SCHRIJVEN IN SANTA MONICA

We hadden het er vaak over, mijn beste vriend en ik: drie maanden schrijven in Santa Monica. Het is één van mijn favoriete plekken op aarde: zon, zee, strand, een boulevard met grote boekhandels (waaronder eentje die de hele nacht open is), mooie mensen, een mall, twee bioscopen. En – erg belangrijk voor iemand zonder rijbewijs – alles is lopend af te leggen.

Het is er nooit van gekomen. De langdurige relaties kwamen. We kregen katten (hij) en kinderen (ik). Het idee om drie maanden van ons gezin weg te zijn om een boek te schrijven is nu absurd.

Achteraf vraag ik mij af of het gewerkt zou hebben. De verhalen zijn legio. Er zijn zoveel mensen die een periode vrij namen om te schrijven en alles deden behalve aan hun boek werken. Gebrek aan tijd is het meest gebruikte excuus om niet een boek te beginnen. Gebrek aan urgentie  is echter een veel groter probleem. Als er niemand op jou of jouw boek  zit te wachten, waarom zou je dan aan het werk gaan?

In de afgelopen drie maanden heb ik een boek geschreven van 65.000 woorden. Niet in Santa Monica, maar in Utrecht. Zonder boeken, bioscoop of boulevard. Met een gezin en verplichtingen. Waarom? Omdat ik een deadline had. 19 mei moet de laatste versie van het manuscript af zijn, anders ligt het in september niet in de winkel. Als dat geen urgentie is.

Hoe vaak denk jij: Als ik maar wat meer tijd had, dan schreef ik dat boek, maakte ik dat schilderij, begon ik mijn eigen bedrijf? In hoeverre maakt tijd bij jou echt het verschil? Of is er iets anders dat je tegenhoudt?

Ik weet het antwoord wel.

 

Reacties

  1. Gewoon het niet durven…
    Daarom ben ik op mijn 39/40-ste een aantal maanden vrijwilligerswerk gaan doen in Zuid Afrika en ben ik tussendoor journalistiek gaan studeren..
    … anders krijg je dat achteraf gezeik van ‘had ik maar’…

    Lijkt me gaaf daar die plek die je beschrijft!

    Suc6 met Superhelden!

    Grtz, Marionne

  2. Ik ben het niet helemaal met je eens, Marcel. Hoeft gelukkig ook niet 🙂
    Bij mij is er nu echt wél gebrek aan tijd en vooral ruimte in mijn hoofd. Er zitten maar 24 uur in een dag, met een dubbele baan en een zwaar gezin zit een goed verhaal simpelweg niet klaar. Maar daar hoop ik vanaf volgende maand verandering in te brengen. Dan zal ik het nog ontzettend druk hebben. Maar met nog slechts 1 job en mijn gezin moet dat volgende boek er zeker komen. Ik leef op hoop 🙂
    Joke

  3. Erg herkenbaar. Toen ik mijn eigen bedrijf als freelance schrijver startte, dacht ik ook dat ik vooral ‘vrije tijd’ nodig had. Ik zocht die tijd door parttime te gaan werken. In theorie kwam het er vervolgens op neer dat ik op de dagen dat ik voor mezelf zou moeten werken er altijd wel weer wat anders te doen was (boodschappen, tandarts, familiebezoekjes) en dat ik vooral dingen deed die niets met werk te maken hadden. Pas toen ik de sprong waagde en fulltime voor mezelf ging werken was de urgentie er wel om er iets van te maken. Toen pas nam het ook daadwerkelijk de vlucht waarop ik de jaren ervoor – onder het motto ‘pas als het gaat lopen, ga ik fulltime voor mezelf werken’ – had zitten wachten.

    Mijn enige probleem nu is wederom tijd. Te veel ideeën en te weinig uren in een dag. Uren die nu eens niet op gaan aan ‘werk voor een baas’ of andere zaken die er niet toe doen, maar juist aan het verwezenlijken van ideeën. Waar ik vroeger nog wel eens in de val liep te veel initiatieven te ontplooien en ze – omdat ze door elkaar liepen – nooit af te maken, focus ik nu steeds op één project en dat maak ik af. Dus ik mag niet klagen (doe ik ook niet) en werk noest door!

Trackbacks

  1. […] worden vaak gescreend voor een testpubliek. Zo werd ik in Santa Monica van de straat geplukt voor een testscreening van Four Dogs Playing Poker met Forest Whitaker. […]

Laat wat van je horen

*