MONSTERS (IN JE HOOFD) ZIJN ECHT

 

De illustratie is gemaakt door Iris Compiet

Ik heb een liedje gemaakt. Het heet MONSTERS en het is hier te beluisteren. En dit is het verhaal erachter.

Zijn kinderen nou monsters of toch niet?
Als kind kun je niet kiezen.
Je bent het eigenlijk allebei.

Kinderen zijn in staat tot monsterlijk gedrag. Daar kan ik – als iemand die jarenlang gepest werd – helaas maar al te goed over meepraten. Maar als kind deed ik zelf ook dingen die niet door de beugel konden (al besefte ik vaak pas achteraf wat voor enorme impact dat op anderen had.)

Als kind was ik vaak bang. ’s Nachts voor de monsters in de kast, overdag voor de kinderen in mijn klas. Toen mijn opa overleed was ik nachtenlang benauwd dat zijn skelet mij op kwam zoeken. Ik heb in die periode mijn overvloedige fantasie regelmatig vervloekt.

Groter worden was mijn liefste wens.
Groteren zijn niet bang voor het donker.
In het donker zijn ze vrij.

Mijn fantasie is inmiddels mijn bron van inkomsten. Ik schrijf verhalen en help anderen hun dromen te verwezenlijken. Dat betekent overigens niet dat ik geen nachtmerries meer heb, maar ook die zijn volwassen geworden: Verdien ik wel genoeg om mijn gezin te onderhouden? Overkomt mijn kinderen niets? Ben ik wel goed genoeg?

Dertig jaar later nu ik zelf de grootste ben.
Ben ik het allerbangste voor de dingen die ik ken.

Een tijdje geleden deed een cursus songwriting bij Suze van Calsteren en ontstond er een liedje over nachtmerries en monsters. Ik bedacht de tekst, (overigens zonder dat ik van te voren wist waar het over ging) en creëerde samen met Suze de zangmelodieën. Zij maakte er de muziek bij. Omdat ik het eigenlijk best mooi vond, belde ik Bart Noorman die eerder de Binoliedjes had geproduceerd in zijn studio. Hij stelde voor het liedje op te nemen met Bert van den Brink op piano. Ik nog nooit gehoord van Bert. Maar als snel bleek dat hij één van de beste pianisten is van Nederland. Hij speelde  met Toets Tielemans, Cor Bakker, Denise Jannah en zelfs Chet Baker. En hij ging mijn liedje inspelen?

De monsters in mijn hoofd werden wakker.

Ik besloot het nummer extra goed in te studeren en riep de hulp in van Caroline Lobanov. Caroline is niet alleen een fantastische zangeres, maar geeft mij en mijn medecursisten ook wekelijks les in jazz zingen. Samen oefenden we mijn nummer en zochten we naar de juiste interpretatie. Daarna mocht ik de studio in met Bert en Bart.

Bert is een prachtige man met een passie voor muziek en mensen. Hij speelde mijn nummer meesterlijk in, terwijl ik het zo goed mogelijk meezong. Daarna gingen we ermee aan de slag. We corrigeerden nootjes, want ook een pianist van zijn niveau blijkt wel eens een foutje te maken. Vervolgens mocht ik het opnieuw inzingen op de – inmiddels voorgemixte – track.

Zingen is voor mij een droom. Als kind fantaseerde ik al over het spelen in een band, het maken van een plaat en over optredens in grote zalen. Maar ja, als kind vertelde iedereen mij dat ik niet kon zingen. En als je dat maar vaak genoeg hoort, dan ga je dat vanzelf geloven.

En daar zitten dus precies mijn monsters van nu. De dingen die ik eng vind, de dingen waar ik bang voor ben, dat zijn de dingen die ik mijzelf heb wijsgemaakt tijdens mijn jeugd. Dat ik niet kan sporten, niet kan dansen, niet kan zingen. Dat vrouwen nooit van mij zullen houden, dat ik altijd de loser zal blijven uit mijn klas, dat ik ieder moment door de mand kan vallen, uitgelachen kan worden, in de steek gelaten word.

Dat ik nergens bij hoor.

Want monsters in het donker zijn er echt.
Echt wel, ook al zijn ze zo geboren, geboren in mijn hoofd.

Maar weet je? Ik kan dus wél zingen. Misschien niet altijd even zuiver en misschien moet ik nog heel veel leren en oefenen. So What? Alsof ik als schrijver ooit ‘klaar ben’, of als echtgenoot, vader of presentator. Die monsters horen gewoon bij mij. Maar in plaats van ze te bevechten kan ik over ze zingen. Hardop. Op het internet. Op het podium.

De volgende keer dat jouw monsters van zich laten horen, zing je dan met mij mee?

Monsters in het donker zijn niet echt.
Echt niet, ook al zijn ze zo geboren, geboren in mijn hoofd.

‘Monsters’ is hier streaming te beluisteren.

Wil je ook een cursus songwriting volgen bij Suze van Calsteren of haar boeken voor een optreden? Klik dan hier.

Wil je zangles hebben van Caroline, of een keer naar één van haar fantastische concerten? Klik dan hier.

Een trompettist of producent nodig? Bart Noorman is je man!

Bert van den Brink speelt wekelijks een MP3 in. Luister het hier.

 

Reacties

  1. Ik had gelijk op de link geklikt en wist niet wat ik kon verwachten. Ha, wat is dit goed zeg. Had ik echt niet verwacht. Tijdens het luisteren las ik het verhaal erbij. Echt interessant om te lezen hoe het is ontstaat. Een mooi resultaat ook nog. Je bent blijkbaar echt een multitalent.

  2. Loes pseudoniem Louelle zegt:

    En via Michael klik ik ook gelijk op de link.
    Fantastisch Marcel ! Misschien leuk om contact te onderhouden via onze schrijverssite?

  3. Mooi nummer, ook erg mooi als je het live hoort tijdens een kampvuur in Frankrijk 🙂

    Kende het verhaal al, maar nog steeds respect. 🙂

  4. Met ‘Klein Monster’ als bedrijfsnaam kan ik natuurlijk niet niet luisteren 🙂 Mooie tekst. En mijn kleinste (lieve) monster schrikt zichtbaar bij het eerste spannende deel in het stuk. Je weet goed een dreiging in je stem te leggen. Mooi.

  5. Lizet zegt:

    He Marcel,

    Ik heb je helaas nog nooit horen zingen tijdens kantoortijd een aantal jaar geleden! Dit had je wat mij betreft mag best mogen doen.

    En ook een mooie sprekende tekst!

    Groet,
    Lizet

  6. Hallo, ik ben betoverd hoor, door dat liedje van je. Je kunt merken dat er getalenteerde mensen aan hebben meegewerkt. De monsters zijn er altijd. Dat merk ik nu ook. Ik ben zestien en ik maak me om van alles druk terwijl ik ook denk van.. ‘later heb ik hier allemaal geen last meer van dus ik moet er even doorheen’. Het is herkenbaar. Kind of volwassene, ik denk dat er in ieder mens een monster schuilt. In de een wat meer dan in de ander.

    • Wow, Khadija, wat een bijzondere reactie. Ja, toen ik zestien was werd ik gek van de monsters in mijn hoofd en dacht ik dat het allemaal weg ging als ik ouder was. En in zekere zin is dat ook zo. Ik hoef in ieder geval niet meer bij ieder meisje te denken: vind ze mij leuk :).

      Dank je wel voor het compliment, trouwens 🙂

  7. ´ER IS GEEN MAND!´ riep een paar jaar geleden een mevrouw die me hielp mijn monsters te verslaan.
    Ze riep het als ik vertelde over mijn angst door ´de´ mand te vallen. Die mand waarin iemand/iedereen ontdekt hoe stom ik ben, hoe slecht, hoe lelijk, hoe dik, hoe dom enz.
    Sindsdien roep ik het ook en ja het helpt, echt: Er is geen mand!
    Er is geen mand!
    Er is geen mand!
    Eh, sshht, niet tegen je hond zeggen.

  8. Nu pas je liedje geluisterd, wow! Erg goed, ja je kunt zingen, go on go on.

  9. wauw, zonder na te denken op je link geklikt, onderwijl lezend,..
    ben gestopt, liedje opnieuw aangezet en geluisterd nog beter!
    Wat herkenbaar en wat stoer dat je het zelf zingt en hoe!
    van de week las ik een blog van Rosalie “http://thesmellofacrayon.wordpress.com/2012/06/18/anders-dan-je-verwacht-had/”
    het nummer past hier zo bij!

  10. Hoor-(en lees-)bare kwetsbaarheid is altijd mooi. En zo sterk!

Trackbacks

  1. | Stoerboek schreef:

    […] MONSTERS (IN JE HOOFD) ZIJN ECHT […]

Laat wat van je horen

*