RECENSENT GERECENSEERD

Als Nederlandse kinderboekenschrijver moet je blij zijn als je überhaupt gerecenseerd wordt. Ieder jaar verschijnen er zo’n 3000 titels- al dan niet vertaald – in het Nederlandse taalgebied. De weinige media die nog aan recenseren doen, belichten over het algemeen alleen maar de juweeltjes, de hypes, een aantal prentenboeken en het oeuvre van de gevestigde orde.

Als aankomend schrijver is de enige feedback die je krijgt van je lezers of van Biblion. De lezers die iets te zeggen over je boek zijn meestal erg enthousiast, anders nemen ze de moeite niet om te reageren. En het niveau van de ‘recensies’ van Biblion is op z’n minst wisselvallig te noemen maar is meestal bedroevend amateuristisch.

Het initiatief van JipJip om boeken van onbekende schrijvers – op hun eigen verzoek – te laten recenseren door professionele recensenten is daarom aan te moedigen.

Maar er is ook een risico. Deze recensie van Jürgen Peeters is daar een goed voorbeeld van. De lat ligt bij Jürgen namelijk erg hoog en gezien de eerdere recensies die ik van hem gelezen heb, moet je van goeden huize komen om bij hem in de smaak te vallen. Dat kan een bittere pil zijn.

Maar aan de andere kant: So What? Jürgen mag dan meedogenloos zijn in zijn oordeel, hij heeft wel de moeite genomen om op een kritische manier naar een boek te kijken. Dat geeft hem geen gelijk, maar als hij een boek afkraakt, doet hij dat in ieder geval op basis van argumenten.

Als schrijver kan je dan twee dingen doen: roepen dat de man geen verstand heeft van zijn vak, of door de zure appel heen bijten en kijken wat hij te zeggen heeft en met welke punten jij je voordeel kan doen. Bijvoorbeeld: Vera van Renterghem geeft in haar reactie aan dat het een keuze is geweest om de hoofdpersoon in Rood flarden van de revolutie mee te laten krijgen. Dat lijkt mij een legitieme keuze om te maken als schrijver. Jürgen is het daar als lezer niet mee eens, en dat mag. Verschillende meningen over een boek zullen altijd blijven bestaan.

Maar als Jürgen schrijft dat het ‘tergend trage verhaalbegin spanning en vaart mist’ dan kan het als schrijver interessant zijn om te kijken waarom hij dat zegt. En of er uit die kritiek iets te halen is om je volgende boek beter te maken. Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar van de dertig boeken die ik geschreven heb, is er niet één perfect. En elk boek probeer ik weer een beetje dichter bij mijn ideaalbeeld te komen.

Heb ik dan helemaal geen kritiek op de criticus? Tuurlijk wel. Ik heb zelf jarenlang muziekrecensies geschreven en ben zelf meer van de opbouwende kritiek dan de neersabelende. Ik vertel liever eerst wat er wél werkt en daarna wat er niet werkt. En voor een kinderboekenrecensent vind ik dat Jürgen wel erg zijn best doet om erudiet te zijn, waarvan ik vind dat het in zijn geheel niet past bij het genre van populaire kinderboeken.

Ik ben het ook zelden met hem eens.

Maar die keren dat ik het wél met hem eens ben, dáár leer ik van als schrijver.