PLANKENKOORTS, WAT IS DAT?

Boy With Stage Fright --- Image by © Randy Faris/CORBIS

Ik ben tegenwoordig niet meer zenuwachtig voor ik een lezing of optreden. Daarvoor heb ik inmiddels te veel ervaring. Maar als ik met onze jazzgroep moet zingen voor publiek, zweet ik peentjes! Ik drink vooraf een glas wijn om los te komen (meer mag niet van onze zanglerares) en dan nog moet ik opletten dat ik niet verstijf. Voor ons optreden van 17 april in Utrecht West maak ik mij nu al druk.

Vanmorgen was ik op de ‘Gezellige Ochtend’ bij ons op school. Daar traden alle kinderen op, van de kleuters – die pas sinds januari van dit jaar op school zitten – tot aan de bovenbouw. Ze zingen liedjes, spelen zelfgeschreven toneelstukjes, maken muziek en voeren dansjes op. Ze staan voor een zaal vol ouders, opa’s en oma’s en leerkrachten. En dat doen ze vier keer per jaar, acht jaar lang.

Vandaag was het debuut van Charlie. Onze vierjarige liep samen met zijn klas als muizen over het podium en zong een liedje over de dagen van de week. Onze oudste zoon Daniel (8) speelde samen met zijn vriend Kees een miniversie van ‘Smoke on the Water’. Er kwamen persiflages op sprookjes langs, kleuters zongen over hoeveel tenen ze hadden. De ochtend werd uiteraard afgesloten met een live-versie van The Harlem Shake.

Acht jaar lang, ieder kwartaal iets doen op een podium voor een grote groep mensen, daar leer je van. De eerste keer dat onze zoon ‘optrad’ durfde hij de zaal niet in te kijken. Nu staan hij en alle andere kinderen van de school ogenschijnlijk zonder zenuwen te zingen , te dansen én te presenteren. Want ja, alle sketches en dansjes worden door leerlingen van de bovenbouw aan elkaar gepraat.

Er wordt veel geklaagd over ons onderwijs in Nederland. Maar ik ben blij met een school die niet alleen aandacht besteedt aan rekenen en lezen, maar ook aan muziek, theater én presentatie.

Plankenkoorts, wat is dat?

(Hier zing ik jazz, met meer haar, meer buik)

Reacties

  1. IK ben ook erg blij met de Jenaplan basisschoo van onze kinderen.

    Drie er van hebben zelf een Jenaplan middelbare school gedaan. Ook leuk dat je dingen achetr de schermen kan den, als je toch een beetje podiumschuw blijft. Oudste dochter heeft bijvoorbeeld geleerd om alles te filmen.

    Maar vreemd: De jongste die niet naar de Jena ging, maar naar het stedelijk gym, is degene die kiest voor het vak drama. Ze is net terug uit Frankrijk voor een toneeluitwisseling met een drama klas uit Rouen.

  2. Als ik ergens moet praten: geen probleem. Zingen in mijn koor: ik vind het geweldig (ik doe stiekem alsof ik Beyoncé op de MTV awards ben ipv ééndertigste van een utrechts koor in een achteraf utrechts zaaltje). Maar een solo zingen in mijn koor: dat doe ik echt even niet meer. Dan geniet ik verder ook niet van de andere liedjes omdat ik alleen maar bang ben voor mn solo… pfff…. Misschien had ik het op school meer moeten doen 🙂

Laat wat van je horen

*