DE ONZICHTBARE SCHRIJVER OP KLETSNET

Dat kinderboeken weinig serieus worden genomen in de media weten we inmiddels wel. Literaire romans met een oplage van 2.000 stuks (waarvan de helft in de ramsj terecht komt), worden serieus beoordeeld in de pers, net als iedere dichtersscheet in bundels die slechts gelezen worden door recensenten en familie. Maar kinderboeken, (waarvan zelfs minder bekende schrijvers zoals ik al drie- tot zesduizend exemplaren per titel verkopen), worden structureel genegeerd.

Ook op internet blijken we onzichtbaar. Zo stond er in het NRC Handelsblad van zaterdag 5 maart een positief artikel over Social Media en in het bijzonder Twitter, met de kop: Doorbraak van kletsnet op internet is een zegen. Het is een grappig, goedgeschreven stuk dat een mooi tegenwicht geeft aan de conservatieve en zure stukken van bijvoorbeeld de Britse schrijfster Zadie Smith. Vreemd genoeg lijkt schrijver Arjen van Veelen zelf niet op Twitter te zitten.

Misschien dat daarom van Veelen op één punt de mist inging. Hij schrijft: “Behoorlijk wat schrijvers zijn actief op FaceBook. Schrijvers met veel volgers op Twitter zijn zeldzamer.” Daarna noemt hij NRCcollega Bas Heijne (3.814 volgers) als uitzondering.

Misschien heeft van Veelen de aanwezigheid van kinderboekenschrijvers op Twitter gemist? Kijk bijvoorbeeld naar twittergodin Rian Visser (3.914 volgers) en de impact die ze op Internet had met haar blog over Clavis. Ikzelf mag ook niet klagen met zo’n 3100 volgers. Dat gevestigde namen als Nanda Roep, Simone van der Vlugt, Edward van den Vendel en Jan Paul Schutten nog niet aan die aantallen zitten, lijkt een kwestie van tijd. Twitter is een jong medium en hun tweets zijn grappig, informatief en persoonlijk.

Later schrijft van Veelen terecht: “De essentie van de tweet zit in het sociale, in het samenspel, de een-tweetjes.” Daar heeft hij helemaal gelijk in.

Het wordt tijd dat hij gaat twitteren.

Reacties

  1. Remco zegt:

    “Literaire romans met een oplage van 2.000 stuks (waarvan de helft in de ramsj terecht komt), worden serieus beoordeeld in de pers, net als iedere dichtersscheet in bundels die slechts gelezen worden door recensenten en familie.”

    Ah, maar daaruit volgt het (waan)beeld dat goede kunst alleen door een elite begrepen / genoten kan worden… een mythe die zichzelf in stand houdt door prijzen en lof te geven aan moeilijk te pruimen boeken / kunst (Tracy Emin), terwijl er inderdaad laatdunkend gedaan wordt over ‘volkskunst’ (Poortvliet?). De gedachte ontstaat dat als het volk het leuk vindt, het niet goed KAN zijn. Ik vraag me echter af of er mensen zijn die echt van genieten van de kunstwerken van Tracy Emin (om maar iemand te noemen). Of is ‘genieten’ en plebejer’s emotie?

    We zijn net terug van King Lear (met Derek Jacobi), en we waren blij te zien dat er een grote verscheidenheid aan bezoekers was – jong, oud, ‘posh’, en ‘gewoon onszelf’… Waarmee ik dit ‘off topic’ afsluit.

Laat wat van je horen

*