Ik schrijf weer (een beetje)

Op de een of andere manier gebeurt het altijd in de OBA.

De eerste twee keren waren tijdens De Middag van het Kinderboek, toen nog georganiseerd door Ted van Lieshout. In de pauze kwam beide keren de eigenaresse van een bekende kinderboekwinkel naar mij toe. Ze hadden allebei nagenoeg dezelfde boodschap: ‘Ik verkoop heel veel exemplaren van Superhelden.nl, maar had het boek zelf nog nooit gelezen, omdat ik eerlijk gezegd niet verwachtte dat het erg goed zou zijn. Het was vooral de combinatie game+boek die de serie zo populair maakte, dacht ik. Maar ik heb de boeken onlangs gelezen en was aangenaam verrast. De serie is echt heel goed geschreven!’ De verbazing klonk ter plekke nog door in hun stem.

De aanname dat ik een betere marketeer ben dan schrijver is mij niet vreemd. Toen Subroza.nl uitkwam en we er 3.000 van verkochten in de eerste paar dagen van de Kinderboekenweek, stond er een draadje op een schrijfforum over mijn boek. Algemene conclusie was wel dat ik het heel slim had aangepakt, met het boek, de game en het thema van de Kinderboekenweek – dat Subrosa: boeken vol geheimen was – maar het jammer was dat ze niet een echte schrijver de kans hadden gegeven zijn of haar boek te publiceren.

Ik had toen 25 AVI-boeken op mijn naam staan.

Gisteren was het schrijfevenement ‘Schrijf!’ in de OBA, een geweldig georganiseerde dag waar meerdere schrijvers lezingen verzorgden of workshops gaven over hun vak en waarvoor ik de opening mocht verzorgen. Ik vertelde over hoe je creativiteit tot bloei komt als je iedere dag schrijft, al zijn het maar een paar honderd woorden per keer. In de pauze kwam er een jongeman naar mij toe.

Hij was begin twintig, gok ik, en beginnend schrijver. Maar in tegenstelling tot de andere deelnemers, kwam hij niet om tips te vragen, maar om te vertellen dat hij een fan was. ‘Ik ben zo blij dat u net vertelde dat er een deel 4 komt,’ zei hij. ‘Ik hoop ooit zelf ook zulke boeken te gaan schrijven.’

Ik glom geloof ik nog meer dan hij.

15 jaar geleden kwam mijn eerste boekje – Een elfje in de sneeuw – uit. Dit jaar verschijnt mijn 50ste titel. En hoewel ik nog steeds goed ben in PR en marketing, hoef ik tegenwoordig gelukkig niet meer te bewijzen dat ik echt kan schrijven. In Duitsland verscheen de Superheldentrilogie onder de naam Pala, zonder de game of website en wordt daar goed verkocht en goed gerecenseerd. Zonder commentaar. Het is gewoon een boek van een schrijver, niets meer en niets minder.

En dat is uiteindelijk wat ik wil zijn: gewoon een schrijver. Iemand die zijn ideeën in een leesbare vorm kan gieten, iemand die kinderen inspireert tot lezen en anderen tot schrijven. En ik ben mijn lezers, de uitgevers en de boekhandelaren immens dankbaar dat zij mij de ruimte geven om mijn vak uit te oefenen.

Het afgelopen half jaar hebben wij het thuis heel zwaar gehad, waren we vooral bezig met overleven. Het schrijven is daarbij naar de achtergrond verdwenen. De laatste tijd pak ik mijn boek weer langzaam op, schrijf ik een paar honderd woorden per dag. Bouw ik langzaam weer aan m’n verhaal. En aan mijn leven.

De jongeman in de OBA bedankte mij gisteren voor mijn boeken. En ik zei: graag gedaan. Maar alles in mij schreeuwde: nee, jij bedankt. Want ik voelde ineens weer waar ik voor schrijf.

GEEF NIET OP

Ik zegde mijn baan op, verkocht mijn eengezinswoning en verhuisde naar een klein, kaal en vies appartement in Rotterdam om daar mijn droom uit te voeren: het schrijven van een boek. Ik kon het een jaar uitzingen, mits ik mijn geld aan niets anders uitgaf dan huur en eten.

300 dagen later was De Werelddromer klaar. Ik stuurde het naar De Fontein en wachtte af. Na een paar maanden kreeg ik het manuscript terug van uitgever Joris van Leur. Het papier zag rood van de strepen en het commentaar loog er niet om: ik had een heel erg slecht boek geschreven.

[Lees meer…]

HET DOWNLOADBARE ELFJE

Precies tien jaar geleden schreef ik Een Eflje in de Sneeuw. Het was niet mijn eerst geschreven boek – dat was de nooit gepubliceerde fantasyroman De Werelddromer – maar wel mijn debuut als auteur. Het verscheen in 2002 bij Uitgeverij Zwijsen.

Tien jaar later en ruim dertig boeken verder is het elfje nog steeds één van mijn populairste verhalen. Omdat het inmiddels niet meer te koop is (ik heb de laatste exemplaren aangeschaft) heb ik een paar jaar geleden een hoorspel van het boek gemaakt.

Een Elfje in de Sneeuw gaat over de zevenjarige Sanne die ’s nachts een elfje vindt in de tuin. Ze verbergt het wezentje in een doos onder haar bed en gaat samen met het eflje op zoek naar haar verdwenen bloemenfluit. Hoe dat afloopt? Dat kun je niet alleen lezen, maar ook luisteren.

Het hoorspel – inclusief muziek van Jeroen Schipper, die ook een aantal Binoliedjes op zijn naam heeft staan – is gratis te downloaden door op deze link te klikken. (27,5 mb zip)

Veel plezier ermee!

 

De ragbinkende mensen van SSS

6 Oktober begint de Kinderboekenweek. Een week van tien dagen, die voor veel schrijvers nog anderhalf keer zo lang duurt. We reizen van hot naar her, van school naar bieb, van lezer naar lezer en verdienen in ruim twee weken een (flink) deel van ons jaarinkomen. En al deze optredens zijn geregeld door de geweldige dames (en een enkele heer) van de Stichting Schrijversschool Samenleving, kortweg de SSS.

De SSS bemiddelt en adviseert bij het organiseren van lezingen door schrijvers en (jeugdboek)illustratoren. Dat betekent in de praktijk dat zij alles voor ons regelen. De data, de locaties, de contracten en de betalingen. Het enige wat wij nog hoeven te doen, is komen opdagen.

In 2002 verscheen mijn eerste boekje: Een Elfje in de Sneeuw. Ik meldde mij aan bij de SSS en kreeg te horen dat ik eigenlijk twee titels moest hebben. Maar aangezien mijn tweede boek al in de productielijn zat, mocht ik er toch bij.

Ik wachtte maanden bij de telefoon voor mijn eerste optreden. Er belde niemand. Dat was achteraf niet zo gek, want niemand wist ik wie ik was. En wat de SSS niet doet, is scholen bellen om te zeggen: ‘Heb je misschien nog iemand nodig?’

Mijn eerste optreden was op een school in Houten waar ik voor een schijntje mijn verhaal kwam doen. Dat er nauwelijks wat tegenover stond, deerde mij niet. Ik was allang blij dat ik gevraagd werd!

In 2007 verscheen subroza.nl en dat boek veranderde mijn leven. We verkochten 3.000 exemplaren van subroza in minder dan vier weken en de bijbehorende  online games werden door meer dan 20.000 kinderen gespeeld. De aanvragen bij de SSS stegen navenant en mijn Kinderboekenweek telde ineens 17 dagen, inclusief de weekenden.

Dit jaar heb ik het iets rustiger, mijn Kinderboekenweek telt ‘slechts’ 12 dagen. Maar tegenwoordig treed ik het hele jaar op en haal ik de helft van mijn jaarinkomen uit school- en bibliotheekbezoeken. En nog steeds wordt alles geregeld door de ragbinkend gave dames(+heer) van de SSS, zonder wie schrijvend Nederland er heel anders uit zou zien. Ik zeg: Hulde!

Klik hier voor de website van de SSS

Klik hier als je wilt weten waar ik optreed.

Klik hier als je wilt weten welke voorstellingen ik geef.