Confrontatie met mijzelf

Ik werd uitgenodigd voor LinkedIn. In de mail zat een verwijzing naar een blog die volgens de afzender op ons gesprek bij Seats2meet geïnspireerd was. Ik herinnerde mij hem nog goed, een charmante, ietwat verlegen jongeman die beretrots was op zijn net verschenen roman. We spraken over bloggen en schrijven. Ik Googlede zijn website en bewonderde de schitterende omslag van zijn roman Pooldrift.

Ik was benieuwd naar wat hij over mij geblogd had. Wel verbaasde ik mij over zijn opmerking dat hij mij ‘onherkenbaar’ had gemaakt in zijn verhaal. Waar was dat nou weer voor nodig? Ik surfte naar Mindz en begon te lezen:

‘Eh… ik zit hier, hoor,’ zeg ik voorzichtig tegen de man met wie ik net heb kennisgemaakt. Hij lijkt me niet te horen. Helemaal in beslag genomen door het beeldscherm van zijn laptop. We raakten zonet in gesprek. Ik gaf hem een hand en stelde me aan hem voor. Toen hij mijn hand losliet keerde hij zich naar zijn toetsenbord en tikte mijn naam in op google. […]Het geeft me een ongemakkelijk gevoel dat hij zich niet rechtstreeks tot mij richt. Het is alsof je moeder op een verjaardagsborrel tegen haar vrienden over jou begint op te scheppen. En jij zit erbij.

Ik kreeg letterlijk pijn in mijn maag terwijl ik zijn blog las. Is dit hoe ik communiceer met mensen? Met mijn blik gericht op mijn beeldscherm in plaats van op de persoon tegenover mij? Is mijn laptop een verlengstuk geworden van mijzelf? Een vervanging? Nee, toch …?

Ik was gestrest die dag, had het te druk met teveel deadlines. Ik was gefrustreerd, wilde het liefst met mijn Waanzinnige Plan ™ aan de slag en zat in plaats daarvan teksten te vertalen over eeuwenoude Peruaanse begraafplaatsen. Ik had weinig ruimte voor de mensen om mij heen en beperkte de gesprekken tot korte kennismakingen en aanzetten tot afspraken. En nu wilde iemand met mij praten over zijn boek, over schrijven. Gewoon een gesprek tussen twee mensen.

Er waren veel dingen die ik die dag had kunnen doen. Ik had kunnen vragen naar zijn boek, of hij het misschien bij zich had, hoe het was ontstaan. Ik had kunnen vertellen dat ik met mijn hoofd heel ergens anders zat, dat ik zat te stressen en of we het gesprek op een later tijdstip konden voortzetten. Ik had mijn laptop opzij kunnen schuiven en kunnen besluiten dat mijn deadline best tien minuten kon wachten en dat het tijd was voor koffie en een gesprek met een enthousiaste medeauteur.

Maar dat deed ik allemaal niet. In plaats daarvan greep ik naar mijn laptop, wuifde de kritische opmerkingen van mijn mede seats2meeters (ga je hem nou zitten Google-en, terwijl hij tegenover je zit?) weg en voerde een halfslachtig gesprek vanachter mijn beeldscherm.

Om met de woorden van Dan Karaty te spreken: ‘not your best performance.’

Beste David, bij deze keer nodig ik je uit om een avondje met mij de kroeg in te duiken. Zonder laptop, smartphone of iPad. Zonder virtuele vrienden, websites en Google. Om te praten over schrijven en je roman, waar ik erg benieuwd naar ben.

En dank je wel voor je blog. Ik ben deze week weer een beetje wijzer geworden.

Reacties

  1. Fanny Koerts zegt:

    Mooi Marcel 🙂 hoe je dit oppakt!

    Denk dat mensen heel vaak dingen van ons vinden, maar het niet zeggen.
    Ik stel een feedback-revolutie voor 😉

  2. Heel herkenbaar verhaal, Marcel!

  3. Hi Marcel, zo wat herkenbaar… Gebeurde mij vroeger (te) vaak en daar vind ik nu juist de stilteruimte zo lekker voor… Als ik dan toch in de lounge zit, ben ik er voor de anderen en minder voor mezelf. Zo blijf je open staan, juist voor de kennisdeling en ontmoeting, in plaats van dit soort reacties (die alleen maar mooie dingen los maken, mind you)

    Geniet van de energie van anderen en ondanks dat we baden in een overvloed van aandacht bij seats2meet (luxe) vergeten we het wel eens te koesteren 🙂

  4. Waardevolle spiegel….Super,wat jij er mee doet #zelfreflectie

  5. Mooi! Zo’n eerlijk en reflectief verhaal.

    Je voorbeeld vind ik herkenbaar: ik ken mensen die tijdens een ontmoeting vaker op hun telefoon kijken wat daar voor interessante tweets voorbijschuiven enzo (‘Ik moet hier écht even op reageren hoor’), dan dat ze met mij in contact zijn.

    We hebben het met elkaar allemaal over ‘verbinden, in verbinding zijn’ maar soms lijkt het inderdaad wel eens alsof het gaat om de elektronische betekenis ervan, in plaats van de menselijke.
    😉

  6. Ha Marcel!
    Ja, die afspraak staat. De spannende reis naar het internetloze, het 06-loze. Wij moeten moedig zijn. Ik weet dat we het kunnen…
    david

  7. Angelique van Dam zegt:

    Troost je, met mij heb je wel een gesprek gevoerd toen ik je op de school van zoonlief vroeg over je schrijf carriere..
    Hoop dat je David je blog leest en alsnog de kans krijgt je in real life te spreken

  8. Dank allemaal voor jullie warme, lieve reacties. Stil van.

Trackbacks

  1. […] Dit blogartikel was vermeld op Twitter door Kees Romkes, MarcelvanDriel, Ivon van Lierop, Dirk-Jan Koeman, Ton Bil en anderen. Ton Bil heeft gezegd: Hoera voor David en Marcel: RT @MarcelvanDriel: Na het lezen van een MINDZblog over mijn lompe gedrag bij #S2M (…) http://bit.ly/aDu8VT […]

Laat wat van je horen

*