SCHRIJF JE LOS

Writing is like sportIk heb er moeite mee om van het één op het andere moment verder te schrijven aan mijn boek. Ik breng ’s morgens eerst de kinderen naar school, ruim de ontbijttafel af, reageer op berichtjes op Twitter en Facebook en neem plaats achter de computer. In een ideale wereld open ik Word, lees waar ik de vorige dag gebleven ben en begin met schrijven.

Helaas werkt dat meestal niet voor mij. Ik moet mij altijd eerst even losschrijven. En ik gebruik daar dit blog voor.

Bij een blog maak ik mij minder druk ‘of het allemaal wel klopt’. Ik heb een idee en daar schrijf ik een stukje over. Ik zoek er een afbeelding bij, zet het online en deel het. Dat kost ongeveer een half uur. Daarna kost het mij op de een of andere manier geen enkele moeite meer om de draad van mijn boek op te pakken en daaraan verder te schrijven. Ik ben warmgelopen, zogezegd.

Het is een beetje als sporten. Daar begin je ook niet meteen op de toppen van je kunnen te presteren. Je doet wat rek- en strekoefeningen, je loopt of fietst je warm. En wanneer je zover bent, begin je aan je daadwerkelijke programma of wedstrijd. Dat is bij schrijven niet anders, althans niet bij mij.

Er zijn natuurlijk meer manieren. Tien minuten zonder onderbreking schrijven of typen, zonder jezelf te corrigeren of te censureren, is ook een goeie. Maar het voordeel van een blog, is dat je je gedachten kunt delen met de rest van de wereld. Zo weten zij niet alleen waar jij mee bezig bent, maar draag je ook weer kennis over.

Wat doe jij om je los te schrijven? Of begin jij gewoon?

HELP JIJ MIJ AAN 1,5 MILJOEN LEZERS?

Soms heb ik onderwerpen in mijn hoofd die niet op Stoerboek passen. Meestal laat ik die maar gaan, een enkele keer maak ik er een gastblog voor andermans site.

Afgelopen weekend schreef ik een blog met de titel ‘Vergeef mij Facebook, want ik heb gezondigd.’ Omdat het een blog is dat volgens mij geschikt is voor veel mensen, heb ik hem ingediend bij de Metro. Daar mogen lezers stemmen op de beste column. De winnaar komt op maandag in de papieren krant.

Stem je op mijn column?

Stem je op mijn column?

Kijk, dat lijkt mij nou enorm stoer!

Wil jij mij helpen aan 1,5 miljoen lezers? Neem dan aub even de moeite om mijn column te lezen, te delen en erop te stemmen. Dat kan op twee manieren:

Je klinkt op deze link link en daarna op de stemknop onderaan. (Je moet eerst inloggen via Facebook). Bij sommige browsers werkt de stemknop helaas niet. In dat geval doe je dit:

Je gaat naar deze link, typt ‘Marcel van Driel’ in het zoekveld en klikt op de column. Dan schijnt het wél te lukken!

Dank je wel voor je stem!

FACEBOOK VERSUS TWITTER

 

Fecbook versus TwitterIk ben de laatste tijd vaker te vinden op Facebook dan op Twitter. Dat komt voornamelijk omdat voor mijn gevoel er op FB meer ‘gesprekken’ plaatsvinden dan op Twitter. Op Twitter lijkt men voornamelijk boodschappen de wereld in te sturen. En dat is jammer, want ik ben ooit aan Twitter begonnen omdat ik er zoveel bijzondere mensen sprak. Nu lijkt dat bijna niet meer mogelijk. Dat is natuurlijk ook niet zo vreemd. Toen ik met Twitter startte, volgde ik zo´n honderd mensen, nu meer dan zesduizend. Het is een illusie om te denken dat ik zie wat mijn volgers doen en visa versa. Ik heb lijstjes met schrijvers/illustrators, tweeps van het eerste uur, en mensen van wie ik graag wil weten wat ze doen/te zeggen hebben en dat is het wel. Meer tijd heb ik ook niet, er moet ook nog geschreven worden.

Toen ik vanmorgen meldde dat mijn aandacht verschuift van Twitter naar Facebook, kreeg ik op beide media veel reacties. Opvallend genoeg deelden de meeste mensen mijn ervaring. Opvallend, want daarmee volgen we niet de trend. Met name jongeren schijnen Facebook namelijk massaal te verlaten. Maar Facebook is op de een of andere manier intiemer voor mij, en er ontstaan sneller groepsgesprekken, doordat de structuur anders is. Maar ook hier zie ik slechts de updates van een paar honderd man door Facebooks Edgerank, dat een selectie maakt van wie ik wat te zien krijg (en andersom).

Voor mij als schrijver blijft Twitter overigens nog steeds onontbeerlijk. Als ik een nieuwe blog schrijf, is het aantal lezers vele malen groter als ik de link op Twitter zet dan wanneer ik dat op FB doe. Vooral als er geRT’ed wordt, dan kan het heel hard gaan. Dat komt deels doordat Twitter (nog) geen Edgerank heeft. In theorie kan iedereen je updates zien. De praktijk is echter heel anders. Dat merkte ik toen iemand – die mij al een jaar volgde – vroeg of ik soms kinderboeken schreef. Of toen er mensen er na 60 (!) dagen intensief twitteren pas achterkwamen dat ik een crowdfundingproject had gedaan.

Er gaan geruchten dat Twitter ook met Edgerank gaat beginnen. Dat betekent dat we niet meer alle tweets van alle tweeps te zien krijgen, maar slechts een gedeelte. En dat als we willen dat iedereen onze tweets kan lezen, we daar voor moeten gaan betalen. Dat zou voor mij een moment kunnen zijn om met Twitter te stoppen, of terug te gaan naar het begin en het slechts te gebruiken om met een handjevol mensen in gesprek te zijn.

Misschien is dat ook wel het hoogstmogelijke op Social Media, contact hebben met een handjevol mensen.

DEADLINESTRESS

 

Ik heb niet vaak last van deadlinestress. Integendeel, ik raak vooral in paniek als ik niet weet wanneer ik iets af moet hebben of wat precies de target is. Pas als ik een helder doel heb – 65.000 woorden in vier maanden bijvoorbeeld – kan ik een planning maken en kan ik bijhouden of ik achterloop of niet.

Dat is niet altijd zo geweest. Mijn eerste paar bij boeken bij uitgeverij Zwijsen waren bijna allemaal te laat, omdat ik nog te weinig controle had over mijn vak. Ik kon er niet op vertrouwen dat ik op ieder moment kwaliteit kon leveren en was veel meer afhankelijk van inspiratie. Maar na 35 boeken en tien jaar schrijverschap ben ik niet zo bang meer voor writer’s block.

Afleiding zoeken, dat is mijn grootste valkuil. Vooral als ik onrustig ben (vaak door drukte met het gezin, financiële perikelen, ziekte of een combinatie daarvan) heb ik de neiging om iets anders te doen met mijn schaarse schrijftijd.

24 maart moet ik de eerste versie van Superhelden2.nl inleveren en ik zit redelijk op schema. Doordat ik een paar weken ziek ben geweest, liep ik behoorlijk achter, maar inmiddels heb ik die achterstand bijna ingehaald. Maar de komende weken moet ik hard werken om de afgesproken deadline te halen. (Het verhaal hoeft dan gelukkig nog niet perfect te zijn. Tot eind mei gaan de uitgeverij en ik met het manuscript aan de slag om er een geweldig boek van te maken).

Dit is voorlopig mijn laatste blog. Sinds oktober 2010 schreef ik gemiddeld drie blogs per week, vakanties uitgezonderd. Dat is zo’n 1.500 woorden per week. Die woorden ga ik de komende tijd aan het tweede deel van Superhelden.nl besteden. Het stoppen heeft geen deadline, zodra ik weer wat ruimte in mijn agenda en hoofd heb, ben ik weer terug. Mocht je in de tussentijd de blogs missen, dan kun je altijd weer vooraan beginnen.