KIJK EENS MAMA, PAPA! MET ZONDER HANDEN!

Gisteren stond ik – in het kader van de Nationale Voorleesdagen – in Apeldoorn voor de klas met mijn subrozavoorstelling. Met deze keer wel heel bijzonder extra publiek: mijn ouders. Want hoewel ik de voorstelling al meer dan 500 keer gegeven heb, waren zij nog niet eerder in de gelegenheid geweest om te komen kijken.

Het ging gelukkig geweldig. De kinderen moesten lachen om mijn grappen, deden fanatiek mee met het oplossen van de puzzels, waren muisstil toen ik voorlas hoe Colin DeVries in een bioscoop werd vermoord en vroegen mij het hemd van het lijf over het schrijverschap.

Mijn ouders waren superenthousiast en ik gloeide. Ze hadden genoten van de voorstelling, vonden dat ik volstrekt maf was en bewonderden hoe ik de regie hield. Met andere woorden: ze waren trots.

Ik twitterde hoe stoer het was dat ze er waren geweest en kreeg de volgende reactie van Karen: “@MarcelvanDriel Stoer èn je bent weer even kind #kijkpapmam #leuk”

En ze had gelijk.

Net als mijn eigen zoon van vijf gilt dat ik moet kijken als hij van een paaltje springt, of onze peuter een show weggeeft in de huiskamer, mocht ik gisteren even roepen: “Kijk, pap, mam! Kijk eens wat ik kan!” Niet om bevestiging te zoeken, niet om erkenning te krijgen, maar gewoon, omdat ik trots ben op mijn vak en op mijn talent en blij ben om dat met mijn ouders te delen.

Heel even was ik weer dat jongetje van vijf.

‘Kijk eens mama,papa! Met zonder handen!’

Reacties

  1. Lekker even de kern van de clown gevoeld en wat een mooie blog! Ik zie je al helemaal staan. Ben trots!

Trackbacks

  1. […] Dit blogartikel was vermeld op Twitter door MarcelvanDriel, MarcelvanDriel. MarcelvanDriel heeft gezegd: @6kaki wat lief, Karen 🙂 Had je gezien dat je in mijn blog wordt genoemd? http://bit.ly/fYa7dY […]

Laat wat van je horen

*