One uitkomt.

Maar eerst gaan we The Force Awakens nog een keer zien.

Recensie: The Martian van Andy Weir

The MartianIedere week lees ik een boek in het kader van #boekperweek. Lees hier meer over het initiatief.

Iedere keer wanneer ik een nieuw boek aanschafte bij Amazon, stond ‘The Martian’ van Andy Weir bij de ‘Recommendations for You in Kindle Store’. Nadat ik las dat de filmrechten gekocht waren door Ridley Scott, besloot ik op de koopknop te drukken. Wie weet was het inderdaad wat voor mij.

‘The Martian’ speelt zich af in de nabije toekomst en is Hard SF. Geen marsmannetjes, laserzwaarden of ruimteschepen met een improbability drive, alle techniek is gebaseerd op bestaande wetenschap. Het boek begint met botanicus en werktuigbouwkundig ingenieur Mark Watney die voor dood achtergelaten is op Mars. Zijn eerste woorden zijn dan ook niet geheel onterecht: ‘I’m Fucked’.

Mark heeft eten voor maximaal een jaar. Helaas duurt het vier jaar voordat het volgende ruimteschip zich aandient. En dan is er nog het kleine probleem dat iedereen op aarde denkt dat hij overleden is. Gelukkig is Mark zeer vindingrijk en komt met de ene na de andere oplossing om zijn leven te rekken en de redden.

‘The Martian’ is behalve erg spannend ook heel grappig. Mark Watney houdt zijn belevenissen bij een in log vol kwinkslagen en oneliners. Hij laat zich door tegenslag niet uit het veld slaan, maar blijft overal de zonnige kant van zien. Zelfs als diezelfde zon aan het zicht ontrokken wordt door een stofstorm.

Dat is ook meteen het nadeel van ‘The Martian’. Hoe spannend het ook is – en het is een echte page turner – erg veel diepgang heeft het niet. Andy Weir – zoon van een natuurkundige en met een achtergrond in informatica – is geloofwaardig in zijn technische beschrijvingen dan in zijn personages. Die doen nog het meest denken aan de personages in een Amerikaanse Blockbuster: gevat, slim, maar ook van bordkarton. Meer Indiana Jones dan Interstellar.

Ook bij de structuur van het boek laat Weir soms wat steken vallen. De overgang van Watney’s Logs (in de ik-vorm geschreven) naar het derde-persoon-perspectief (wanneer we de mensen bij NASA volgen) werkt zonder meer, maar de stukjes tussendoor met een alwetende verteller verraden dat het hier om een debuut gaat.

ma-banner

Het is desondanks wel een sterk en meeslepend debuut. Andy Weir publiceerde zijn roman hoofdstuk voor hoofdstuk op zijn site, nadat alle uitgeverijen die hij aanschreef het boek weigerden te publiceren.  Pas toen zijn boek een hit was op Amazon (voor 99 cent!) werden de rechten uiteindelijk verkocht aan Crown voor een bedrag met vijf nullen. Matt Damon tekende onlangs voor de hoofdrol in Scott’s film.

Ik geef het boek vier (van de vijf) sterren en kijk uit naar zijn volgende roman.

SCHRIJVEN IN DE ETALAGE (DAG 1)

In de etalageVandaag was de eerste dag dat ik in de etalage van Boekhandel H. de Vries aan mijn nieuwe boek schreef. Bij aankomst werd ik allereerst door winkelmanager (en boekverkoper van het jaar!) Daan van der Valk rondgeleid door de winkel. Wat zo bijzonder is aan de boekhandel in Haarlem, is dat het eigenlijk vijf winkelpanden zijn die met elkaar verbonden zijn. Als sinds 1905 (!) worden hier boeken verkocht. En deze week zijn een heleboel van die boeken van mij.

Ik schrijf nu meer dan elf jaar en steeds vaker vind ik mijn boeken in de boekhandel. Soms in de kast, soms op stapeltjes op de tafels. Maar vier meter met niets anders dan ‘Waanzinnige Plannen,’ ‘Superhelden.nl’ (deel 1 en 2) en de Bino-prentenboeken (plus de handpoppen, cd’s en het kaartspel) heb ik nog nooit meegemaakt! Mijn grijns ging van oor tot oor, geloof me.

Vier meter wandMaar ik kwam hier om te schrijven, niet om te grijnzen. Nadat ik nog even snel twee Superheldenboeken signeerde voor een klant (#ikkandat) plaatste ik mijn laptop op de tafel in de etalage en begon te typen.

De etalage bevindt zich half in de winkel, tussen de reisboeken, en regelmatig kwam het voor dat mensen mij pas opmerkten als ik bewoog of ‘goeiemiddag’ zei. Er ontstonden mooie gesprekken, zoals met Angelique, die ‘Waanzinnige Plannen’ vorige week al aanschafte en geen idee had dat ik hier vandaag zou zijn. Anderen moesten vooral lachen of ontweken mijn blik. Tussendoor verhoogden we de tafel met dozen boeken, zodat ik mijn benen kwijt kon, verwisselden we de houten stoel door een echte bureaustoel, plaatsten foto’s op Twitter en Facebook, dronken koffie en spraken over het boekenvak.

Polare, de nieuwe naam van de combinatie van De Slegte en Selexyz kwam ook voorbij, natuurlijk. Gisteren liet ik mij er nog door inspireren tot een persiflage, een ‘ijzingwekkende roman over het boekenvak’. Vandaag kwam alles samen, toen Remco van Straten één van de foto’s van Facebook plukte en de covers van Waanzinnige Plannen verwisselde met die van mijn spoofroman ‘Polare’.

Polare de Vries Tijd voor een biertje.

AND THEN ONE OF US DIED – RIP JASON LIZIK

 

(English below)

jakester_memoriumBijna 15 jaar geleden was ik moderator van het Lord of the Rings Forum op Corona Coming Attractions – de leukste filmsite die het internet ooit heeft gekend. Het was een bijzondere tijd. Bezoekers en moderators kwamen van over de hele wereld. Patrick Sauriol, de eigenaar, was Canadees, Pascal, die het Harry Potter forum beheerde, woont in Parijs en Jakester was een Amerikaan.

Jakester was het alias van Jason Lizik en hij was een prankster én een filmliefhebber. Niet de meest subtiele persoon op aarde, maar met het spreekwoordelijke hart van goud en niet te beroerd om bij te springen wanneer de trollen de forums dreigden over te nemen. (En dat gebeurde nog wel eens).

Coming Attractions hield op met bestaan en ‘we moved on’ zoals dat heet. Met sommige mensen bleef ik contact houden, anderen ontmoette ik zelfs in real life, zoals Pascal in Parijs. De rest verloor ik uit het oog. Door Facebook kwam ik weer in contact met een aantal, waaronder Jason. We hadden niet veel contact – we waren beiden druk met ons werk en gezin – maar we deelden nog steeds dezelfde passie: films, tv-series (Dr. Who), Douglas Adams en – vooral – onze kinderen.

Gisteren werd Jason onverwacht opgenomen in het ziekenhuis waar hij in de namiddag overleed aan een aortadissectie. Hij laat een vrouw en twee kinderen achter.

Ik heb Jason nog nooit ontmoet, ken hem alleen online en onze band was niet close te noemen. En toch: one of has died.

Rest in Peace, Jason.

“AND THEN ONE OF U.S. DIED – RIP JASON LIZIK

Almost 15 years ago I was moderator of the Lord of the Rings Forum Corona Coming Attractions – the best movie site that the Internet has ever known. It was a special time. Visitors and moderators came from all over the world. Patrick Sauriol, the owner, was Canadian, Pascal, who managed the Harry Potter forum, lives in Paris and Jakester was an American.

Jakester was the alias of Jason Lizik and he was a prankster and a movie lover. Not the most subtle person on earth, but with the proverbial heart of gold and not afraid to jump in when trolling the forums threatened to take over. (And that happened sometimes).

Coming Attractions ceased to exist and ‘we moved on, “as it is called. With some people I kept in touch, others I met even in real life , like Pascal in Paris. The rest I lost sight. Through Facebook I came into contact with some, including Jason. We did not have much contact – we were both busy with our work and family – but we still shared the same passion: movies, TV shows (Dr Who), Douglas Adams and – above all – our children.

Yesterday was Jason unexpectedly admitted to hospital where he died in the afternoon to aortic dissection. He leaves a wife and two children.

I’ve never met Jason, know him only online and our relationship was not close to call. And yet one has died.

Rest in Peace, Jason.

6.000 X DE ZENUWEN

Gisteren kreeg ik voor het eerst de zenuwen over mijn boek. Echt fysiek de zenuwen. Dat was toen ik hoorde dat uitgeverij De Fontein besloten heeft om zesduizend exemplaren van Superhelden.nl te drukken.

6.000 exemplaren!

Het eerste wat ik dacht was: stel dat ze niet verkocht worden?

De afgelopen jaren was ik vooral gefrustreerd over uitgeverijen. Over het gebrek aan lef, gebrek aan marketing- en pr, over de lage aantallen die gedrukt werden. Ik wist het zeker: als een uitgever met mij mee zou denken, geloofde in Social Media, in de combinatie boek en internet én genoeg boeken zou drukken, dan zou ik heel veel boeken kunnen verkopen.

Maar de fantasie is makkelijker dan de realiteit. Wat nou als mensen het boek maar niks vinden? Wat nou als niemand de trailer bekijkt die we aan het maken zijn? Wat nou als Superhelden het verkeerde onderwerp is?

Ik raakte volledig in paniek.

Simone van der Vlugt stuurde mij een berichtje: ‘Zo’n grote oplage betekent dat de boekhandels groot hebben ingekocht. Hier past maar één reactie bij en dat is “Plop”.’

Een borrel, die kan ik momenteel goed gebruiken.

IK WIL ROB LOWE IN MIJN BED!

Rob Lowe is één van mijn helden. Niet alleen omdat ik opgroeide met zijn films, maar ook omdat hij één van de mooiste rollen speelt in één van de beste tv-series alles tijden: die van Sam Seaborn in The West Wing.

Daarnaast heeft Lowe natuurlijk een turbulent leven achter de rug. Hij was op zijn 15e een tieneridool, trok op met Charlie Sheen en diens broer Emilio Estevez, filmde The Outsiders met Francis Ford Coppela en maakte een beroemde sekstape met twee dames. Genoeg stof voor een sappige autobiografie.

Die is er nu en heet: Stories I Only Tell My Friends. Het boek krijgt goeie recensies en kwam meteen op de wishlist van mij en mijn echtgenote te staan, zij het misschien niet om dezelfde reden.

Wij lezen Empire Magazine op onze iPad. Niet alleen omdat het sneller en goedkoper is, maar ook omdat het magazine verrijkt is met beeld en geluid. Zo werd het interview met Robe Lowe ondersteund door geluidsfragmenten van de audioversie van Lowe’s boek. En die fragmenten bleken hilarisch. Niet alleen leest Lowe fantastisch jaloersmakend goed voor, hij blijkt ook geweldig zijn collega’s en managers te kunnen imiteren. Het besluit was snel genomen: wij wilden het audioboek, zodat we het kunnen luisteren als we in bed liggen. Met Rob Lowe.

Maar wij mogen het audioboek niet kopen. De audioversie van Stories I Only Tell My Friends is namelijk in Nederland niet te downloaden. In Amerika wel, maar daar mag ik hem niet kopen, want ik woon niet in De Verenigde Staten. Ik word dus gedwongen de cd te importeren, of het boek illegaal te downloaden, of een ingewikkelde constructie volgen met Amerikaanse giftcards voor iTunes, die ik aanschaf op Ebay.

Dit soort praktijken zijn in ons medialandschap schering en inslag. Films die hier nog op dvd moeten verschijnen, staan al weken op De Pirate Bay. E-books vind je tegenwoordig overal. En de producenten blijven maar klagen over de boze consument die niet met zijn grijpgrage handen van hun spullen af kunnen blijven.

Die we niet mogen kopen.

PAY WITH A TWEET OF NIET?

UPDATE: De 40 pagina’s preview van Superhelden.nl zijn nu direct te downloaden op vanaf de site, zonder Pay-with-a-Tweet.

Ik vond het een briljant concept: Pay with a tweet. Je downloadt een file in een ruil voor een reclametweet met een link. De consument krijgt een gratis ebook, game of kortingsbon, en vertelt dat automatisch aan zijn of haar volgers. Die het op hun beurt weer doorvertellen aan hun vrienden. Het is wat marketeers een win-win situatie noemen.

Omdat ik mijn trouwe volgers graag wilde belonen met een exclusieve preview van Superhelden.nl (en erg benieuwd ben naar hun reactie op het boek), besloot ik 40 pagina’s online te zetten. Met Pay with a tweet.

De eerste reacties waren bemoedigend. Voor veel tweeps was het een nieuw concept en de meesten vonden het een leuke, subtiele manier om anderen te vertellen over het boek. De tekst ‘Download net als ik gratis 40 pagina’s van #Superhelden.nl – het nieuwe jeugdboek van @Marcelvandriel http:/bit.ly/mgJTbp ging al snel Twitter rond.

Achter de schermen waren de reacties minder positief. Met name uitgever Timo Boezeman en resourcerer Martijn Aslander waren kritisch. Timo bleek er zelfs een blog over te hebben geschreven: Pay with a tweet is spam. Hun grootste kritiek: PWAT is niet authentiek. Je tweet niet iets rond uit enthousiasme, maar omdat het moet, omdat je anders je ebook niet krijgt. En daar gaat Social Media niet over.

Timo en Martijn hebben een punt. En het laatste dat ik wil, is dat mensen zich verplicht voelen iets te melden over mijn boek. Ik heb veel liever dat ze dat doen uit enthousiasme. Daarom heb ik besloten dat de preview nu ook rechtstreeks te downloaden is. In eerste instantie via dit blog. Volgende week wordt de site aangepast.

Wat vind jij? Is PWAT spam of niet?

Download hier de 40 bladzijdes van Superhelden.nl zonder PWAT.

 

THE POWER OF WORDS

Al mijn hele leven probeer ik duidelijk te maken wat de kracht van woorden is. In mijn boeken, mijn voorstellingen en natuurlijk op dit blog.

Vandaag kreeg ik een filmpje te zien dat mij tranen in mijn ogen bezorgde. Het heet DE POWER OF WORDS en ironisch genoeg wordt bijna niets in gezegd. Aan het eind van het filmpje zien we slechts negen woorden. Negen woorden met een enorme impact, kijk maar:

Power of Words

DE KRACHT VAN JE VERHAAL

Op 1 april blogde ik dat de filmrechten van Superhelden.nl verkocht waren. Het blog werd door meer dan 300 mensen gelezen en via Twitter en Facebook stroomden de felicitaties binnen. Naar de enkeling die ‘1 april’ riep, werd niet geluisterd. Een ruime meerderheid geloofde alles wat er stond. Zelfs de redacteur van dit blog twijfelde niet.

Ik was flabbergasted! Ik had gehoopt een paar mensen mee te slepen, maar gaf de grap zelf weinig kans. Niet voor niets begonnen de meeste twitteraars die dag met: ‘Vandaag geloof ik niets van wat ik lees.’

Waarom geloofden ze dit dan wel?

Ik vermoed omdat het een mooi verhaal was. En mooie verhalen hoeven niet waar te zijn. (Zoals het fictieve event FE11 bewees). Niet voor niks was de meest voorkomende reactie naderhand: ‘Wat jammer voor, ik had het je zo gegund.’

Ik schaamde me bijna voor mijn grap.

Het zette mij ook aan het denken. Want is je lezer meeslepen niet de essentie van storytelling? Niet alleen in een boek, artikel of interview.  Ook voor je werk, je bedrijf, je product kan een verhaal belangrijk zijn. Niet dat ik  ervoor pleit om de waarheid geweld aan te doen. Dat mag maar één dag per jaar. Maar je verhaal vertellen, met jezelf of je bedrijf als hoofdpersoon, is dat niet waarom mensen in jou of je product geïnteresseerd zijn? Ik heb het niet over reclame maken of eenzijdige boodschappen zenden, ik heb het over vertellen, met alle ups én alle downs.

“Things need not have happened to be true. Tales and adventures are the shadow truths that will endure when mere facts are dust and ashes and forgotten” – Neil Gaiman

Het is de reden waarom The Sing-Off is geflopt en waarom So You Think You Can Dance een hit is. In SYTYCD wordt een verhaal verteld, over kandidaten die worstelen met hun lichaam, hun geest, met elkaar, met de jury. Ze overwinnen barrières of gaan ten onder. In The Sing-Off zien we groepen mensen die kunnen zingen, zingen. Meer niet. Geen verhaal. En Tooske.

Wat is jouw verhaal? Hoe vertel je jouw verhaal? Wanneer vertel je jouw verhaal? Hoe vaak vertel je jouw verhaal?

Durf jij mensen mee te slepen? Durf jij jezelf te laten zien?