GA JE MEE BINO ZOEKEN?

15 januari 2011 zit ik in Amersfoort en kijk ik met mijn gezin naar de kleutervoorstelling Bino de Musical van Lidion en Rick. Dat wordt een bijzondere ervaring. Want elf maanden eerder stond ik zelf op het toneel en was ik het die met Lidion op zoek ging naar de witte pinguïn.

Bino de Musical is gebaseerd op acht prentenboeken rond Bino de sneeuwwitte pinguïn die ik met illustrator Vera de Backker maakte. Samen met actrice, clown en regisseur Lidion Zierikzee bedacht ik een kleutervoorstelling in opdracht van het Festival Mooie Woorden. 14 februari 2010 speelden we voor 140 man publiek en zongen we de liedjes van VOF de Kunst, Jeroen Schipper en Suze van Calsteren.

De voorstelling was een enorm succes, veel groter dan verwacht, veel groter dan we hadden durven hopen. Kinderen zongen de liedjes mee, kwamen achteraf het podium oprennen om Bino een handje te geven en vroegen wanneer ze nog een keer konden komen kijken. De ouders glunderden en lachten even hard mee. We hadden een hit.

Het was alleen wel een eenmalige hit. Want Nederland rondtoeren met een kleutermusical, daar heb ik echt geen tijd voor. In 2011 moet ik een jeugdthriller én vier nieuwe Bino prentenboeken schrijven en heel veel optreden op scholen. Daarnaast was er twijfel of ik als acteur goed genoeg was om een jaar lang dezelfde voorstelling te spelen, op hetzelfde niveau als Lidion.

Enter: Rick Schellinkhout. Rick studeerde net als Lidion af aan de Hogeschool voor de Kunsten Utrecht als Docerend Theatermaker. Eerder speelde Rick en Lidion al samen in de kleutervoorstelling ‘Doe maar Bijzonder’. Rick schrijft, regisseert, speelt en doceert op o.a. jeugdtheaterscholen en bij theatergroep ARS te Hilversum. En nu speelt Rick dus Rick en gaat hij samen met Lidion op zoek naar Bino in de nieuewe versie van Bino de Musical.

15 januari is de première in De Kamers in Amersfoort. Ik ga in ieder geval kijken, lachen, meezingen en heel heel hard voor ze klappen. Kom je ook? (De première is inmiddels volgeboekt! Maar er is een extra voorstelling om 16.45!!!)

Klik hier om kaartjes te reserveren.

BINO DE MUSICAL (3+)

Rick en Lidion zijn de allerbeste vriendjes van de hele wereld! Samen reizen ze naar de Noordpool om op zoek te gaan naar Bino, de sneeuwwitte pinguïn. Onderweg beleven ze geweldige avonturen, bouwen ze een sneeuwkasteel en zingen prachtige liedjes over vriendschap, bijzonder zijn én natuurlijk: Witte pinguïns!

Bino de musical is een vrolijke muzikale theatervoorstelling voor kinderen vanaf 3 jaar naar een idee van Marcel van Driel en Lidion Zierikzee. De musical bevat speciaal voor Bino geschreven liedjes van VOF de Kunst, Jeroen Schipper (Rood Rood mannetje) en Suze van Calsteren. Bino de Musical is gebaseerd op de Bino prentenboeken die Marcel van Driel met illustrator Vera de Backker maakte voor uitgeverij Kwintessens.

Spel: Rick Schellinkhout en Lidion Zierikzee
Live muziek: Suze van Calsteren/Anke Timmer
Tekst: Marcel van Driel
Kostuums: Tessa Verbei
Poppen: Vera de Backker en Micha Burm
Productie: Lidion Zierikzee

GOEDE VOORNEMENS GESLAAGD

1 januari 2010 keken iets meer dan 100.000 mensen naar het tv-programma ‘ Goede Voornemens, Slechte Voornemens‘. Het ging over mensen die het roer om wilden gooien. Ze wilden stoppen met roken, afvallen, op het rechte pad blijven, meer tijd vrijmaken voor hun kinderen.

Eén van de deelnemers  wilde orde op zaken stellen met zijn financiën. Dat was ik. Want eind 2009, toen het programma werd opgenomen, zat ik behoorlijk aan de grond. We waren een jaar daarvoor verhuisd naar een groter – en behoorlijk duurder – huis. Ik was na vijf jaar noodgedwongen gestopt met mijn PR-bureau (mijn enige overgebleven klant was door de kredietcrisis getroffen.) Ik stond voor de keuze: actief acquireren voor nieuwe klanten, of kiezen voor mijn droom en fulltime kinderboekenschrijver worden.

Ik koos voor het laatste.

In eerste instantie ging het best goed: ik werd het hele jaar door gevraagd om op te komen treden op scholen en in bibliotheken en ik schreef en publiceerde minimaal drie boeken per jaar. Toch waren mijn inkomsten wel geslonken. En daar zat hem de kneep.

Ik gaf namelijk nog steeds net zoveel uit als voorheen. Strips, boeken, games, dvd’s, muziek, eten, … ik gaf geld uit alsof ik de loterij gewonnen had. Dat ging een tijdje goed en toen kwam de zomer.

Tijdens de zomer had ik altijd een grote PR-klus te doen. Maar een schrijver kan in de zomer weinig anders dan schrijven. Scholen zijn gesloten, bibliotheken zijn leger dan ooit. Mijn inkomen daalde niet, het stopte. Drie maanden lang kwam er geen cent binnen.

Na de zomer had ik helemaal niets meer, behalve een gat van drie maanden. Ik kon dat gat op geen enkele manier inlopen, ook al had ik na de zomer gelukkig weer genoeg te doen.

Op Twitter kwam een oproep langs om mee te doen aan een tv-programma over goede voornemens. Ik besloot mij op te geven en werd geaccepteerd. Er kwamen verschillende mensen bij ons thuis filmen en op het laatst werden zowel mijn vrouw als ik geïnterviewd door programmamaker Bram van Splunteren. Hij vroeg mijn vrouw: ‘ Als Marcel dit niet oplost, houdt jullie huwelijk dan nog stand?’ Mijn vrouw antwoordde ontkennend. Gelukkig voegde ze er wel aan toe dat ze er alle vertrouwen had dat ik dit op ging lossen. (Jammer dat ze dat stukje niet uitzonden, zodat mijn ouders en sommige vrienden dachten dat we bijna in een scheiding lagen, maar dat terzijde).

Haar  opmerking zette mij wel aan het denken. Ik heb een gezin met twee kleine kinderen en ik breng 50% van het inkomen in. Als ik getrouwd wilde blijven met mijn favoriete vrouw van de hele wereld, moest ik hoognodig iets doen.

We deden het volgende: ik stopte met het kopen van strips, games, dvd’s etc. We namen met pijn in ons hart afscheid van onze werkster en gingen zelf schoonmaken, tussen onze drukke werkzaamheden door. We sloegen de AH voortaan over en haalden onze boodschappen bij de Nettorama. Biologisch vlees en uit eten waren verleden tijd. We gingen niet op vakantie en ik ging voor het eerst in zes jaar niet naar Lowlands.

Daarnaast begon ik hogere bedragen te vragen voor commercieel werk. Ook ging ik  actiever op zoek naar commerciële schrijfklussen. In plaats van mij te focussen op die ene grote opdracht – die meestal op het laatste nippertje niet doorging – sprak ik met meerdere potentiële opdrachtgevers onder het motto: ‘wie het eerst komt, die het eerst maalt.’ Ik leerde ‘nee’ zeggen tegen heel leuke klussen die veel tijd kosten, maar weinig opleveren. Ik vroeg voorschotten aan op nog te ontvangen royalties en verkocht 100 boeken via Twitter om de belastingen te betalen. Langzaam begonnen we in te lopen en halverwege het jaar waren we bijna weer helemaal bij.

Toen  kwam de zomer van 2010. Het gevreesde gat in het midden van het jaar. De grote opdrachten waar ik mee bezig was, leken geen van allen door te gaan en de stress sloeg toe. Mijn echtgenote wilde dat ik een baan ging zoeken en ik wilde alles op alles zetten om fulltime schrijver te blijven. Net toen ik er geen gat meer in zag, gebeurde er van alles.

Bino werd verkocht aan China en Thailand . Er werden bescheiden maar welkome voorschotten overgemaakt. De Waag vroeg mij om hoorspelen te schrijven rond de Forten van Amsterdam, een goedbetaalde klus waarmee ik de hele zomer doorbracht. Meer opdrachtgevers dienden zich aan, voor vertalingen, audioboeken voor de vakantie, workshops schrijven en lezingen voor volwassenen. Ik mocht een biodiversiteitsprookje schrijven en met een groep kinderen en een boswachter het bos in op de Dag van de Biodiversiteit. De Kinderboekenweek zat overvol en de maand daarna ook. Ineens leek iedereen te weten wat ik deed, waar ik goed in was, én wat ik kostte. Ik zeg niet dat we ineens stinkend rijk waren, maar voor het eerst sinds het beëindigen van mijn PR-bureau zat er weer balans tussen inkomen en uitgaven.

Het is nu 1 januari 2011. Precies een jaar geleden zaten wij voor de televisie en keken we naar onszelf, strijdvaardig, maar ook een beetje wanhopig, hopend op betere tijden. Onze werkster begint deze week weer met het schoonmaken van ons huis en ik heb zowaar vier maanden inkomen apart staan, zodat ik de komende tijd zonder zorgen kan schrijven aan mijn nieuwe boek. Boodschappen doen we nog steeds bij de Nettorama, maar ook af en toe weer bij de AH. En wie weet gaan we dit jaar zelfs weer op vakantie.

Waarom lukte mij dit wel, terwijl de meeste goede voornemens een vroege dood sterven? Ten eerste omdat er iets op het spel stond. Als ik dit niet oploste, dan zou alles wat ik de afgelopen jaren had opgebouwd, zowel privé als zakelijk, teniet worden gedaan. Ten tweede heb ik het in de wereld gezet. Iedereen die ik kende (en velen die ik niet kenden) wisten waar ik op uit was en wat ik wilde bereiken. Ten derde liet ik mij ondersteunen, door een coach, door mijn vrouw, door mijn vrienden. En als laatste en misschien wel belangrijkste, omschreef ik mijn doelen en gaf ik mijzelf deadlines.

Ik kan nu met gepaste trots en veel dankbaarheid terugkijken op een enerverend maar ook mooi 2010 waarin mijn goede voornemens realiteit zijn geworden. Ik kan nieuwe doelen stellen en nieuwe voornemens creëren die meer in lijn liggen met mijn dromen dan met mijn angsten.

Hoe zit dat met jou?

Wat zijn jouw dromen? Welke angsten wil jij onder ogen zien? Welke goede voornemens ga jij in de wereld zetten voor 2011? Welke doelen ga je helder maken en welke deadlines ga je stellen? Hoe ga jij je laten ondersteunen in het behalen van je doelen? Voornemens gaan niet over wensen. Voornemens gaan over resultaten.

Wat ga jij creëren om succesvol te zijn?

De geschiedenis van Bino

Toen mijn zoon Daniel geboren werd, had ik alleen nog maar boeken voor oudere kinderen. Daarom besloot ik een prentenboek te maken voor kleuters. Ik benaderde mijn goede vriendin Vera de Backker, een illustratrice die ik erg bewonder en die al meer dan 20 (prenten)boeken op haar naam heeft staan. We doken samen een middag de kroeg in en bedachten een pinguïn. Een witte.

Een witte pinguïn die niet op de schoolfoto wil omdat hij niet te zien is in de sneeuw. Dat was verhaal waarmee we naar huis gingen. Mijn vrouw doopte hem: Bino. Inmiddels zijn er acht prentenboeken met Bino in de hoofdrol. Maar voordat het zover was, moest er heel wat gebeuren …

Vera en ik maakten een ruwe opzet van het prentenboek en daarna ging zij aan de slag met de illustraties. In ongeveer een jaar tekende ze een prachtig boek bij elkaar, waarin niet alleen Bino, maar ook zijn vriendjes Zwartvoet, Sneeuwvleugel en Kleintje tot leven kwamen. Met de tekeningen onder haar arm ging Vera de Nederlandse uitgeverijen langs. En hoewel de uitgevers lovende woorden spraken over onze pasgeboren pinguïn, durfde geen van het aan om het boek te publiceren. Prentenboeken zouden duur zijn om te maken en slecht om te verkopen. Volgens hen kwam slechts een enkel boek boven het maaiveld uit. Weinigen brengen daadwerkelijk geld op.

Hoewel ze voor een andere opdracht bij Uitgeverij Kwintessens was, liet Vera de tekeningen van Bino toch even aan de redacteur zien. Zij was enthousiast en maakte een afspraak voor haar en mij bij uitgever Jeroen. Toen ging alles heel erg snel …

Kwintessens is gespecialiseerd in educatieve uitgaven voor scholen. Eén project waar zij al geruime tijd mee bezig waren, was een box met acht prentenboeken voor groep 1 en 2 van de basisschool. Iedere uitgave moest een  verhaal bevatten die een sociale competentie behandelde, zoals Aardig Zijn, Voor Jezelf Opkomen en Ruzies Oplossen. Wat ze misten was een aansprekend karakter voor kleuters.

Op weg naar Kwintessens hoopten wij dat ons prentenboek eindelijk uitgegeven zou worden. In plaats daarvan kwamen we terug met de opdracht voor nóg zeven boeken. We mochten kiezen of we er een half jaar of anderhalf jaar over wilden doen. We kozen uiteraard voor het eerste.

Zes maanden lang hebben we alles gegeven. We bedachten onze verhalen in een esoterische winkel in Amsterdam, schreven onze teksten, tekenden de platen en mailden ons werk aan elkaar voor commentaar of aanvullingen. En hoewel zeven prentenboeken schrijven een behoorlijke klus is, kwam het leeuwendeel van het werk terecht bij Vera, die in zes maanden evenveel produceerde als ze normaal doet in drie jaar. Ondertussen maakten liedjesschrijvers Jeroen Schipper, Suze van Calsteren en VOF de Kunst bij ieder prentenboek één of meer prachtige liedjes.

Na ruim zes maanden lagen er acht prentenboeken, een cd met dertien kinderliedjes en de prototypes van twee handpoppen; eentje van Bino en eentje van Kleintje. Klaar om naar Singapore gestuurd te worden, want daar zou alles gedrukt worden. Wij konden op onze lauweren gaan rusten. Dachten we.

Ieder jaar is er in Utrecht het Festival Mooie Woorden, een literair festival met een speciale plek op de zondagmiddag voor de jeugd. De dames van de organisatie vroegen mij of ik een kleutervoorstelling wilde maken voor het festival van 2010. Even dacht ik daar geen tijd voor te hebben, toen ik mij realiseerde dat ik het materiaal al voor handen had. Bino! Ik schreef een theatertekst op basis van de prentenboeken, vulde ze aan met de liedjes van Suze, Jeroen en VOF de Kunst en vroeg actrice, clown en regisseuse Lidion Zierikzee of zij de regie op zich wilde nemen. Omdat ze het te druk had met haar afstudeervoorstelling, besloot Lidion niet alleen de regie te doen en de productie, maar ook de tweede hoofdrol voor haar rekening te nemen. (in haar hoofd is dit logisch :))

In februari 2010 speelden we onze voorstelling voor 140 kleuters en hun ouders. Het was een enorm succes, de kinderen braken bijna de tent af van enthousiasme. We wisten dat we iets bijzonders in handen hadden.

Inmiddels is de Binobox een groot succes in Nederland en worden de boeken gebruikt op scholen en in kinderdagverblijven. De box is verkocht aan China en Thailand en daarnaast zijn er nog vijf landen geïnteresseerd in de witte pinguïn. Bino gaat regelmatig met mij en Vera op reis naar scholen in het hele land (en ik heb er zelfs al uit voorgelezen in het Midden-Oosten). Mijn zonen bladeren zelf regelmatig door de prentenboeken heen, spelen met de poppen, zingen de liedjes, of luisteren als mijn vrouw of ik uit Bino voorlezen. Eind 2011 verschijnen er vier nieuwe Binoboeken, met als onderwerpen: Boos, Bedroefd, Bang en Blij.

En de musical? Die gaat opnieuw in première en wel op 15 januari in Amersfoort. Deze keer sta ik niet op het toneel maar mag ik in de zaal zitten en vandaar uit op zoek gaan naar Bino.

Het vergeten boek

Vandaag kreeg ik een pakje van Uitgeverij Zwijsen met daarin drie exemplaren van ‘Een Huis vol Herrie’. Bij de boeken zat een brief waarin ik gefeliciteerd werd met de herdruk van de titel. Ik was meer dan blij verrast, ik had zelfs geen idee dat het boek zo goed werd verkocht! Een Huis vol Herrie is namelijk een beetje mijn vergeten boek.

Ik schreef Een Huis vol Herrie in de laatste maanden van 2008 en leverde de definitieve versie in bij de uitgeverij, vier uur voordat mijn jongste zoon Charlie geboren werd. Daarna werd ons huis zelf een huis vol herrie.

In 2009 deed ik niets anders dan papa spelen, schrijven aan subroza2.nl en mij ontfermen over de bijbehorende websites. Ik herinner mij nog wel dat ik via de mail de prachtige tekeningen van Helen van Vliet te zien kreeg (en uiteraard dat het doosje met twintig exemplaren arriveerde), maar ik was ondertussen met hele andere dingen bezig.

En toch is het een vreselijk leuk boek, als ik dat van mijn eigen creatie mag zeggen.

Een Huis vol Herrie is mijn (omgekeerde) versie van de boeken over Mary Poppins. Poppins is op papier een stugge, stijve kinderjuffrouw die zelden haar zachte kant laat zien (een groot verschil met de film en de musical). Maar onder alle stijfheid zit een klein hartje en een flinke dosis magie. Ze vliegt door de lucht met haar betoverde paraplu en zorgt voor hilarische taferelen in huis.

In Een Huis vol Herrie is de nanny een gezellige, dikke vrouw die Henriëtte heet, maar door iedereen Herrie wordt genoemd OMDAT ZE ZO ONTZETTEND HARD PRAAT. Ze heeft een pratende paraplu en tovert plasjes water weg met een beweging van haar hand. Maar achter haar vrolijke en grappige uiterlijk blijkt een gemene heks schuil te gaan, die het op de kinderen heeft gemunt.

En terwijl ik bezig was met het schrijven en voorlezen van Bino, optrad met de subrozaboeken, en ideeën vergaarde voor mijn nieuwe boek, veroverde Henriëtte H. met weinig bombarie de Nederlandse huishoudens.

Op naar de volgende drieduizend stuks?