EN TOEN WERD HET STIL

Ik was al een beetje schor die ochtend. Dat kwam natuurlijk doordat ik al een week voorstellingen gaf aan grote groepen, waarbij ik soms wat harder moest praten om ze te bereiken. En de avond ervoor was het Kinderboekenbal met veel lawaai en veel collega’s en veel gesprekken. Ik fietste naar een school in Leidsche Rijn om daar de Kinderboekenweek te openen. Ik las voor, maakte grappen en zong liedjes over Bino de pinguïn. Het viel mij op dat ik de hoge noten niet haalde, maar besteedde er niet al teveel aandacht aan. The show must go on.

[Lees meer…]

Het vergeten boek

Vandaag kreeg ik een pakje van Uitgeverij Zwijsen met daarin drie exemplaren van ‘Een Huis vol Herrie’. Bij de boeken zat een brief waarin ik gefeliciteerd werd met de herdruk van de titel. Ik was meer dan blij verrast, ik had zelfs geen idee dat het boek zo goed werd verkocht! Een Huis vol Herrie is namelijk een beetje mijn vergeten boek.

Ik schreef Een Huis vol Herrie in de laatste maanden van 2008 en leverde de definitieve versie in bij de uitgeverij, vier uur voordat mijn jongste zoon Charlie geboren werd. Daarna werd ons huis zelf een huis vol herrie.

In 2009 deed ik niets anders dan papa spelen, schrijven aan subroza2.nl en mij ontfermen over de bijbehorende websites. Ik herinner mij nog wel dat ik via de mail de prachtige tekeningen van Helen van Vliet te zien kreeg (en uiteraard dat het doosje met twintig exemplaren arriveerde), maar ik was ondertussen met hele andere dingen bezig.

En toch is het een vreselijk leuk boek, als ik dat van mijn eigen creatie mag zeggen.

Een Huis vol Herrie is mijn (omgekeerde) versie van de boeken over Mary Poppins. Poppins is op papier een stugge, stijve kinderjuffrouw die zelden haar zachte kant laat zien (een groot verschil met de film en de musical). Maar onder alle stijfheid zit een klein hartje en een flinke dosis magie. Ze vliegt door de lucht met haar betoverde paraplu en zorgt voor hilarische taferelen in huis.

In Een Huis vol Herrie is de nanny een gezellige, dikke vrouw die Henriëtte heet, maar door iedereen Herrie wordt genoemd OMDAT ZE ZO ONTZETTEND HARD PRAAT. Ze heeft een pratende paraplu en tovert plasjes water weg met een beweging van haar hand. Maar achter haar vrolijke en grappige uiterlijk blijkt een gemene heks schuil te gaan, die het op de kinderen heeft gemunt.

En terwijl ik bezig was met het schrijven en voorlezen van Bino, optrad met de subrozaboeken, en ideeën vergaarde voor mijn nieuwe boek, veroverde Henriëtte H. met weinig bombarie de Nederlandse huishoudens.

Op naar de volgende drieduizend stuks?