GASTBLOG: TEFKE

Omdat ik druk bezig ben met het afronden van Superhelden.nl verschijnt er de komende weken iedere week een gastblog. Vandaag is de gastblog afkomstig van Tefke, alias @marcodepollo.

Dat het er nu eindelijk van gaat komen, een echt boek! Dat had ik zo’n 20 jaar geleden niet kunnen denken toen ik in HAVO 4 zat.

Weijermars, onze leraar Nederlands, stond op zijn toen verre van hippe afgetrapte Birkenstocks voor de klas. Geweldig vond ik het te zien hoe hij op kon gaan in zijn verhaal en ons kon meenemen in zijn gedachten. Van ons verlangde hij het zelfde: Een tomeloze fantasie dat op papier tot uiting moest komen. Ik hield van verhalen schrijven en zou een toekomst als kinderboekenschrijfster tegemoet gaan, zo was zijn oordeel. Hoe fijn ik schrijven ook altijd heb gevonden, echt serieus heb ik hem nooit genomen. Schrijven was een hobby, niets meer dan dat.

In de afgelopen 20 jaar ben ik altijd bezig geweest met schrijven. Ik nam deel aan schrijfclubs op school, was redactrice van een redelijk groot bedrijfsblad en was altijd bereid verslag te leggen van evenementen en gebeurtenissen. Het liep als een rode draad door mijn carriere en leverde me veel plezier op, maar of dit nou was wat Weijermars ooit voor mij in gedachten had? Ik richtte me op het schrijven van handleidingen, project- en bedrijfsplannen, evaluaties en allerhande voorstellen. Ik vond er gek genoeg mijn rust en kon er mijn ei in kwijt. Maar om hier nou echt iets mee te gaan doen zag ik niet zitten. Schrijven was geen vak, je kon er je brood toch niet mee verdienen?

In 2009 is mijn zoon Olivier met het Syndroom van Down geboren. Ik ben een blog gestart voor familie en vrienden. Voor mij was het een goedkope therapie om zo gedachten van me af te kunnen zetten en wat zaken op een rijtje te krijgen. Op de korte updates kwamen zulke leuke reacties dat ik een stap verder wilde gaan. Die stap resulteerde in een openbaar blog en ik plaatste in november 2010 met knikkende knieen mijn eerste artikel. Eentje waarin ik mijn diepste gevoelens prijs gaf en waarop ik veel negatieve kritiek had verwacht, maar niets was minder waar. In een rap tempo blogde ik door. Het ene blog sprak duidelijk wat meer aan dan het andere en ik kreeg inzicht in de behoefte van ‘mijn’ lezers. Mijn doel naar buiten was mensen informeren, bewustwording creëren en begrip kweken rondom een voor mij zo’n belangrijk onderwerp: Downsyndroom. Maar mijn persoonlijke doel, namelijk het creëren van een uitlaatklep, werd hiermee ook ruimschoots bereikt. Genoeg brandstof om verder te gaan dus.

Inmiddels realiseer ik me dat ik klaar ben voor weer een volgende stap: Het schrijven van een echt boek! Het hoe en wanneer heb ik nog niet helder, maar dat hij er gaat komen is zeker. Het heeft me zo veel opgeleverd, dat ik dit gevoel gewoonweg niet kán negeren. Misschien had ik indertijd beter moeten luisteren naar mijn leraar literatuur, maar misschien ook wel niet. Nu ben ik er écht klaar voor en zie ik in plaats van de onmogelijkheden bergen aan mogelijkheden. Ik ben er klaar voor!

Ben je nieuwsgierig geworden, kom eens een kijkje nemen op http://ik-olivier.nl

Laat wat van je horen

*