HÉ, DAT IS MIJN IDEE!

Vandaag las ik de laatste inzendingen (van de eenentwintig) van de prestigieuze Paul Harland Prijs. De PHP is een genrewedstrijd, dat wil zeggen dat de verhalen genrefiction moeten zijn. Science Fiction, horror, fantasy of combinaties ervan, alles mag, zolang ze de realiteit maar enigszins geweld aandoen.

Een aantal verhalen vertoonde opvallende overeenkomsten. Met elkaar, met een film die momenteel in de bioscoop draait, met het huidige tijdsbeeld en met het nieuws in de media. Hoewel de uitwerking van alle verhalen volstrekt verschillend was, hadden een aantal dezelfde insteek, setting of werkten toe naar een vergelijkbaar doomscenario.

Daarmee wil ik overigens niet suggeren dat de verhalen gepikt zijn. Integendeel. Wat opviel was juist de originele insteek die deze schrijvers kozen om bepaalde actuele zaken aan te stippen.

De beroemde auteur Alan Moore (Watchmen, V for Vendetta) noemt het Idea Space: “A space in which mental events can be said to occur, an idea space which is perhaps universal. Our individual consciousnesses have access to this vast universal space, just as we have individual houses, but the street outside the front door belongs to everybody. It’s almost as if ideas are pre-existing forms within this space…”

Of mensen nu daadwerkelijk hun gezamenlijke ideeën uit een universele ruimte halen, weet ik niet, maar het verschijnsel van synchroniciteit is niet nieuw. Het begrip is bedacht door Carl Jung waarmee hij onder andere de I Tjing probeerde te verklaren. Voor mij betekent het dat verschillende mensen op verschillende plekken met hetzelfde uitgangspunt aan de slag gaan. En dat levert in het geval van de PHP een paar mooie, maatschappijkritische verhalen op, die de realiteit als uitgangspunt nemen en er een fantastische draai aan geven.

Hulde

Reacties

  1. Ik zie deze synchroniciteit als duidelijk voorbeeld om te laten zien hoe reclame werkt. Ik bedoel daarmee dat je continue beïnvloedt maar ook continue beïnvloed wordt. Daarom willen alle jongetjes profvoetballer worden als het Nederlands elftal het goed doet, en als er veel darts op tv is, koopt iedereen een dartboard.

  2. Helaas kan ik niks verklappen over mijn ingezonden verhaal. Maar ik leg je graag achteraf mijn keuze uit. En waarom ik daar zo graag over schrijf.

    En schrijft het niet gemakkelijker als het onderwerp, genre, wereld dicht bij je staat?

    Maurice, inderdaad, een prachtig voorbeeld. Wat dacht je van sluikreclame in films en series e.d. Ook zoiets.

  3. Interessant onderwerp. In de wetenschap wordt dit idee ook wel “morphic knowledge” of een “morphic field” genoemd. Waarbij men er dus vanuit gaat dat ideeën zich ook kunnen verspreiden zonder dat daar een zichtbare vorm van communicatie aan te pas komt.

    Het meest interessante voorbeeld wat ik hiervan eens heb gelezen omschreef hoe een kudde schapen ergens in Australië had geleerd, dat als ze gingen liggen en omrollen, dat ze dan over een wildrooster heen konden komen. In diezelfde periode werd datzelfde gedrag ook bij andere schapen kuddes aan de andere kant van de wereld geconstateerd. Bizar.

    En nu niet ineens allemaal een verhaal over morfische velden gaan schrijven hè?

Laat wat van je horen

*