Help een school in Paramaribo aan jeugdboeken!

(en help de wereld veranderen)

Twitter, LinkedIn, Hyves en andere Social Media gaan voor mij over Sociale Overwaarde. Daarom deze oproep: heb je kinderboeken op zolder liggen die je niet meer gebruikt? Ben je zelf schrijver van kinderboeken en wil je net als ik een aantal gesigneerde exemplaren van je boeken doneren? Werk je bij een uitgeverij en heb je nog boeken in het magazijn liggen zonder directe bestemming?

Dan weet ik een hele leuke, bijzondere school in Paramaribo, met een schoolbibliotheek-in-wording die daar heel erg veel plezier aan gaat beleven!

Marijke is docent op OBS De Nieuwe Wereld, een school in Purmerend waar ik tijdens de Kinderboekenweek mijn kunsten mocht vertonen. Marijke vertelde mij een verhaal over een basisschool in Paramaribo, die zij een aantal jaren geleden bezocht. Het is een school waar de kinderen nauwelijks toegang hebben tot (Nederlandstalige) kinderboeken. In haar eigen woorden: ‘Ik ben vooral geschrokken van wat ze daar niet hebben.’ Sindsdien stuurt ze ieder jaar een doos naar de school, gevuld met oude en nieuwe boeken. Marijke vroeg of ik misschien exemplaren van mijn boeken ter beschikking wilde stellen voor de doos die ze dit jaar stuurt.

Natuurlijk wil ik dat. Maar waarom alleen mijn boeken? En waarom één doos? Wij zijn toch met heel erg veel mensen, hier op internet én daarbuiten?

Marijke bezocht de Dr. F.N. Ansarischool tijdens een congres in Suriname. Het is een basisschool met ca. 240 leerlingen, waarvan 40 kleuters. Volgens de directeur, mevrouw Ellen, valt lesgeven daar best mee: ‘Ik ben voorzien van tafels en stoelen……… De kleuters hebben sinds kort ook tafels en stoelen….’

De overheid bekostigt de leermiddelen. Marijke denkt dat daarmee alleen de boeken worden bedoeld, want potloden en pennen hebben ze nooit genoeg. Dat geldt ook voor knutselmaterialen. En voor posters aan de muur, of andere dingen die een schoollokaal op kunnen vrolijken.

Marijke: ‘De directeur heeft een emmer verf gekregen van een of andere stichting. Omdat ze uit Nederland boeken krijgt voor haar op te zetten bibliotheek. Dan hoeven ze daar minder geld aan uit te geven? Voor mij blijven er veel vraagtekens over bij het systeem. Er komen kinderen zonder ontbeten te hebben naar school. Als de school uit is, spoeden de leerkrachten zich naar hun tweede of derde baan … Ik heb geen foto’s gemaakt. Dat vond ik gênant.’

Even voor alle duidelijkheid: jeugdboeken worden gelezen door kinderen. Kinderen die lezen krijgen andere inzichten en gaan (nog meer) nadenken over wie ze zijn en wat ze kunnen betekenen voor de wereld. Kinderen die nadenken gaan de wereld veranderen.

Daarom mijn oproep: ga naar je kast, zolder, buurman of buurvrouw, verzamel alle jeugdboeken die je kunt vinden en/of missen en stuur ze naar:

O.B.S. De Nieuwe Wereld
t.a.v. Marijke Carduck-Hoovers
Yellowstone 11
1448 XW Purmerend

En we zouden het erg op prijs stellen als je hieronder in een reactie laat weten wat we kunnen verwachten.

De ragbinkende mensen van SSS

6 Oktober begint de Kinderboekenweek. Een week van tien dagen, die voor veel schrijvers nog anderhalf keer zo lang duurt. We reizen van hot naar her, van school naar bieb, van lezer naar lezer en verdienen in ruim twee weken een (flink) deel van ons jaarinkomen. En al deze optredens zijn geregeld door de geweldige dames (en een enkele heer) van de Stichting Schrijversschool Samenleving, kortweg de SSS.

De SSS bemiddelt en adviseert bij het organiseren van lezingen door schrijvers en (jeugdboek)illustratoren. Dat betekent in de praktijk dat zij alles voor ons regelen. De data, de locaties, de contracten en de betalingen. Het enige wat wij nog hoeven te doen, is komen opdagen.

In 2002 verscheen mijn eerste boekje: Een Elfje in de Sneeuw. Ik meldde mij aan bij de SSS en kreeg te horen dat ik eigenlijk twee titels moest hebben. Maar aangezien mijn tweede boek al in de productielijn zat, mocht ik er toch bij.

Ik wachtte maanden bij de telefoon voor mijn eerste optreden. Er belde niemand. Dat was achteraf niet zo gek, want niemand wist ik wie ik was. En wat de SSS niet doet, is scholen bellen om te zeggen: ‘Heb je misschien nog iemand nodig?’

Mijn eerste optreden was op een school in Houten waar ik voor een schijntje mijn verhaal kwam doen. Dat er nauwelijks wat tegenover stond, deerde mij niet. Ik was allang blij dat ik gevraagd werd!

In 2007 verscheen subroza.nl en dat boek veranderde mijn leven. We verkochten 3.000 exemplaren van subroza in minder dan vier weken en de bijbehorende  online games werden door meer dan 20.000 kinderen gespeeld. De aanvragen bij de SSS stegen navenant en mijn Kinderboekenweek telde ineens 17 dagen, inclusief de weekenden.

Dit jaar heb ik het iets rustiger, mijn Kinderboekenweek telt ‘slechts’ 12 dagen. Maar tegenwoordig treed ik het hele jaar op en haal ik de helft van mijn jaarinkomen uit school- en bibliotheekbezoeken. En nog steeds wordt alles geregeld door de ragbinkend gave dames(+heer) van de SSS, zonder wie schrijvend Nederland er heel anders uit zou zien. Ik zeg: Hulde!

Klik hier voor de website van de SSS

Klik hier als je wilt weten waar ik optreed.

Klik hier als je wilt weten welke voorstellingen ik geef.