WAANZINNIG PLAN ONTHULD

1 november 2010 had ik een Waanzinnig Plan. Ik zei tegen mezelf: Ik ga een boek schrijven dat tijdens de Kinderboekenweek 2011 in grote aantallen in de winkels moet liggen.

Waarom dat waanzinnig was? Ik had:

1.       geen deal met een uitgeverij

2.       geen manuscript, alleen een eerste hoofdstuk

3.       een URL nodig die in 2000 al door iemand anders was geclaimd (en die wel eens heel populair zou kunnen worden op korte termijn).

Twee maanden ben ik bezig geweest met onderhandelen. Met de eigenaar van de URL. Met diverse uitgeverijen. Twee maanden lang heb ik het op Twitter, LinkedIn en Facebook gehad over mijn #waanzinnigplan. Een plan dat ik nu eindelijk ga onthullen!

Maar eerst een stukje geschiedenis.

(We houden de spanning er nog even in)

Subroza.nl

Vlak voor de Kinderboekenweek van 2007 verscheen mijn boek Subroza.nl. Het was een jeugdthriller die volledig op het internet na te spelen was. Het thema van de Kinderboekenweek was dat jaar: ‘Sub Rosa: boeken vol geheimen’ en de titel van mijn boek sloot daar niet geheel toevallig op aan.

De uitgeverij liet 3.000 exemplaren drukken, een aantal waar we normaal een jaar mee vooruit konden. Op de eerste dag van de Kinderboekenweek waren alle 3.000 Subroza’s geleverd aan de boekhandels en nog voor het einde van de week was het boek uitverkocht.

Ik had mijn eerste hit.

Ik wil er nog één.

Superhelden.nl

15 september 2011 verschijnt mijn nieuwste boek: Superhelden.nl bij Uitgeverij De Fontein. Het is een thriller voor iedereen vanaf 10 jaar. Het boek gaat over kinderen die een game spelen op superhelden.nl. De beste gamers worden tegen hun in wil ingelijfd bij een internationale spionnenorganisatie met een utopisch doel: een geheel nieuwe wereld creëren. Het wordt een superspannende thriller in de stijl van James Bond,  The Bourne Identity en – natuurlijk – Subroza.nl.

1 oktober 2011 begint de Kinderboekenweek. Het thema is deze keer: ‘Superhelden – over dapper durven zijn’. De titel van mijn boek sluit daar – niet geheel toevallig – naadloos op aan. Vanaf 1 oktober kunnen kinderen niet alleen het boek lezen, maar ook een uitgebreide game spelen. En wat er met de beste spelers gaat gebeuren, daar kan ik het nog niet over hebben …

De afgelopen twee maanden heb ik het plot geschreven, karakters ontwikkeld, research gedaan, een uitgeverij gevonden en de url superhelden.nl gekocht.. De komende maanden schrijf ik iedere dag minimaal 1500 woorden. Op StoerBoek.nl ga ik de tussentijds verslag doen van het proces rond Superhelden.nl. Dat doe ik op een manier die hopelijk meteen inzicht geeft in de totstandkoming van een jeugdroman, van idee tot oplage, van #waanzinnigplan naar #waanzinnigboek!

Yes! Yes! Waanzinnig Plan: een tipje van de sluier

Bij fictie gaat het meestal zo: een schrijver krijgt een idee voor een boek, werkt het uit en schrijft een eerste versie. Na twee of drie versies is hij (of zij natuurlijk) min of meer tevreden en stuurt het manuscript naar één of meerdere uitgevers. Daarna gaat hij wachten bij de brievenbus of mailbox.

In de meeste gevallen duurt het lang voordat je een reactie krijgt (drie tot zes maanden is geen uitzondering) en de reactie is vaak een afwijzing. Omdat het boek niet goed genoeg is, of omdat het gewoonweg niet in het fonds van de uitgeverij past. (Bijvoorbeeld omdat ze een bepaald genre niet uitgeven, of juist al heel veel vergelijkbare boeken hebben).

Als het boek wél wordt geaccepteerd, gaat er een redacteur mee aan de slag, waarna de schrijver zich op een nieuwe versie van het manuscript stort. Ondertussen laat de uitgeverij een omslag ontwerpen en zet een pr- en marketingcampagne op. Als iedereen tevreden is, gaat het boek eindelijk naar de drukker.

Al met al zit er in veel gevallen twee jaar of meer tussen idee en verschijning.

Het afgelopen jaar heb ik een verhaal uitgewerkt voor een nieuw boek. En in november wist ik eindelijk hoe ik het aan wilde pakken. Ik wist wát ik wilde schrijven én hoe het uitgegeven moest worden.

En daar lag het probleem: het was voor mij essentieel dat het boek vóór de kinderboekweek 2011 in de winkel kwam te liggen. Dat gaf mij elf maanden de tijd om het boek te schrijven, te herschrijven én uit te laten geven.

Een waanzinnig én krankzinnig plan.

Ik schreef het eerste hoofdstuk en maakte een opzet van het boek. Dat stuurde ik samen met het plan naar een uitgeverij die kende. Daarna twitterde ik het volgende: ‘Gezocht: een uitgeverij met lef (en budget) die samen met mij een Waanzinnig Plan wil uitvoeren.’

Binnen twee dagen had ik vier afspraken met vier verschillende uitgeverijen. En allemaal reageerden ze superenthousiast. Niet dat ze geen haken en ogen zagen. Niet dat er geen zaken meer uit te zoeken zijn. Maar over de opzet van het plan en het boek waren de uitgeverijen unaniem enthousiast.

En de eerste ‘JA!’ is inmiddels binnen!

De komende weken vinden er vervolggesprekken plaats en wacht mij de moeilijke taak om te bepalen waar de beste ‘match’ ligt.  Maar één ding is zeker: het boek gaat er komen in 2011!

(Waar het boek over gaat en waarom het zo essentieel is dat het volgend jaar in de winkel ligt, vertel ik een volgende blog).

Volg NIET je hart en al helemaal NIET je gevoelens (een blog voor wie echt wat wil bereiken)

Mensen verbazen zich regelmatig als ik vertel dat ik dertig boeken heb geschreven in minder dan tien jaar. Vooral als ze zich realiseren dat ik dat niet eenzaam op een zolderkamertje deed. In de afgelopen tien jaar heb ik twee kinderen gekregen, ben ik getrouwd en werkte ik – tot drie jaar geleden – fulltime in mijn eigen bedrijf. En toch lukte het mij om te schrijven: ’s avonds, ’s nachts, op vakantie en in de verloren uurtjes.

Dat is natuurlijk omdat ik mijn hart heb gevolgd, omdat ik doe wat mijn passie is. Toch?

Nee, dus.

Ik vond schrijven in het begin verschrikkelijk. Het heeft mij minstens vijf boeken gekost voordat ik een beetje lol kreeg in het proces. Daarvoor was ik alleen maar blij met het eindresultaat. Ik vond het vooral fijn geschreven te hebben. Als schrijven mijn passie al is, dan is dat pas veel later gekomen. Ik raakte gepassioneerd doordát ik ben gaan schrijven, raakte geïnspireerd door wát ik schreef, zeker niet andersom.

Maar als het niet mijn passie was die mij dreef, hoe is het mij dan gelukt zoveel te produceren (en uit te laten geven) in tien jaar? Ben ik beter dan de rest? Koppiger? Ben ik iemand die altijd alles afmaakt waar hij aan begint?

Niet echt.

Tien jaar geleden stond ik er juist om bekend dat ik niets afmaakte. Banen, relaties, vriendschappen …  alles duurde gemiddeld twee jaar voordat ik er mee kapte. Ik ben opgeleid tot supermarktmanager maar heb de opleiding (2x) niet afgemaakt. Ik heb een winkel gehad die ik na anderhalf jaar met grote schulden sloot. Ik begon met een eigen bedrijf dat cd-roms produceerde, stopte om een baan aan te nemen bij ECI als Multimedia Manager, nam ontslag om een boek te schrijven, ging weer werken, nam ontslag, enz. enz. Ondertussen ruilde ik iedere twee jaar mijn vriendin in (of zij mij) omdat de relatie teveel moeite kostte. Ik volgde mijn hart, deed wat mijn gevoelens mij dicteerden en bereikte helemaal niets.

Is er iets mis met gevoelens? Nee. Maar als je iets wilt bereiken, moet je er niet teveel mee doen. Als je naar je gevoelens luistert, dan kom je de helft van de week ’s ochtends je bed niet uit, omdat je moe bent, slecht geslapen hebt, boos, bang of verdrietig bent om iets dat iemand heeft gezegd/gedaan/niet gezegd/niet gedaan. Als je naar je gevoelens luistert, dan stop je op moment dat iets moeilijk wordt, op het moment dat er écht een beroep wordt gedaan op je doorzettingsvermogen. Als je naar je gevoelens luistert, ren je iedere twee maanden achter een andere man of vrouw aan, in plaats van je tijd en energie te steken in je huidige relatie.

Topsporters, succesvolle ondernemers, visionairs als Einstein, Mandela, Ghandi, schrijvers als Harry Mulisch en Stephen King (die iedere dag schrijven of schreven, van negen tot vijf, of ze nou zin hadden of niet), kunstenaars, politici, leerkrachten die iedere dag voor de klas staan, allemaal hebben ze één ding gemeen: ze laten zich leiden door hun commitments.

Een commitment is meer dan een belofte, het is een creatie. Het is een toekomstbeeld dat je neerzet met specifieke details. Het is een beeld met een Wat en een Wanneer erin. Het is een creatie die je communiceert met jezelf en deelt met anderen. Iets waar je je hard voor maakt, ongeacht de gevoelens die je erbij hebt. Want ook helden als Ghandi, Mandela en Einstein twijfelden. Ook schrijvers als Stephen King, Paul Auster en Marcel van Driel (maar waarschijnlijk niet Mulisch) denken soms dat wat ze schrijven bagger is, dat ze er maar beter mee op kunnen houden, dat ze de vorige keer geluk hebben gehad en dat ze het sowieso te druk hebben. Iedereen twijfelt. So What?

Wat ga jij creëren? Hoe ziet jouw creatie eruit? Maak het specifiek! Wanneer is het af? Wie ga jij er bij betrekken? Wat ga jij veroorzaken?

Waanzinnig Plan

UPDATE!

De eerste hobbel is genomen! Dit weekend heb ik van mijn spaargeld (waar ik een iPad van zou gaan aanschaffen) een url overgenomen van een bedrijf dat er niks mee ging doen. Maandag gaan de e/mails eruit …

Gisteren had ik een waanzinnig plan. Een plan dat – mocht ik het inderdaad ten uitvoer gaan brengen – een enorme impact gaat hebben op mijn 2011. Als ik ga doen wat ik nu in mijn hoofd heb zitten, dan is 2011 bij deze volgepland, dan is er weinig tot geen ruimte meer om nog iets anders te doen. Zo’n plan, dus.

(Ja, ik weet het: lekker vaag. Maar nu vertellen wat ik ga doen, is als John de Mol die over The Voice of Holland vertelt, voordat hij het concept heeft vastgelegd. J.K. Rowling – om wat dichter bij huis te blijven – die het einde van Harry Potter verklapt, voordat het eerste boek verschenen is. J.J. Abrams die laat vallen dat Lost gebaseerd is op gebakken lucht, voordat de eerste aflevering is uitgezonden.)

Om mijn Waanzinnige Plan ten uitvoer te brengen, moet ik eerst een aantal belangrijke zaken regelen. Zaken die geld kosten. Zaken waar contracten voor moeten worden getekend. Zaken waar mensen zich voor 2011 aan moeten committeren. En 2011 is niet zover meer weg …

Vannacht ben ik om half vijf mijn bed uitgestapt en heb ik een aantal e-mails geschreven aan evenveel Belangrijke Personen. Deze e-mails staan nu geparkeerd op mijn laptop. Ik heb nog een week de tijd, voordat ik ze kan versturen, voordat het laatste element op zijn plaats valt.

Zal ik het doen?

This time I am going to take over the world! HAHAHA! (evil laugh)

Ik heb maar één ambitie en dat is wereldheerschappij. Ik wil door iedereen gelezen worden, jong en oud, man en vrouw, in binnen- en buitenland.

Schrijvers zonder ambitie geloof ik niet. Ik ontmoet ze wel! Vrouwen (het zijn op de een of andere manier zelden mannen), die ‘voor zichzelf schrijven’, die hun werk ongelezen op hun harde schijf laten staan of ongezien in een la leggen. Als ik doorvraag blijkt het bijna altijd om angst te gaan: angst om afgewezen te worden, om niet begrepen te worden, en vooral: om niet goed genoeg te zijn.

Die laatste angst ken ik maar al te goed. Het maakt niet uit dat ik meer dan dertig boeken heb geschreven, bij iedere boek denk ik weer dat ik het niet (meer) kan. Op de een of andere manier hoort het erbij, bij het schrijven. Ik haal mijn schouders op en ga aan het werk. Ik duw de angst naar de achtergrond, waar hij (mijn angst is altijd mannelijk) in zijn eentje mag razen, terwijl ik woorden op virtueel papier knal.

Ik stel mij voor dat het boek af is en overal in de winkels ligt. Dat ik op talkshows verschijn (altijd Jonathan Ross, nooit Paul & Witteman), dat de filmrechten verkocht worden en ik naar New York verhuis. Wereldheerschappij, dus.

(Dat dit tot nu toe niet is gebeurd, maakt mij helemaal niet uit, overigens. Schrijven is dromen. In mijn hoofd ben ik overal geweest.)

Wat is jouw droom? Hoe groot denk jij? Wat hou jij weg van de wereld die op jou én op  jouw werk zit te wachten? Waarom streef jij niet naar wereldheerschappij?