HOE JE MET LIEGEN DE PERS HAALT

 

Met iets nieuws komen is een goeie manier om de krant te halen. Maar wat nou als je niets nieuws te melden hebt? Dan verzin je het toch gewoon? Wedden dat je ermee wegkomt? De afgelopen weken waren er weer twee sterke staaltjes van fabuleuze fabeltjes die de pers haalden.

1. Twitter stond er vol mee, en het nieuws haalde vele kranten. Onder andere het NRC schreef: “Morgen komt er voor het eerst in Nederland een jeugdboek uit in een aangepast lettertype voor dyslectische kinderen. Schrijfster Lorena Veldhuijzen geeft haar Avonturen van Glas uit in de Dyslexie, een lettertype van de Nederlandse ontwerper Christian Boer,” aldus NRC.

Prachtig nieuws natuurlijk, maar volstrekt onwaar. Er bestaan in Nederland namelijk al tientallen jeugdboeken met een aangepast lettertype voor dyslectische kinderen. Ze zitten in de serie Zoeklicht van Uitgeverij Zwijsen. Ik weet dat, omdat ik daar in 2006 de PR voor heb gedaan. Ik organiseerde zelfs een concert in Donner Rotterdam – met VOF de Kunst en schrijfsters Selma Noort en Vivian den Hollander – ter promotie:. Op de site van Zwijsen staat: ‘De boeken zijn gedrukt in het lettertype Read Regular. Dit is speciaal ontworpen voor dyslectische kinderen.’

Eén minuut Googlen en bovenstaand bericht is onderuit gehaald. Maar klakkeloos overnemen is kennelijk veel makkelijker en daar plukt deze schrijfster de vruchten van.

2. ‘Yvon Jaspers presenteert eerste kinderboekkopt Nu.nl. Ook RTL Boulevard besteedde er volop aandacht aan. Het is natuurlijk ook groot nieuws als een BN’er de tijd kan vinden om een kinderboek te schrijven.

Alleen, het is niet waar. Jaspers schreef al eerder de drie boekjes ‘Wil je met mij trouwen?’, ‘Knikkerpotje’ en ‘Nieuwe Buren’ voor de allerjongsten. ‘Tries en Trijntje’ is haar vierde kinderboek, kijk maar eens op Bol.com. Maar ja, dat is natuurlijk geen nieuws. En feiten checken, daar hebben de overwerkte journalisten kennelijk geen tijd voor.

Ik heb het zelf ook een keer gedaan. Op 31 maart stuurde ik een persbericht over een Belgische rechter die zogenaamd een horrorfilm van mijn opdrachtgever had verboden omdat er echt een hond in werd vermoord. Dat leverde de volgende dag een groot stuk in de krant op – en publiciteit – op 1 april …

Dus, als je pers wilt halen: lieg er maar op los, er is toch geen haan die er naar kraait.

Reacties

  1. Leuk blog Marcel! En ik weet d’r nog ééntje, Ernest van der Kwast die zei dat hij één van de andere genomineerden voor de (ik meen) NS Publieksprijs was, iemand die onder pseudoniem schreef. En dat hij het liefst met zijn boek Mama Tandoori wilde winnen en of mensen daar dus op wilden stemmen en niet op zijn ‘andere’ boek. Veel boze reacties en hij is bijna uit de wedstrijd gegooid geloof ik maar toch …wel een hoop publiciteit. Hm…misschien moet ik ook eens iets bedenken. Jouw 1 aprilgrap vind ik echt een hele goeie!

  2. Astrid zegt:

    Gniffel. Gebeurt continue toch, het is net echte reclame. Alleen zou je dan boven de persbericht advertorial moeten zetten, en ja, de kans dat ze het dan overnemen… Maar die 1 april grap …. Haha.

  3. Marck zegt:

    Mooi stukje. Heb sterk de indruk dat er in PR vrij veel gelogen wordt, reclame is vaak ‘slechts’ mooimakerij. En met open vizier. Maar zichtbaarder voor het publiek, dus evil… ‘Slick’ van Daniel Price al eens gelezen? Leuk boek voor een oud PR-man 🙂

  4. en dat de waan van de dag niet uitgegeven wordt in duurzame vorm maar in weggooiformaat zegt ook al genoeg.

    lekker stukkie Marcel!

  5. Ik hoop altijd maar hartstochtelijk dat liegen niet de juiste PR weg is. Wellicht naïef van me. Maar liever naïef dan cynisch. Toch?

    • Ja, helemaal mee eens, Patz. In de vijf jaar dat ik een PR-bureau had, heb ik nooit gelogen, behalve op 31 maart, maar dan mag het. 🙂

      Ik roep natuurlijk niet echt op tot liegen, heb liever dat journalisten de ‘feiten’ checken.

  6. Grappig. Maar Marcel, let je er wel op dat je je energie niet teveel in negatieve dingen gaat stoppen? De laatste tijd nogal wat blogs/tweets/uitingen met een wat minder positieve toon vam jou, valt mij op. In deze twee voorbeelden klopt de berichtgeving misschien niet, maar netto gezien: meer nieuwe kinderboeken en nog meer mogelijkheden voor dyslectici is toch verder niet iets om je over op te winden lijkt me.Zorg jij er nou maar gewoon voor dat je mooie dingen blijft maken, da’s het beste antwoord denk ik. Zonnige dag!

    Groeten, Jeroen

    • Hmm, ik zal er eens op letten, Jeroen. Ik vond het zelf helemaal niet negatief, maar vooral hilarisch, maar misschien komt dat niet helemaal naar voren?

      • Het is ook zeker hilarisch!! Maar ik proef af en toe een soort van misgenoegen over het schrijversvak (grootste ergernissen, wat mensen allemaal zeggen, soms ook een beetje afgunst) en dat is ook prima, maar niet zo zinvol. Nou ja, kweenie, maar doe vooral lekker je dingen!

        • O, dat heb ik helemaal niet. Ik signaleer die dingen wel die je noemt en schrijf/blog er graag over. Maar ik ben zelf nog nooit zo succesvol geweest in mijn carrière en geniet enorm!

          • Natuurlijk ben je als schrijver wel eens jaloers op anderen, vooral wanneer deze op een makkelijke manier (eigenlijk vanzelf) aandacht voor hun boek krijgen waar jij een soort van omgekeerde dubbele flipflap voor moet maken om vervolgens nog verkeerd terecht te komen. Je verbaast je wel eens dat het zo gaat in de boekenwereld maar het is echt zo. Daarom las ik dit blog met genoegen (zie je ik ben niet de enige die hiervan baalt en sommige voorbeelden waren mij nog niet bekend). Overigens vind ik de manier waarop Ernest van der Kwast de zaken aanpakte wel echt humoristisch (al zat het op het randje van wat kan en mag) en ook de 1 april grap van jou Marcel vind ik zo goed gevonden. Het is toch gewoon leuk om het hier eens met elkaar over te hebben?

  7. Wat zou een passende reactie van de kritische lezer moeten zijn? Rectificatie?

  8. Ik ben echt serieus nooit jaloers of afgunstig op anderen. Niet op schrijvers, niet op mensen die meer verdienen dan ik en niet op mensen met – ogenschijnlijk – meer succes. Mijn enige meetlat ben ik zelf: ben ik gegroeid sinds mijn vorige boek, ben ik een betere schrijver, word ik meer gelezen. Maar als blogger vind ik het heerlijk om te signaleren wat er speelt in ons vak.

    In dit geval vind ik vooral dat kranten hun bronnen moeten checken. Jaspers en Veldhuijzen (of hun uitgeverijen) hebben juist uitstekend werk verricht met de promotie van hun boeken.

    • Ach ja jaloers jaloers, het is maar hoe je het bekijkt, nou ik baal er soms stevig van dat een BN-er makkelijker iets voor elkaar krijgt dan ik. Op dat moment ben ik stinkjaloers. Aan de andere kant ben ik dan ook wel weer zo dat ik niet in hun schoenen zou willen staan omdat de rest van hun leven me nou niet bepaald een lolletje lijkt en ik zeer tevreden ben met het mijne, dus dat herken ik wel hoor. Overigens, laast was er een schrijver (naam helaas even ontschoten) die benaderd was om het manuscript van een BN-er (nog geen 100 pagina’s geloof ik) af te maken tegen een zeer hoog geldbedrag. Hij heeft even in dubio gestaan maar het uiteindelijk niet gedaan, want hij ging toch liever voor een geen pr-krijgend boek met zijn eigen naam erop dan namens een ander een boek schrijven die dan met de eer mag strijken. Ook een toestand hè?

      • Dat noemt men ‘ghost writing’. Komt ook voor in de illustratie wereld gebeurt al langer.

        Tof dat de schrijver die het script-aanbod kreeg de eer aan zichzelf wenste te houden (en kon) en energie in eigen werk stak.

        Maar principes vs. overleven wanneer anderen afhankelijk van je zijn. Hetzij kinderen of een andere rug tegen de muur situatie.

        Ghost writing/illustratie is niet zonder eer. Alleen ziet het grote publiek je niet. Een kleine groep professionals kent de weg naar je deur.

        Kom je vanuit dit gegeven vanzelf op de discussie wat je roem/bekend zijn bij het grote publiek waard vind?

        Kiezen voor je carrière of op korte termijn betalen van de rekeningen?

        300 klanten die je werk appreciëren en betalen (ghost writer) vs. 30.000 klanten die je werk appreciëren maar niet of weinig betalen (veel brouhaha, flauwe verkopen) vs. (wereld)faam, geld en een vette spot light op je prive leven. (bnn’er)

        Wil je ambacht uit oefenen of cashen? Er zijn allerlei tussen wegen te noemen.

        Als laatste volta: Wellicht doen we het gewoon verkeerd. 😉

        Dienen we eerst bnn’er worden en dan schrijver i.p.v met schrijven bnn’er willen worden.

        Ik snap de strekking van het artikel overigens geheel (“Journalist doe je onderzoek, of kies een ander ambacht”).

        Het komt enkel niet zo duidelijk uit de verf. Hebben we daar dan wel weer een fijne discussie over. 🙂

        • Voor mij zou ghost writing geen keuze zijn, maar ieder zijn ding. En wat de blog betreft, aan de reacties te zien vandaag kwam hij juist erg goed uit de verf en kreeg iedereen precies wat ik bedoelde 🙂 maar voor jou kennelijk niet.

  9. Haar eerste zelf ontworpen servies komt trouwens binnenkort ook op de markt.
    Check. 🙂

  10. Acteur Jules Croiset zette zijn eigen ontvoering in scène, al geloof ik dat hij een pathologische leugenaar was!

  11. Nog een laatse toevoeging van mij. Toch ff mee mopperen. Ik snap werkelijk niet waarom mensen Jaspers zo makkelijk aanvallen. Kent iemand haar echt? Misschien is het wel een multitalent. Misschien is ze wel een keigoeie auteur. Dat is precies waar ik moeite mee heb in deze wereld. Snelle, makkelijke conclusies over mensen die je helemaal niet kent. Meehuilen met de wolven. Zonder enig voorbehoud. Meningen zijn natuurlijk altijd okay, maar soms zou het wel prettig zijn als mensen enig voorbehoud toepassen op hun eigen, vaak op geruchten en geroddel gebaseerde uitspraken. Want uiteindelijk willen we toch allemaal hetzelfde. Een betere wereld ipv een cynische kijk op alles om ons heen. Zo. Ga ik nu weer mooie, blije leuke dingen maken! Genoeg gemopper 🙂

    • Ik ben het met je eens, hoor. Ik snap de frustratie dat BN’ers automatisch veel aandacht krijgen, maar dat zegt niks over de kwaliteit van haar boeken. En ik vind dat ze het juist heel slim gespeeld heeft.

      • Ook ik ben dat met je eens Patz maar ik had ook niet het idee dat in dit blog de beroemdheid die boek schrijft op zich wordt aangevallen maar meer de manier waarop deze publiciteit krijgt en inderdaad (daar dwaalden we/ik wat vanaf) dat journalisten blijkbaar zich niet goed verdiepten in hoeveel ze er al geschreven had en dergelijke dingen óf dat de uitgeverij misschien met wat te heftige ‘eerste boek voor dyslectische kinderen kreten’ kwam. Het is ook logisch dat een BN-er eerder aandacht krijgt voor een boek (of wat dan ook) dat houd je bijna niet tegen. Een soort commerciële wet. En we moeten nou eenmaal allemaal overleven, ook de uitgeverij en ook de krant en tv-zender. Ik begrijp dat ook, maar vind het niet altijd leuk 😉

        • Marleen Mutsaers zegt:

          Het is inderdaad zoals Irene zegt een soort van commerciële wet maar niet eerlijk. BN’ers zijn al een stap verder, hun boek wordt gewoon meteen gepromoot. Ik moet me met elk boek bewijzen. Nu heb ik dan ook mijn laatste twee thema’s niet mee gehad en dat scheelde, zeker weten. Hoe luchtig geschreven ook. Een leuk thema verkoopt en leest beter. Maar toch… ik vind het ook niet leuk hoe zoiets werkt. Ik ga me nu richten op het schrijven van een luchtiger genre: het vrolijke meidenboek. Eens kijken hoe dat gaat.

  12. Erwin Witteveen zegt:

    Marcel, romanticus… geef me een willekeurig nummer van een zogeheten kwaliteitskrant(bijvoorbeeld NRC, Volkskrant)en ik wijs met het grootste gemak tien leugens aan. Journalisten die feiten checken, dagbladen die als doel zouden hebben om de waarheid boven tafel te brengen, het is een achterhaald romantisch ideaal uit vervlogen tijden, uit de tijd van de film All the President’s Men http://www.imdb.com/title/tt0074119/ De meerderheid van de hedendaagse nieuwsconsumenten denkt dat deze oude journalistieke spelregels nog steeds gelden, maar dat is een misvatting. De realiteit van de moderne nieuwsredactie is dat er lopende-band-journalistiek wordt bedreven, waarbij de copy-paste-techniek is geperfectioneerd. Wat zorgvuldig gechekt wordt is of het citaat correct wordt weergegeven en of de naam van de bron juist is gespeld. De inhoudelijke mededeling wordt niet gecontroleerd op waarheid. Als de inhoudelijke mededeling te ongeloofwaardig klinkt, wordt er een andere bron bij gezocht om een tegenmening te citeren.
    Natuurlijk zijn er uitzonderingen. Zo nu en dan is er een oldskool journalist die de inhoudelijke boodschap van een geciteerde autoriteit vakkundig weerlegt. Het frappante is dat hem dat doorgaans niet in dank wordt afgenomen door het nieuwsbedrijf. Want het verstoort de efficiëntie van het krantenbedrijf. En -het klinkt heel paradoxaal- een krant die leugens ontmaskert zet zijn geloofwaardigheid op het spel. Dat risico ontstaat als alle kranten braaf de conclusie X van woordvoerder citeren, en jij na gedegen research als enige krant de tegengestelde conclusie Y presenteert. De massa is dan geneigd om X te geloven: “want dat staat in elke krant”

    Het boek waarin deze ontwikkeling het best in wordt beschreven is “Gebakken lucht” van Nick Davies. Een ab-so-lu-te Must-Read, voor iedereen die is geïnteresseerd in feiten, in waarheidsvinding, in PR, in communicatie, in macht, in sociologische processen en in het functioneren van de democratie.

Laat wat van je horen

*