Ik schrijf weer (een beetje)

Op de een of andere manier gebeurt het altijd in de OBA.

De eerste twee keren waren tijdens De Middag van het Kinderboek, toen nog georganiseerd door Ted van Lieshout. In de pauze kwam beide keren de eigenaresse van een bekende kinderboekwinkel naar mij toe. Ze hadden allebei nagenoeg dezelfde boodschap: ‘Ik verkoop heel veel exemplaren van Superhelden.nl, maar had het boek zelf nog nooit gelezen, omdat ik eerlijk gezegd niet verwachtte dat het erg goed zou zijn. Het was vooral de combinatie game+boek die de serie zo populair maakte, dacht ik. Maar ik heb de boeken onlangs gelezen en was aangenaam verrast. De serie is echt heel goed geschreven!’ De verbazing klonk ter plekke nog door in hun stem.

De aanname dat ik een betere marketeer ben dan schrijver is mij niet vreemd. Toen Subroza.nl uitkwam en we er 3.000 van verkochten in de eerste paar dagen van de Kinderboekenweek, stond er een draadje op een schrijfforum over mijn boek. Algemene conclusie was wel dat ik het heel slim had aangepakt, met het boek, de game en het thema van de Kinderboekenweek – dat Subrosa: boeken vol geheimen was – maar het jammer was dat ze niet een echte schrijver de kans hadden gegeven zijn of haar boek te publiceren.

Ik had toen 25 AVI-boeken op mijn naam staan.

Gisteren was het schrijfevenement ‘Schrijf!’ in de OBA, een geweldig georganiseerde dag waar meerdere schrijvers lezingen verzorgden of workshops gaven over hun vak en waarvoor ik de opening mocht verzorgen. Ik vertelde over hoe je creativiteit tot bloei komt als je iedere dag schrijft, al zijn het maar een paar honderd woorden per keer. In de pauze kwam er een jongeman naar mij toe.

Hij was begin twintig, gok ik, en beginnend schrijver. Maar in tegenstelling tot de andere deelnemers, kwam hij niet om tips te vragen, maar om te vertellen dat hij een fan was. ‘Ik ben zo blij dat u net vertelde dat er een deel 4 komt,’ zei hij. ‘Ik hoop ooit zelf ook zulke boeken te gaan schrijven.’

Ik glom geloof ik nog meer dan hij.

15 jaar geleden kwam mijn eerste boekje – Een elfje in de sneeuw – uit. Dit jaar verschijnt mijn 50ste titel. En hoewel ik nog steeds goed ben in PR en marketing, hoef ik tegenwoordig gelukkig niet meer te bewijzen dat ik echt kan schrijven. In Duitsland verscheen de Superheldentrilogie onder de naam Pala, zonder de game of website en wordt daar goed verkocht en goed gerecenseerd. Zonder commentaar. Het is gewoon een boek van een schrijver, niets meer en niets minder.

En dat is uiteindelijk wat ik wil zijn: gewoon een schrijver. Iemand die zijn ideeën in een leesbare vorm kan gieten, iemand die kinderen inspireert tot lezen en anderen tot schrijven. En ik ben mijn lezers, de uitgevers en de boekhandelaren immens dankbaar dat zij mij de ruimte geven om mijn vak uit te oefenen.

Het afgelopen half jaar hebben wij het thuis heel zwaar gehad, waren we vooral bezig met overleven. Het schrijven is daarbij naar de achtergrond verdwenen. De laatste tijd pak ik mijn boek weer langzaam op, schrijf ik een paar honderd woorden per dag. Bouw ik langzaam weer aan m’n verhaal. En aan mijn leven.

De jongeman in de OBA bedankte mij gisteren voor mijn boeken. En ik zei: graag gedaan. Maar alles in mij schreeuwde: nee, jij bedankt. Want ik voelde ineens weer waar ik voor schrijf.

Reacties

  1. Idioot toch, dat goed zijn in PR en marketing automatisch zou inhouden dat de inhoud van wat ‘verkocht’ wordt maar zozo zou zijn. 🙄

    Heel fijn te horen dat de schrijver Marcel weer opkrabbelt!

  2. Dankjewel! voor delen.
    Je bent een ‘beetpakbaar’ mens.
    Leven heeft zooo perioden van vechten en bloed en schrammen. Perioden waar je je aan je broekriem moet optillen, een grijns op je gezicht moet plakken om tegenover jezelf te doen “Het gaat, vandaag is een verse dag, wie weet… GA ervoor” Ploegen door het moeras. En dan… dan komt er ineens… Een knul die zegt dat hij van je boek geniet. Een frummel die je boek tegen zich aan heeft gedrukt en om een handtekening vraagt. Of wakkerworden in een prachtige witte wereld, nog onaangeraakt. Of…
    En dat is wat jij laat zien.
    Dat is wat jij vertelt.
    En zo geef je bv nu mij weer een boost en tover je een grijns op mijn smoel. Zoooveel pijn mijn lijf. Fysiek. Uitputtend. Jouwe emotioneel.
    We’ll get there.
    Blijf Marcel, graag.
    xxx Anne

    • Marcel van Driel zegt:

      Dank je wel, lieverd. Ja, met een lichamelijke beperking weet je denk ik behoorlijk wat ik bedoel …

      Ik heb trouwens een doos met zwerfboeken voor je, zal je even een PB sturen!

  3. Marcel,

    Boekmarketing is erg belangrijk, maar op de lange termijn red je dat niet als je niet goed schrijft. En het is duidelijk, je bent goed in marketing, schrijven en lezingen geven.
    Hier in huis wachten je fans op Superhelden 4. We genieten van jouw boeken.
    Succes met schrijven!

  4. Vooral op moment dat stress en het echte leven de voorgrond nemen is het moeilijk om je te storten in wat je het liefste doet. Zo werkt dat bij mij tenminste. Ik heb een manuscript af en ben aan de volgende begonnen maar na een tijdje kreeg ik geen rust meer op een woord op papier te zetten. Ik geloof niet in writers block dus zo noem ik het dan ook niet. Het echte leven kan helaas soms harder schreeuwen dat de wereld die je zelf creëert.

  5. Ik weet niet meer precies hoe ik ben begonnen aan de serie. Het is nog steeds een redelijk onbekende serie, terwijl het zo ontzettend spannend en goed geschreven is. Voor het derde jaar lees ik de boeken voor aan groep 8. Ze smullen er van. Er zitten geen saaie stukjes in, alles is spannend en iedereen is benieuwd hoe het verder gaat, zelfs de kinderen die niet graag lezen. Het is dan ook altijd doodstil als ik aan het voorlezen ben. Inmiddels ben ik begonnen met deel 3 en die gaat dit schooljaar nog uit komen. Ik verheug me echt op deel 4, dus ik hoop dat dit een stimulans is om ondanks de moeilijke periode het boek af te maken.

  6. Dik groot hart voor jou en je naasten Marcel. En fijn dat Marcel er weer een klein beetje kan zijn.

  7. Hi Marcel, heftig allemaal wat jullie mee gemaakt hebben en nog. Logisch dat een te schrijven boek dan zomaar ineens naar de achtergrond kan verdwijnen. Wat je voelt dat het belangrijkste is, is dat wat je doen moet en dan is het goed. Wel fijn dat je ook weer een beetje kan schrijven omdat je dat zo graag doet, maar ook al duurt het nog jaren voor de NMM er komt dat maakt niets uit, het wordt volgens mij alleen maar steeds beter! Dus ik vind het nog steeds een mooi plan en wacht rustig af wanneer de tijd daar is. Voor jou en je gezin alle goeds! Liefs, Vera

    • Marcel van Driel zegt:

      Hi Vera,

      Ja, het was/is een heftige periode waarin alle aandacht naar het gezin ging. Ik miste het schrijven in eerste instantie niet eens, maar de laatste tijd begon het weer te kriebelen. Duurde ook daarna nog wel even voordat ik weer wat op papier kreeg. Dank je wel voor je lieve woorden! xxx Marcel

  8. Sterkte Marcel en fijn dat je weer aan het schrijven bent. Dat mensen denken dat iemand die goed is in pr niet goed kan schrijven, komt volgens mij ook voort uit jaloezie. Ik heb het ook wel in bedekte termen te horen gekregen. Of dat men zegt ‘Als een boek goed is verkoopt het vanzelf’. Dat laatste is niet zo, elk boek heeft pr nodig en dat moet je ook maar durven doen. Conclusie: Een boek moet goed zijn (en dat zijn jouw boeken) én heeft pr nodig (en daar ben jij ook goed in). Ga zo door en laat je lezers genieten + weten dat je boeken schrijft.

  9. Je bent een lichtend voorbeeld, Marcel, als schrijver, als doorzetter en vooral als mens! Dank je wel!

Laat wat van je horen

*