DE REDACTEUR IS DE VIJAND

Wanneer ik bezig ben met het verwerken van commentaar van mijn redacteur, krijg ik steevast dezelfde reacties: ‘Word je daar als schrijver niet kniftig van, suggesties van de uitgeverij?’ of: ‘Denk je nooit: mijn idee is beter?’ of zelfs: ‘Waarom hecht je zoveel waarde aan wat een redacteur vindt? Als die het zo goed weet moet ie zelf gaan schrijventoch?

Lezers en (aankomende) schrijvers zien een redacteur vaak als ‘De Vijand’ of zoals collega Iris Boter prachtig verwoordde: ‘Vaak zien mensen suggesties van een uitgeverij als “bemoeien” of “dan is het niet meer jouw boek”. Alsof de uitgeverij de vijand is die je boek wil onteigenen 🙂.’

Het tegendeel is waar! Een goede redacteur heeft maar één doel: jouw boek nog beter maken. En dat is hoognodig, want na maanden (of soms zelfs jaren) schrijven is het lastig om te zien of je spanningsboog klopt, of de personages overal consequent zijn en of je bedoelingen wel worden overgebracht op papier.

Eerder schreef ik al een blog over ‘De onzichtbare hand van de redacteur’. Vandaag licht ik een tipje van de sluier op en laat jullie meelezen met haar commentaar:

–          ‘Rare samenvatting, je omschrijft haar houding maar half’

–          ‘Kan wel, maar zo praat een moeder niet.’

–          ‘Je komt niet terug op de belofte die ze haar moeder heeft gedaan.’

–          ‘Ik vind het einde van het hoofdstuk sterker zonder de herhaling.’

–          ‘Zie je echt sterren? Vind ik een beetje een cliché.’

–          ‘Dat zou een tiener nooit zo zeggen.’

–          ‘Ik begrijp niet waarom ze zo boos wordt op haar moeder. Mis ik iets?’

–          ‘Niet zo mooi geformuleerd. Suggestie: ‘****’

–          ‘Niet te nadrukkelijk, de lezer snapt het al.’

–          ‘Vrij veel overpeinzingen halen hier de spanning eruit. Lezer wil weten wat er met Iris is gebeurd.’

–          ‘De overgang is hier wel heel groot, al begrijp ik dat ze bedwelmd raakt.’

Allemaal zinnige én simpele suggesties die snel te verwerken zijn en de tekst beter maken. Daarnaast stond mijn manuscript vol met opmerkingen als: ‘Mooi! Geestig. Mooie zin! Spannend! Goeie cliffhanger!’ en mijn favoriet: ‘Wat een verrassing! Die zag ik niet aankomen …’

Structureel vroeg mijn redacteur om te kijken naar de relatie tussen hoofdpersoon Iris en haar broer, die niet genoeg uit de verf kwam, en naar de motivatie van de Bad Guy die duidelijker kon.

Natuurlijk zijn er ook discussies. Volgens de richtlijnen van De Fontein mogen bepaalde vloekwoorden niet worden gebruikt en wat goeie synoniemen zijn, daar zijn we nog niet over uit. En een enkele keer zijn we het gewoon oneens. Dan hebben we daar een dialoog over.

Redacteuren zijn namelijk net echte mensen, net als schrijvers.