Een van mijn lezers is dood

FionVoor mij was Fion veel meer dan alleen een fan en een lezer en nu is ze dood en dat is raar en stom en gemeen en oneerlijk.

Ik leerde haar kennen op de Haagse Kinderboekenmarkt waar ze met haar zoon boeken kwam laten signeren en kwam vragen wanneer deel drie zou verschijnen van de Superheldentrilogie. We raakten aan de praat en het klikte. Ik signeerde de boeken en we werden vrienden op Facebook. Het jaar daarop zagen we elkaar weer, zelfde beurs, zelfde stand, zelfde gesprek: waar blijft deel drie?

Vorig jaar moest ik verstek laten gaan, omdat ik aan de andere kant van Nederland was geprogrammeerd om de kinderboekenweek af te sluiten. Volgend jaar beter, zeiden we, maar voor Fion bleek er geen volgend jaar meer te zijn.

Ze had kanker en vertelde daar open over op haar FB-pagina. Ze had net als ik een bloedhekel aan kreten als ‘vecht tegen kanker’ en het idee dat het überhaupt iets is waar je tegen vechten kon. Zo postte ze onder andere het artikel ‘Wie kanker krijgt, heeft botte pech’ dat onlangs in Trouw stond. Ze zei daarover: ‘Ik werd soms zo moedeloos van al die gezondheid tips. Ik had geen overgewicht, sportte veel, lette op mijn voeding, snoepte niet, gebruikte veel soja producten, geen alcohol, had kleine borsten en heb 18 maanden borstvoeding gegeven en toch kreeg ik borstkanker. Het is gewoon pech. En dan steekt het als je een foldertje in de bus krijgt waar staat dat je minder suiker moet gebruiken, lekker moet bewegen en gezond moet eten ‘om kanker te voorkomen’ ammahoela dat deed ik allemaal en toch werd ik ziek. Daarom ben ik blij dat dit nu in science staat eindelijk erkenning dat kanker krijgen in veel gevallen gewoon pech is.

bakpoederTijdens ons laatste gesprek zei ik dat als ze maar genoeg zou bewegen, geen suiker zou eten en bakpoeder (of zuiveringszout) zou gebruiken, ze het wel zou redden. ‘O die bakpoeder kende ik nog niet,’ reageerde ze. Ik stuurde haar het linkje en ze kwam niet meer bij. ‘You just made my day,’ zei ze. ‘Galgenhumor, ik hou ervan.’

Het ging beter met haar en toen weer slechter en toen weer beter en toen hoorde ik niks meer. Het duurde drie weken voordat ik doorhad hoe stil ze op FB was. ‘Gaat het nog allemaal?’ vroeg ik. Het was haar man die antwoordde: Nee. Fion was drie weken geleden plotseling overleden.

Social Media heeft mijn leven verrijkt. Ik spreek mijn lezers, mijn fans. Fion en haar zoon waren proeflezers van het derde Superheldendeel. Maar steeds vaker zijn ze veel meer dan dat. Mensen zoals Fion zijn gewoon mensen die ik ken, spreek, waar ik mee huil en lach en vloek en geniet van het leven.

En soms, heel soms, zijn ze er ineens niet meer. En dat is volkomen kut. En ben ik verdrietig omdat de wereld een prachtig mooi en grappig mens heeft verloren. Iemand die ik maar heel kort heb leren kennen, iemand die het leven nog zoveel te bieden had.

Ik wens haar man en haar zoon en de rest van de familie veel sterkte met hun verlies.