BINO IN TURKIJE

Bino en Beer TurkijeDe rechten van de eerste acht Bino prentenboeken hebben uitgeverij Kwintessens, Vera de Backker en ik al weer enige tijd geleden verkocht aan China, Turkije, Vietnam en Thailand. En daarna hoorden we niks meer. Vorig kwam er nog een afbeelding van Bino en Beer in het Turks onze kant op, maar dat was het. Wij gingen ondertussen gewoon door met onze pinguïn en maakten een musical, een app en vier nieuwe boekjes.

En toen zat er vandaag ineens een filmpje in onze mailbox. De tekst schijnt ongeveer te luiden: ”Hallo lieve vaders, moeders en kinderen. ik ben witte pinguïn Bino, en mijn vrienden en ik staan in deze boeken en in de boekenwinkels voor iedereen om van te leren en plezier mee te hebben.” (Met dank aan Jaap Ruurd Feitsma voor de vertaling).

Ik vind het filmpje echt hilarisch en mijn kinderen kunnen er geen genoeg van krijgen. De Turkse kinderen hopelijk ook niet.

GASTBLOG – MUZIEKLES: NERGENS GOED VOOR

 Jeroen Schipper‘Waarom zou je eigenlijk muziekles geven?’ Dit vraag ik vaak aan basisschoolteams die hun muziekonderwijs willen opfrissen. Veelgehoorde antwoorden zijn: ‘Muziek verbindt’, ‘Even lekker stoom afblazen’ of ‘De kinderen genieten ervan’. Dat vind ik fijne antwoorden. En dat klopt.

‘Muziek maakt slim!’ hoor je tegenwoordig ook vaak. En ook dat klopt. In de media kom ik regelmatig wetenschappelijke studies tegen die aantonen dat muziekonderwijs een positieve invloed heeft op de cognitieve ontwikkeling. Ook op sociaal-emotioneel gebied en bij taalverwerving zou muziekles veel goeds doen. Muziekpedagogen grijpen dergelijke onderzoeksresultaten gretig aan om ons vak te legitimeren. En terecht; de wankele positie van het huidige muziekonderwijs wordt verstevigd door dit soort argumenten.

Maar toch, als je het om zou draaien dan zie je hoe vreemd dat eigenlijk is. Lees je ooit ergens hoe goed rekenonderwijs is voor het maat- en ritmegevoel? Of dat jonge kinderen die veel lezen later makkelijker muzieknotatie leren? Of dat Engelse les als belangrijk bijeffect heeft dat een kind meer inzicht krijgt in popmuziek? Natuurlijk niet. Rekenen, lezen en Engels zijn gewoon belangrijke vakken bij de voorbereiding van het kind op een volwaardige rol in de samenleving.

Maar het vak muziek lijkt legitimatie buiten zichzelf nodig te hebben. Dat zit mij dwars. De samenleving is doordrenkt van muziek. Op iPod’s en smartphones. In de media. Op betekenisvolle momenten als een huwelijk of een uitvaart. Bij belangrijke maatschappelijk gebeurtenissen zoals sporttoernooien. Of een troonsopvolging… En wat dacht je van de invloed van muziek op de identiteitsontwikkeling? Muziek heeft die belangrijke rol omdat het een unieke vorm van communicatie is waarin menselijke ideeën en gevoelens uitgedrukt kunnen worden die niet op een andere manier uitgedrukt kunnen worden. Kinderen daarmee in aanraking brengen en daarmee vertrouwd te maken, dát is voor mij het belang van muziekonderwijs. Andere positieve bijeffecten zijn mooi meegenomen.

Gevoelens uitdrukken

Jeroen SchipperIk geef geen muziekles om muzikanten te kweken. Ik geef ook geen muziekles voor de gezelligheid. Ik geef muziekles om wat ik zie dat muziek doet met kinderen. Bijvoorbeeld met een leerling als Brian: een meervoudig gehandicapte jongen die op veel gebieden moeilijk meekomt, maar in mijn muzieklessen letterlijk staat te springen van plezier, op de piano speelt en op zijn gehoor tweede stemmen verzint bij liedjes.

Ik geef geen muziekles omdat je er slim van wordt. Ik geef muziekles omdat je er mens van wordt.

Jeroen Schipper is vakdocent muziek in primair- en speciaal onderwijs en schrijver van twee liedbundels voor het basisonderwijs. Hij schreef ook veel van de liedjes bij de prentenboeken rond Bino en voor Bino de Musical. Meer info: www.jeroenschipper.info

HELP DE BOEGIEMAN!

 

Jeroen Schipper maakt liedjes voor kinderen. Maar niet zomaar liedjes: zijn muzikale inspiratie haalt Jeroen uit alle genres en culturen. Dat was al zo op zijn geweldige debuut-cd ‘Rood Rood Mannetje,’ maar komt nog meer tot uiting op zijn tweede album ‘Daar komt de boegieman.’ Een van de (vele) hoogtepunten daarvan is ‘Racen’:

Jeroen wil heel graag Nederland veroveren met zijn theatervoorstelling rond de Boegieman en is daarvoor een crowdfundingproject gestart op Voordekunst.nl. En hij kan daarbij nog wel wat hulp gebruiken! Jouw hulp.

Ik ben een grote fan van Jeroen en daarom vroeg ik hem of hij liedjes wilde maken bij de prentenboeken van onze pinguïn Bino. Wat hij aanleverde overtrof mijn stoutste verwachtingen. Daarom is het geen straf dat onze kinderen regelmatig vragen of één van de Bino cd’s op mag komen te staan. Ik zing ze tenslotte zelf ook graag mee.

Ik gun het Jeroen ontzettend om zijn doelbedrag op Voordekunst te behalen! Niet alleen voor hem en al die kinderen die straks kunnen genieten van zijn muziek en de fantastische Boegieband (geloof me, de band is echt te gek!), maar ook uit eigenbelang! Want ik kom natuurlijk ook kijken met mijn kinderen.

Doe je mee? Ga dan naar zijn pagina op de Voordekunst, stort en deel je bijdrage via Social Media.

Hartelijk dank, ook namens Jeroen Schipper.

MONSTERS (IN JE HOOFD) ZIJN ECHT

 

De illustratie is gemaakt door Iris Compiet

Ik heb een liedje gemaakt. Het heet MONSTERS en het is hier te beluisteren. En dit is het verhaal erachter.

Zijn kinderen nou monsters of toch niet?
Als kind kun je niet kiezen.
Je bent het eigenlijk allebei.

Kinderen zijn in staat tot monsterlijk gedrag. Daar kan ik – als iemand die jarenlang gepest werd – helaas maar al te goed over meepraten. Maar als kind deed ik zelf ook dingen die niet door de beugel konden (al besefte ik vaak pas achteraf wat voor enorme impact dat op anderen had.)

Als kind was ik vaak bang. ’s Nachts voor de monsters in de kast, overdag voor de kinderen in mijn klas. Toen mijn opa overleed was ik nachtenlang benauwd dat zijn skelet mij op kwam zoeken. Ik heb in die periode mijn overvloedige fantasie regelmatig vervloekt.

Groter worden was mijn liefste wens.
Groteren zijn niet bang voor het donker.
In het donker zijn ze vrij.

Mijn fantasie is inmiddels mijn bron van inkomsten. Ik schrijf verhalen en help anderen hun dromen te verwezenlijken. Dat betekent overigens niet dat ik geen nachtmerries meer heb, maar ook die zijn volwassen geworden: Verdien ik wel genoeg om mijn gezin te onderhouden? Overkomt mijn kinderen niets? Ben ik wel goed genoeg?

Dertig jaar later nu ik zelf de grootste ben.
Ben ik het allerbangste voor de dingen die ik ken.

Een tijdje geleden deed een cursus songwriting bij Suze van Calsteren en ontstond er een liedje over nachtmerries en monsters. Ik bedacht de tekst, (overigens zonder dat ik van te voren wist waar het over ging) en creëerde samen met Suze de zangmelodieën. Zij maakte er de muziek bij. Omdat ik het eigenlijk best mooi vond, belde ik Bart Noorman die eerder de Binoliedjes had geproduceerd in zijn studio. Hij stelde voor het liedje op te nemen met Bert van den Brink op piano. Ik nog nooit gehoord van Bert. Maar als snel bleek dat hij één van de beste pianisten is van Nederland. Hij speelde  met Toets Tielemans, Cor Bakker, Denise Jannah en zelfs Chet Baker. En hij ging mijn liedje inspelen?

De monsters in mijn hoofd werden wakker.

Ik besloot het nummer extra goed in te studeren en riep de hulp in van Caroline Lobanov. Caroline is niet alleen een fantastische zangeres, maar geeft mij en mijn medecursisten ook wekelijks les in jazz zingen. Samen oefenden we mijn nummer en zochten we naar de juiste interpretatie. Daarna mocht ik de studio in met Bert en Bart.

Bert is een prachtige man met een passie voor muziek en mensen. Hij speelde mijn nummer meesterlijk in, terwijl ik het zo goed mogelijk meezong. Daarna gingen we ermee aan de slag. We corrigeerden nootjes, want ook een pianist van zijn niveau blijkt wel eens een foutje te maken. Vervolgens mocht ik het opnieuw inzingen op de – inmiddels voorgemixte – track.

Zingen is voor mij een droom. Als kind fantaseerde ik al over het spelen in een band, het maken van een plaat en over optredens in grote zalen. Maar ja, als kind vertelde iedereen mij dat ik niet kon zingen. En als je dat maar vaak genoeg hoort, dan ga je dat vanzelf geloven.

En daar zitten dus precies mijn monsters van nu. De dingen die ik eng vind, de dingen waar ik bang voor ben, dat zijn de dingen die ik mijzelf heb wijsgemaakt tijdens mijn jeugd. Dat ik niet kan sporten, niet kan dansen, niet kan zingen. Dat vrouwen nooit van mij zullen houden, dat ik altijd de loser zal blijven uit mijn klas, dat ik ieder moment door de mand kan vallen, uitgelachen kan worden, in de steek gelaten word.

Dat ik nergens bij hoor.

Want monsters in het donker zijn er echt.
Echt wel, ook al zijn ze zo geboren, geboren in mijn hoofd.

Maar weet je? Ik kan dus wél zingen. Misschien niet altijd even zuiver en misschien moet ik nog heel veel leren en oefenen. So What? Alsof ik als schrijver ooit ‘klaar ben’, of als echtgenoot, vader of presentator. Die monsters horen gewoon bij mij. Maar in plaats van ze te bevechten kan ik over ze zingen. Hardop. Op het internet. Op het podium.

De volgende keer dat jouw monsters van zich laten horen, zing je dan met mij mee?

Monsters in het donker zijn niet echt.
Echt niet, ook al zijn ze zo geboren, geboren in mijn hoofd.

‘Monsters’ is hier streaming te beluisteren.

Wil je ook een cursus songwriting volgen bij Suze van Calsteren of haar boeken voor een optreden? Klik dan hier.

Wil je zangles hebben van Caroline, of een keer naar één van haar fantastische concerten? Klik dan hier.

Een trompettist of producent nodig? Bart Noorman is je man!

Bert van den Brink speelt wekelijks een MP3 in. Luister het hier.

 

BINO IN HET NRC

 

UPDATE: We staan op de eerste plaats in de categorie games/kids/betaald!

Gisteren werden er een aantal apps voor kleine kinderen besproken in het NRC. En tot onze grote vreugde stond Bino daarbij! heb je een iPad en 0,79 over? Dan kan ik je de app zeer aanraden. Download hem hier. De app is gemaakt door Zinder uit Utrecht.

Bino app in het NRC

DE KOUDSTE APP IN DE iSTORE

 

Verstoppertje spelen met Bino

Het heeft even wat voeten in aarde gehad, maar hij is er: de Bino app voor de iPad! Het is een simpel maar verslavend spelletje voor kinderen vanaf een jaar of drie en kost 0,79 cent. In het spel moeten kinderen onze sneeuwwitte pinguïn vinden tussen de ijsblokken en hem daarna aankleden. Op dit moment zijn er drie verschillende outfits, maar het is de bedoeling dat daar in de toekomst extra kledingsets bijkomen.

Het maken van een app is stap 1, het promoten is een ‘whole different ballgame’ zoals de oude Grieken zeiden. Tussen de meer dan een half miljoen apps (!) in de iStore sneeuwt onze ijskoude app natuurlijk snel onder. En om dat te voorkomen, kunnen wij jouw hulp goed bij gebruiken.

Waar is Bino?

Heb je een iPad? 0,79 cent? Een kind tussen de drie en de zes jaar (of de speelsheid van één :)) Zou je dan de app willen downloaden, beoordelen en – als hij je bevalt – aanbevelen? Hoe meer downloads, hoe sneller wij extra content kunnen toevoegen!

Charlie speelt Bino

Heb je geen iPad, maar wil je toch wat doen? Misschien weet je nog forums of websites die (Kinder)apps bespreken? Tijdschriften? We horen het graag in de reacties hieronder!

Namens illustrator Vera de Backker, de appmakers van Zinder, ikzelf en niet te vergeten: Bino! hartelijk dank voor je voor je support. Met jouw hulp moet het lukken om van Bino een succes te maken!

Waar zijn mijn kleren?

P.S. een Androidversie wordt gemaakt als dit een succes blijkt. Voor smartphone’s is het spelletje helaas niet geschikt.

 

BINO BIJ DE AH?

 

Toen illustratrice Vera de Backker en ik jaren geleden Bino bedachten, hadden we niet kunnen bevroeden hoe succesvol onze sneeuwwitte pinguïn zou worden. Eén prentenboek werd een box met acht prentenboeken (plus een cd met dertien liedjes én twee handpoppen). Er kwam een Bino musical, dit jaar verschijnen de boeken in China, Thailand, Vietnam en Turkije en volgende week is er zelfs een app! Toch was er nog één droom te vervullen, namelijk dat de boeken los te koop zijn in de winkel.

Die droom is vandaag in vervulling gegaan! Onze vier nieuwste Binoboeken – Bino is Boos, Bang, Blij en Bedroefd – zijn behalve als box ook los te koop, onder andere bij Bol.com, en natuurlijk ook bij de betere (kinder)boekwinkel.

Bol.com is gisteren gekocht door Ahold. Dat betekent dat er een mogelijkheid is dat Binoboeken ooit bij de Albert Heijn komen te liggen. Dat zou ik erg bijzonder vinden, aangezien ik oorspronkelijk opgeleid ben tot Supermarktmanager, onder andere bij de AH.

WERELDBEROEMD!

 

‘En, hoe voelt het om beroemd te zijn?’ vroeg mijn uitgever toen ik er deze week bij De Fontein kwam praten over mijn nieuwe boek.

‘Geen idee,’ antwoordde ik naar waarheid. Want hoewel in vier maanden 5.000 exemplaren verkopen van één kinderboek geen sinecure is, staat het natuurlijk in geen enkele verhouding tot de honderdduizenden boeken die de echt beroemde (kinderboeken)schrijvers wegzetten. Ik word niet herkend op straat (behalve als ‘de papa van’), word niet gevraagd voor Wie is de Mol, de Nationale IQ-test of – het ultieme doel van iedere schrijver – De Wereld Draait Door.

Overigens heb ik al een keer in een aflevering gezeten van Wie is de Mol. Het was in de tijd dat kandidaten nog geen BN’ers hoefden te zijn. Mijn vader was één van deelnemers en één aflevering mocht ik ook figureren:

Toch kan ik niet ontkennen dat er iets aan het veranderen is. In 2009 was ik één van de onbekende schrijvers op Kjoek.nl in de ‘maand van de onbekende schrijver’ en onbekend, dat ben ik niet meer. De Binoprentenboeken die ik maakte met Vera de Backker verschijnen dit jaar in het Verre Oosten, ik krijg dagelijks mails van kinderen die fan zijn van Superhelden en vragen (nee: eisen!) of er een vervolg komt. Ik hoef niet meer te leuren met mijn manuscripten, maar krijg contracten op basis van een titel en een verhaalidee. En ik schrijf iedere dag in plaats van ’s avonds, in het weekend of tussen de betaalde werkzaamheden door. Een verademing, dat kan ik je wel verklappen.

Maar beroemd? Neah.

De vraag is natuurlijk of ik dat wil zijn? Wil ik aan tafel bij Matthijs? Op vakantie met De Mol? Een interview in iedere krant wanneer er een nieuw boek van verschijnt?

Het politiek correcte antwoord is natuurlijk: ‘Nee’. Ik hoor natuurlijk te zeggen dat ik liever schrijf, dat ik vooral gelezen wil worden en niet zo nodig met mijn kop op tv hoef.

Maar eerlijk gezegd geloof ik daar niks van.

EN TOEN WERD HET STIL

Ik was al een beetje schor die ochtend. Dat kwam natuurlijk doordat ik al een week voorstellingen gaf aan grote groepen, waarbij ik soms wat harder moest praten om ze te bereiken. En de avond ervoor was het Kinderboekenbal met veel lawaai en veel collega’s en veel gesprekken. Ik fietste naar een school in Leidsche Rijn om daar de Kinderboekenweek te openen. Ik las voor, maakte grappen en zong liedjes over Bino de pinguïn. Het viel mij op dat ik de hoge noten niet haalde, maar besteedde er niet al teveel aandacht aan. The show must go on.

[Lees meer…]

BOZE, BANGE, BEDROEFDE, BLIJE BINO

Lieve Bino,

Superhelden.nl is afgerond. Eindelijk kan ik weer wat aandacht geven aan mijn favoriete pinguïn. Al een paar maanden kijk je mij boos aan met je zwarte kraaloogjes. ‘Ik ben ook een superheld, hoor!’ lijk je te zeggen. ‘En ik heb ook gevoelens.’

Dat klopt, Bino en daarom ga ik de komende twee maanden vier nieuwe verhalen schrijven voor je schrijven. Over jou, je vriendjes en over je gevoelens. Je hoeft niet bang te zijn dat ik je vergeet.

Er is wel veel gebeurd het afgelopen jaar, hè Bino? Niet alleen verschenen de eerste acht prentenboeken in een mooie box, maar Jeroen Schipper en Suze van Calsteren maakten er ook nog de mooiste liedjes bij. Lidion en Rick maakten een musical over je en binnenkort verschijnen je avonturen zelfs in het Chinees!

(Zouden ze jou ook censureren, Bino, net als Kluun? Oh, je weet niet wie Kluun is. Dat is misschien maar goed ook, daar wordt je vast hartstikke bedroefd van).

Met de kerst verschijnen er vier nieuwe boeken over je, Bino. Daarin ben je boos (omdat je een ochtendhumeur hebt, bang (voor monsters in het donker), droevig (omdat iemand je spullen kapot maakt) en blij (omdat je jarig bent). Je mama Vera de Backker maakt weer de prachtigste illustraties bij mijn woorden en Suze en Jeroen componeren opnieuw acht mooie liedjes.

Ben je nu weer blij met me?

Liefs, papa Marcel