OVER GEWELDDADIGE KIPPEN, GIECHELENDE VOSSEN EN JONGENS DIE WILLEN SCHIETEN

(Foto Mildred Van Het Schip-Ariesen)

(Foto Mildred Van Het Schip-Ariesen)

Ik vond het eigenlijk een beetje een foute omschrijving, “juffenavond”. ‘Oké,’ mailde Willemien Wagner, eigenaresse van de prachtige Boekhandel Wagner in Sassenheim mij, ‘dan noemen we het gewoon een juffen- en meesteravond.’

Maar die ene meester die zich had opgegeven, die kwam niet.

Wie er wel kwamen, waren de juffen! Ruim dertig, van basisscholen uit de hele omtrek. Ze kwamen allemaal naar de boekhandel om naar mij te luisteren.

Dat vond ik bijzonder. Ik geef weliswaar het hele jaar door lezingen, maar die zijn óf voor kinderen, of voor volwassenen met Waanzinnige Plannen. Dat ik grote mensen mocht vertellen over mijn schrijversvak, was nieuw voor mij. En wat mij betreft absoluut voor herhaling vatbaar!

Ik vertelde hoe ik begonnen was en hoe mijn eerste poging als schrijver hopeloos gestrand was. Ik vertelde hoe ik met De Sprookjesspeurders het Jeugdjournaal haalde en hoe het succes van Subroza.nl weer tot het ontstaan van Superhelden.nl leidde. Ik vertelde hoe de bijbehorende games kinderen die niet (meer) lazen weer terug brachten naar het boek. Over hoe populair de boeken waren bij jongens én meisjes.

Dat leverde mooie reacties op uit de groep.

Ik las voor. Eerst uit Superhelden.nl, daarna uit Billy de Kip. Tussendoor speelden we de puzzels op Superhelden.nl en mochten de juffen bommen onschadelijk te maken.

Zoals voorspeld waren de dames slechter in de game dan hun leerlingen, tot grote hilariteit van de aanwezigen.

Billy, Ellen en ik.

Billy, Ellen en ik.

Tijdens het voorlezen uit Billy werd er op de juiste momenten gelachen, vooral door een prachtige jongedame die met name de strijd tussen Billy en Vos erg grappig leek te vinden. Later kwam ik erachter waarom: haar naam was Vos. Ellen Vos.

We dronken wijn, ik signeerde boeken voor in de klas en beantwoordde vragen.

Sommige juffen vonden ‘Billy de Kip’ wel erg gewelddadig voor kleuters. Cowboys en robots, tanks en handschoenen op springveren. Of ik dat zelf ook niet vond.

‘Niet gewelddadiger dan de kleuters zelf,´ was mijn antwoord.

Ze kochten twee exemplaren.

Ik had ze natuurlijk moeten verwijzen naar het interview met Tjibbe Veldkamp ‘Jongens willen schieten’.

Juffen hè! Dat is wel bekend. Juffen en mama’s willen liever “lieve” boeken. Daarom zijn er ook zoveel lieve en aandoenlijke prentenboeken op de markt en haken zoveel jongens af bij lezen,’ reageerde bibliothecaris Marjolein Lolkema op Facebook.

Daar schrijf ik binnenkort een blog over.

Ik verliet met een grote grijns op mijn gezicht de winkel. Als de juffen en Boekhandel Wagner net zo´n topavond hebben gehad als ik, dan was het meer dan geslaagd.

Wil je mij ook horen voorlezen uit het zeer gewelddadige prentenboek over Billy en Vos? Kom dan zaterdag 28 september om 14.00 uur naar De Utrechtse Kinderboekhandel. Daar lees ik niet alleen voor, maar zingen we ook ons lied ‘Kippiejajee’ en leren we de bezoekers een heuse line-dance.

Kun je niet komen , maar wil je wel met Billy de Kip aan de slag in de klas? Download dan het gratis lespakket.

Mij boeken voor school, bibliotheek of boekhandel doe je bij de SSS. (Maar de kinderboekenweek is vol).

OVER GEWELDDADIGE KIPPEN EN GIECHELENDE VOSSEN

BOEKRECENSIE: THE SHINING GIRLS – LAUREN BEUKES

The Shining GirlsEnglish below

Het zijn van die boeken waarvan de roem zich al vooruit snelt. Vorig jaar was dat ‘De Bijzondere Kinderen Van Mevrouw Peregrine’ en in 2011 ‘Het Nachtcircus’. Dit jaar gaat iedereen het hebben over ‘The Shining Girls’ van Lauren Beukes.

Beukes is een Zuid-Afrikaanse schrijfster die naam maakte met de cyberpunkroman ‘Moxyland’ en de Arthur C. Clarke Award won voor haar opvolger ‘Zoo City,’ (een boek dat op het punt stond om ‘out-of-print’ te raken, toen ze de prijs won). In eerste instantie hoorde ik over haar, omdat ik de volgende quote tegenkwam op internet en gebruikte in mijn boek ‘Waanzinnige Plannen’:

‘Maar de waarheid is dat de prijs van succes net zo hoog is als die van mislukken: het schrijven van dat verdomde boek.’

De quote kwam uit een recent interview met Beukes. Nadat haar boek ‘Zoo City’ de prestigieuze Arthur C. Clarke Award won, werd er door verschillende uitgevers druk geboden op haar nieuwe manuscript ‘The Shining Girls’ over een tijdreizende seriemoordenaar. (Zo’n idee waarvan ik als schrijver denk: waarom heb ík dat niet bedacht?) Ze verkocht haar boek aan HarperCollins voor een behoorlijk bedrag en schreef een blog over haar hectische week. Lauren eindige haar betoog met de volgende woorden: ‘Ik hield er rekening mee dat er nu Heel Erge Dingen zouden gebeuren. Ik bedoel, tegenover dit alles moet toch wel een verschrikkelijke prijs staan? Maar de waarheid is dat de prijs van succes net zo hoog is als die van mislukken: het schrijven van dat verdomde boek. Dat is het enige wat telt. Dat is het enige wat ertoe doet. En het is nog steeds hard werken.’ Lees het hele interview hier.

Ik herkende dat. Aan ‘De Sprookjesspeurders’ (een boek dat bij De Slegte eindigde) heb ik net zo hard (en met net zoveel plezier) gewerkt als aan het veel succesvollere Superhelden.nl. Wat ik er van leerde, was dat je maar het beste plezier kunt hebben in wat je doet, ongeacht het eindresultaat. Dat is het enige waar je toch geen invloed op kan uitoefenen.

Zodra ‘The Shining Girls’ verscheen, downloadde ik het op mijn Kindle. En de afgelopen weken las ik tussen het schrijven door over seriemoordenaar Harper Curtis en heldin Kirby Mazrachi.

Het is een geweldig uitgangspunt: een tijdreizende seriemoordenaar. Maar in de handen van een mindere schrijver wordt zoiets al snel een gimmick. Gelukkig is Lauren Beukes geen gewone schrijver en The Shining Girls geen gewoon boek. Het is een aangrijpend verhaal, met het beste vrouwelijke personage sinds lange tijd. Kirby is iemand waar je verliefd op wordt. Nadat zij een aanval van Harper ternauwernood overleefd, gaat zij zelf op zoek naar haar bijna-moordenaar. Kirby is grappig, sterk, kwetsbaar en imperfect. Seriemoordenaar Harper is minder origineel, net als het einde van het boek, maar dat zijn slechts kleine bezwaren. ‘The Shining Girls’ is een van de beste boeken van 2013 en een absolute aanrader.

Het boek is nu verkrijgbaar in het Engels en verschijnt 13 juni in de Nederlandse vertaling bij Uitgeverij Cargo/Bezige Bij onder de titel ‘Stralende meisjes.’

BOOK REVIEW: THE SHINING GIRLS – LAUREN BEUKES

There are those kind of books which fame precedes them. Last year it was “The Special Children Of Mrs. Peregrine’ and in 2011: ‘The Night Circus’. This year’s most discussed book will be ‘The Shining Girls’ by Lauren Beukes.

Beukes is a South African writer who made her name with the cyberpunk novel ‘Moxyland’ and won an Arthur C. Clarke Award for her successor ‘Zoo City’. (a book that was about to go out-of-print, when she won the prize).

The first time I learned of Beukes was when I came across the following quote on-line (which I used in my book ‘Waanzinnige Plannen”:

“But the truth is that success comes at the same price as failure: writing the damn book.”

The quote comes from a recent interview with Beukes. After her book ‘Zoo City’ won the prestigious Arthur C. Clarke Award, several publishers made offers for her new manuscript ‘The Shining Girls’ about a time-traveling serial killer. (An idea of which I ask myself: Why didn’t I think of that?)

She sold her book to HarperCollins for a decent amount and wrote a blog about her hectic week. Lauren ended her blog with the following sentence:

“I’ve been waiting for Very Bad Things to happen. I mean, this all has to come at a terrible price right? But the truth is that success comes at the same price as failure: writing the damn book. That’s what counts. That’s all that matters. And it’s still hard work. ” Read the whole interview here.

I can echo this statement. I worked just as hard (and had just as much fun) while writing ‘Sprookjes Speurders’ (which ended up in a sale) as when I wrote the much more successful Superhelden.nl. What I learned was that you at least should take pleasure from doing what you do, regardless of the endresult is successful or not. Which is something you can’t (really) control.

Once ‘The Shining Girls’ was published, I downloaded it on my Kindle. And the past few weeks, in between my own writing projects, I’ve been reading about serial killer Harper Curtis and heroine Kirby Mazrachi.

It’s a great concept: a time-traveling serial killer. But in the hands of a lesser writer this can quickly turn into a gimmick..

Fortunately, Lauren Beukes is no ordinary writer and The Shining Girls is no ordinary book. It is a gripping story, with the best written female character in a long time. Kirby is someone you fall in love with. After she narrowly survives an attack by Harper, she goes looking for her almost-killer. Kirby’s funny, strong, vulnerable and imperfect. Serial killer Harper is less original, as is the the ending of the book, but those are just minor complaints. ‘The Shining Girls’ is one of the best books of 2013 and an absolute must-read.

The book is available now in English in regular old-tree version and the digital variety and will be published in The Netherlands on june 13th at Cargo/Bezige Bij.

Translation by Calliope den Ouden

SCHRIJVEN WORDT MOEILIJK NAARMATE JE BETER WORDT

 

A writer is a person for whom writing is more difficult than it is for other people,” schreef de Duitse auteur Thomas Mann. En hij had gelijk, kan ik je vertellen.

Toen ik de drie delen van De Sprookjesspeurders schreef, had ik geen idee wat ik deed. Dat maakte het schrijven op zich makkelijk. Ik haalde alles uit de kast wat ik in huis had, alles wat ik (on)bewust leerde tijdens het lezen van andermans boeken, door het kijken van films, het bestuderen van tv-series. Mijn eerste boeken noem ik wel eens mijn punkperiode: ik had nog geen idee hoe ik een instrument moest bespelen (of in mijn geval, hoe ik de techniek moest beheersen) maar mijn boeken hadden een frisheid, een ruwheid die je ook bij beginnende bandjes vindt. De zinnen waren misschien wat krom, de overgangen wat ongemakkelijk en de karakters wat plat, maar de verhalen ademden plezier uit en dat kreeg ik ook terug van de lezers.

Nu ik tien jaar schrijver ben, begin ik mijn vak een beetje onder de knie te krijgen. Ik weet steeds en wat ik moet doen om een bepaald doel te bereiken. Ik weet welke technieken ik moet gebruiken om een bepaald soort reactie bij de lezer los te maken.

Dat betekent ook dat ik steeds sneller weet wanneer iets niet werkt.

Om iets te laten lezen alsof het in één keer geschreven is, moet ik een tekst soms drie, vier keer herschrijven. Daarna gaat het naar de redacteur die er minimaal twee keer op reageert. Op dit moment stuurt mijn redacteur mij iedere dag ca veertig pagina’s van Superhelden2.nl op, vol met aantekeningen en opmerkingen. Die verwerk ik en stuur ze weer terug. Ondertussen komen de volgende 40 pagina’s binnen. Zo werken we samen naar een manuscript toe waar lezers hopelijk zeggen: ik heb het ademloos uitgelezen, zo spannend is dit.

Dat houdt onder andere in dat ik behoorlijk wat darlings moet killen. Zo schreef ik de volgende dialoog tussen Iris en haar broer Justin. Iris heeft net ingebroken in een computerruimte en wacht op aanwijzingen van haar broer die met haar praat via een chip in haar nek:

Op dat moment begon het scherm te knipperen.

‘Ik ben erin, Justin! Wat nu?’

Hij reageerde niet.

‘Justin?’

Ze hoorde een geluid als van een kabbelend beekje, gevolgd door een waterval.

‘Sta je nou te plassen?’

‘Sorry, ik moest echt heel nodig.’

‘Zet dan volgende keer even de ansibel uit, zeikerd.’

‘Sorry. Wat vroeg je?’

‘Wat ik moet doen. Neem je tijd, hoor, het is niet alsof ik hier opgesloten zit op een eiland met een megalomane maniak die ieder moment zijn Poolse bodyguard op me af kan sturen om mij in elkaar te rammen omdat ik haar pasje heb gejat.’

‘Gelukkig maar, ik dacht even dat ik mij zorgen moest maken. Oké, ik pak mijn laptop erbij. We gaan een programmaatje toevoegen aan het geheel. Doe precies wat ik zeg, één foute code en we hebben de virtuele poppen aan het dansen.’

Bij deze tekst schreef mijn redacteur: “Het is geestig, maar door deze kabbelende dialoog, ben je als lezer het gevoel van urgentie en spanning kwijt. Is zonde, want deze actie lijkt me toch zeer belangrijk.”

BAM! Spijker op de kop. Schrappen die handel. En ja, hoor, na het weghalen van de dialoog en het opschonen van de zinnen, liep het hoofdstuk als een trein in plaats van een voortkabbelende locomotief.

Schrijven is moeilijk. Schrijven is hard werken. En hoe langer je het doet en beter je wordt, hoe moeilijk het wordt. Dat had meneer Mann goed gezien.

(Misschien dat daarom ook de één na grootste ergernis van (kinder)boekenschrijvers is: “‘Ik ga op een dag ook een kinderboek schrijven, maar nu heb ik het te druk,’ als antwoord op de mededeling dat je kinderboeken schrijft.” Het is namelijk echt supersimpel, dat schrijven.)