JE BENT NOOIT GOED GENOEG (VOOR JE SMAAK)

 

Doodmoe word ik er soms van, al die inspirerende quotes en dito filmpjes die de hele dag op Twitter en Facebook rondgaan. Vooral als ze afkomstig zijn van mensen die zichzelf heel inspirerend vinden, maar die eigenlijk niets te melden hebben. Meestal negeer ik ze, maar soms, heel soms, komt de juiste tekst op het juiste moment langs en maakt het net dat kleine beetje verschil. En laatst was dat dit filmpje van schrijver Ira Glass, dat ik zag op een moment dat ik het even heel erg moeilijk had met mijn vak en mijn boek.

Wat Glass zegt is zo herkenbaar: als creatieveling heb je een bepaalde smaak. En als beginner (en in mijn geval ook als gevorderde) ben je zelden zo goed als je grote voorbeeld.

Ik ben dit jaar tien jaar schrijver en ik begin een beetje door te krijgen hoe het werkt, dat schrijven. Maar mijn beste boek komt niet in de buurt van het beste boek van mijn favoriete schrijver! Als ik King lees of Mitchell, of Card, of Auster, of Möring, of Gaiman, dan heb ik soms de neiging om er maar mee op te houden, ondanks de aantoonbare progressie die ik als schrijver doormaak.

Het is goed om te horen dat ik niet de enige ben die hiermee worstelt. En ik wed dat je voor ‘schrijver’ net zo makkelijk ‘illustrator’, ‘tennisser’, ‘leerkracht’ of wat voor beroep dan ook kan invullen. Iedereen heeft wel een voorbeeld waaraan hij of zij zich spiegelt. En iedereen voelt zich in zijn of haar beroep wel eens tekort schieten omdat onze grote voorbeelden zoveel beter zijn.

Daarom is het verhaal van Ira Glass een hart onder de riem. Als radio- en televisiemaker (presentator én producent) is Glass niet de eerste de beste en zijn er velen die tegen hem opkijken. Maar ook hij loopt hier tegenaan. En ook hij gaat door en doet zijn best om zo goed mogelijk zichzelf te zijn. Dat geldt voor hem, dat geldt voor mij én dat geldt voor jou! Wie weet, misschien spiegelt zich ooit wel iemand aan jou! Wie weer denkt er ooit iemand: als ik nou ooit eens zo goed word als hem of haar!

Ik ga gewoon door met schrijven en geniet van zij die beter zijn dan ik. Net als Ira Glass. En als ik het even niet zie zitten, dan denk ik gewoon: wedden dat Neil Gaiman ook tegen iemand opkijkt en denkt: ik wou dat ik dat kon.

En jij? Hoe ga jij hiermee om in jouw vak?

(Overigens: voor wie nu denkt dat dit blog een vrijbrief is om door te gaan met herposten van andermans quotes, filmpjes, ideeën en inzichten, zonder enige persoonlijke context of inbreng, die heeft het wat mij betreft nog steeds niet begrepen.)

Maar dat terzijde.

Reacties

  1. Anita Bracke zegt:

    Als leerkracht voel je je heel vaak tekort schieten. Het kan altijd beter. Dat gevoel is niet fijn. Toch geniet ik van het werk als leerkracht. Je leert leven met het gevoel dat het altijd beter had gekund.

  2. Dagmar zegt:

    Toen ik in mijn huidige project begon keek ik op tegen mijn teamleider. Toen ik zelf de teamleider werd, keek ik op tegen de project manager. Nu ik de project manager ben, spiegel ik mij aan personen in het corporate management.

    En gedurende al die tijd heb ik het gevoel gehad altijd net iets te kort te komen.

    Deze retrospectie heeft mij twee (tamelijk creepy) dingen doen realiseren, waar ik me nooit echt bewust van was:

    1. er kijken nu mensen tegen mij op (die zich nog niet realiseren dat ik me net als zij ook zo nu en dan pijnlijk inadequaat voel);

    en omdat dit proces recursief is volgt dan ook onmiddellijk dat:

    2. de mensen tegen wie ik opkeek/opkijk zich net als ik ook zo nu en dan inadequaat voelen/gevoeld hebben;

    En dat is een geruststellende gedachte. Mijn gevoel van tekort komen stoort me niet meer. Het is blijkbaar juist een motivator.

  3. Never give up!

  4. Stel nu dat je wél dat beste boek had geschreven, die perfecte les had gegeven of in iets anders volledig tevreden was? Dan zou er niets te verbeteren zijn óf ben je de komende jaren alleen maar bezig met het evenaren van je eigen succes. Dat lijkt me een nog moeizamer uitgangspunt.

    Leve het gebrek aan perfectie!

  5. Ik geloof dat er op veel van de hier genoemde gebieden geldt; het ‘opkijken naar’of ‘beter zijn dan’ is niet zo relevant. Het gaat vooral om je eigenheid, jouw unieke individuele manier om jouw talenten en kwaliteiten ten volle te benutten en te ontwikkelen. Anderen kunnen tot op zekere hoogte wel inspireren, motiveren en als voorbeeld dienen, maar in de kern kan niemand zo zijn als een ander. (Young Grasshopper)

  6. Dit filmpje heeft me al meermaals door een moeilijke dag geholpen 😉

  7. supergoed filmpje!

  8. Mark heeft gelijk. Als je de perfectie hebt bereikt, is er daarna geen doel meer. Dat doel is overigens niet het worden van de beste King II of Mitchell II, maar de beste Marcel van Driel I.

Laat wat van je horen

*