Je bent zelf een Facebooktest

testIk heb twee relatief rustige weken achter de rug. Mijn drie AVI-boekjes voor Uitgeverij Zwijsen zijn af en goedgekeurd, de manuscripten van ‘Superhelden3.nl’ en ‘Trippel Trappel’ liggen nog bij de redacteuren en voor ‘Nachtmerrieman’ zit ik in een researchfase. Dat betekende dat deze weken Cold Turkey uit mocht en Facebook en Social Media aan. En dan zie je ineens van alles langskomen. En dus ook de testen.

In het begin vond ik ze best grappig en maakte ik er af en toe ook een. Mijn stad was ´Milaan´ (nooit geweest, dus geen idee), mijn vak ‘schrijver’ (duh) en ik was iets uit Harry Potter. Daarna werden ze steeds gekker. ‘Welke kleur ben je?’ ’Welke twee woorden ben je?’ En de uitsmijter: ‘Welke cupcake ben je?’

Ik werd er melig van en begon er grappen over te maken op social media. Het werd een beetje een dingetje, zeg maar. Iedere dag probeerde ik weer iets nieuws te verzinnen: ‘Welke internettest ben jij?’ (Een internetsnelheidstest natuurlijk) . Totdat ik een berichtje kreeg van Sam Mellor met de vraag: ‘Welk ‘Marcel van Driel’ boek ben jij?’

Ik kwam niet meer bij van het lachen. Sam – die al eerder de ‘Marcel van Driel’ app voor Android maakte, had een test gemaakt met mijn boeken! En hij werkte!

Ik paste een paar dingetjes aan en zette hem online. En nu ben ik dus zelf een internettest.

Dat zal me leren.

Ook weten welk ‘Marcel van Driel’ boek je bent? Doe hier de test! (En delen is leuk :))

Persbericht: Billy de Kip gratis bij KFC!

KFC - BillyAchter de schermen is Uitgeverij David & Goliat de afgelopen weken druk bezig geweest met een deal te sluiten met KFC, alias Kentucky Fried Chicken. Vanaf morgen is er een speciaal ‘Billy de Kip’ menu verkrijgbaar in het fastfoodrestaurant. Bij het menu krijgen kinderen een speciale editie van het prentenboek ‘Billy de Kip.’ Ook kunnen de kipliefhebbers sparen voor Billy de Kippoppetjes, zoals de Vos, de Zusjes en natuurlijk Billy zelf.

Speciaal voor dit menu heeft KFC toegezegd om gebruik te maken van biologische kippen in plaats van de zogenoemde ‘plofkip’ die normaal aan de basis ligt van hun gerechten.

Billy de Kip preview

Klik om te vergroten.

‘Billy de Kip weerspiegelt de buitengewone passie, visie, en verhalen van zijn bedenkers, Marcel van Driel, Jort van der Jagt en Jeroen Schipper,’ zegt Mark van ’t Loo, algemeen directeur van Kentucky Fried Chicken. ‘Deze transactie combineert een world-class portfolio van content, waaronder Billy de Kip, een van de mooiste familie-entertainment franchises aller tijden, met unieke en ongeëvenaarde creativiteit over meerdere platforms, bedrijven en markten om duurzame groei te genereren.’

Carolien Vader en Jonas Nouwen, uitgevers van ‘Billy de Kip’ zeggen ‘We zijn blij dat we op deze manier Billy bij nog meer stoere kinderen onder de aandacht kunnen brengen. Nederland kent al genoeg lieve prentenboekfiguren, het is tijd voor Billy de Kip!’

Het prentenboek is voorlopig tot eind mei bij KFC verkrijgbaar. Vegetariërs kunnen het boek nog steeds aanschaffen in de winkel of op de site van David & Goliat.

header_KFCBilly de Kip
Wanneer de huifkar van Billy en haar zusjes midden op de prairie uit elkaar valt, zit er voor de kippen niets anders op dan er een permanente nederzetting te bouwen. Maar waar Billy ervoor wil zorgen dat ze beschermd zijn tegen mogelijke roofdieren, willen haar zusjes alleen maar eten en uitrusten. Dit tot grote blijdschap van Willy de Vos, die wel zin heeft in een lekker kippetje of twee.

Wat volgt is een spannende strijd tussen Billy en vos, waarin de een nog vernuftiger is dan de ander in het bouwen van mechanische constructies. De makers knipogen zowel naar de klassieke western, als naar de tekenfilms van Tom & Jerry in een prentenboek dat er niet alleen prachtig uitziet, maar ook aan het lachen maakt en aan het denken zet.

Billy de Kip is een prentenboek van illustrator Jort van der Jagt. De tekst is geschreven door Marcel van Driel en Jeroen Schipper. Het boek is uitgegeven door David & Goliat.

300px-KFC_logo.svgKentucky Fried Chicken
KFC Corporation is gevestigd in Louisville en is in 1952 opgericht door Colonel Sanders. Het bedrijf is inmiddels een onderdeel van Yum! Brands, dat met onder meer KFC, Pizza Hut en Taco Bell het grootste fastfoodbedrijf ter wereld is. Zie ook de site van KFC.

 

Elfje
Ik kreeg dit fantastische Elfje (een gedicht in elf woorden) van collega Annemarie Jongbloed:

Moddertokker!
Billy verkopen?
Aan Kentucky Chicken?
En dat op een april?!
Stoer!

VERBODEN VOOR MANNEN

VerbodenDat Utrecht Centraal wordt verbouwd, zal weinig mensen zijn ontgaan. En hoewel ik regelmatig geklaag hoor over de bereikbaarheid, heb ik persoonlijk veel bewondering voor de aanpak. Het station wordt aan de ene kant opgebouwd en aan de andere kant keihard afgebroken. En dat terwijl de dienstverlening gewoon doorgaat. Wat een logistieke nachtmerrie had kunnen zijn, levert nu meestal niet meer dan een paar minuten vertraging op.

Dat komt ook door de bewegwijzering. Overal borden, mensen in gele vestjes met ‘Kan ik u helpen?’ erop, alles is er aan gedaan om de bijna 300.000 (!) mensen die dagelijks het station doorkruisen de juiste weg te wijzen.

Gisteren trof ik twee  nieuwe borden aan. Ze zijn geplaatst bij een zijingang van het station, vlak naast een fietsers- en voetgangerstunnel. Het ene bord verwijst naar de treinen, het andere naar het centrum.

Centrum

Maar als ik het laatste bord moet geloven, dan is het centrum alleen bedoeld voor vrouwen. En aangezien het centrum van Utrecht voornamelijk bestaat uit winkels, kan ik maar één conclusie trekken: het centrum is alleen voor shoppende vrouwen en dus verboden voor mannen.

Ik zette de foto op Twitter en raakte samen met Jellie Tiemersma in gesprek met @CU2030. Jellie vroeg: ‘Maar jullie begrijpen toch wel dat dit niet meer van deze tijd is en stigmatiserend?’

@CU2030 antwoordde: ‘@jellieTiemersma @MarcelvanDriel is maar net wat je er in wilt zien; winkelgebied is voor iedereen, maar iedereen op zo’n bord past niet.’

Het is maar net wat je er in ziet, natuurlijk!

‘Een vrouw met een aktetas,’ suggereerde iemand. ‘En man met een rok of een kilt!’ was een andere. ‘Ach,’ reageerde iemand, ‘Het is in ieder geval doelgroepgericht gedacht.’

Ik heb twee dingen geleerd deze week: een vrouw met een tas onder het woordje centrum kan werkelijk van alles betekenen, behalve wat iedereen denkt dat het betekent. En het plaatsen van gender-neutrale iconen op een blauw bord is een logistieke nachtmerrie vergeleken met het iedere dag de weg wijzen aan ruim 250.000 reizigers.

Logisch dat niet iedereen op zo’n bord past, overigens, want waar moet Jan anders zijn reclamesticker plakken?

780.000 BOEKEN GRATIS BIJ DE SUPERMARKT*

Nederland Amsterdam 26 oktober  2013 Uitreiking boekenbakkers. foto Arie Kievit

Winnares Zara Kleijn, coach Daphne Deckers, illustrator Nina Smit en schrijver Marcel van Driel bij de finale van Boekenbakkers op RTL’s Telekids.

Sinds deze week kun je zegels sparen bij EMTE Supermarkten. Die zegels kun je niet inwisselen voor voetbalplaatjes, schattige poppetjes, dierenkaarten of korting voor De Efteling. Nee, met de zegels spaar je voor acht verschillende kinderboeken.

Boekenbakkers heet het project. Enkele maanden geleden schreven Aby Hartog, Niels Rood, Victoria Farkas, Gerard van Gemert, Lisa Boersen, Tiny Fisscher, Anja Vereijken en ik acht beginnetjes van verhalen. Meer dan duizend kinderen stuurden hun suggesties in hoe de verhalen afliepen. Uit alle inzendingen kozen wij – na twee uitgebreide auditiedagen – ieder een kandidaat. Samen met het kind bedachten wij het verhaal, waarna wij het opschreven. En die prachtig geïllustreerde boeken zijn vanaf deze week t/m 7 december verkrijgbaar bij EMTE Supermarkten. Voor niks.*

Van alle acht titels zijn er 97.500 exemplaren gedrukt. Dat is samen driekwart miljoen boeken! Die boeken gaan de komende weken hun weg vinden naar gretige lezers. Gratis. Ik vind dat nogal wat, om eerlijk te zijn.

maxresdefault

Natuurlijk is Boekenbakkers een commercieel project. En natuurlijk probeert EMTE Supermarkten meer winst te maken in hun winkels door de spaaractie. Maar toch. Ze hadden ook kunnen kiezen voor de zoveelste variatie op de  voetbal- of dierenplaatjes. Of de zoveelste Wuppie, Guppie of Fluppie. In plaats daarvan liet de keten boeken maken, bedacht door Nederlandse kinderen, geschreven door Nederlandse auteurs en getekend door Nederlandse illustrators. De kinderen werden gecoacht door BN’ers, kregen wekenlang een eigen item op Telekids en zijn nu niet alleen de bedenkers van hun eigen boek, maar ook ambassadeurs van het geschreven woord.

Hoe gaaf is dat?

Cover Magische fototoestelDe andere boeken moet ik nog lezen, maar ik ben meer dan tevreden over ‘Het Magische Fototoestel,’ het boek dat ik samen met Zara Kleijn, coach Daphne Deckers en illustrator Nina Smit maakte. Het is een spannend en grappig boek geworden waar we wat mij betreft met z’n allen erg trots op mogen zijn!

Ik ben erg benieuwd wat die andere 97.500 kinderen ervan gaan vinden.

EMTE Supermarkten vind je met name buiten de randstad. Klik hier voor de Boekenbakkerspagina bij EMTE met informatie over de boeken en de actie.

Spaar je mee?

* Natuurlijk is ‘sparen door middel van zegels’ niet helemaal hetzelfde als ‘gratis’. Er hoeft niet betaald te worden voor de boeken, uiteraard wel voor de boodschappen.

DE KOUDSTE APP IN DE iSTORE

 

Verstoppertje spelen met Bino

Het heeft even wat voeten in aarde gehad, maar hij is er: de Bino app voor de iPad! Het is een simpel maar verslavend spelletje voor kinderen vanaf een jaar of drie en kost 0,79 cent. In het spel moeten kinderen onze sneeuwwitte pinguïn vinden tussen de ijsblokken en hem daarna aankleden. Op dit moment zijn er drie verschillende outfits, maar het is de bedoeling dat daar in de toekomst extra kledingsets bijkomen.

Het maken van een app is stap 1, het promoten is een ‘whole different ballgame’ zoals de oude Grieken zeiden. Tussen de meer dan een half miljoen apps (!) in de iStore sneeuwt onze ijskoude app natuurlijk snel onder. En om dat te voorkomen, kunnen wij jouw hulp goed bij gebruiken.

Waar is Bino?

Heb je een iPad? 0,79 cent? Een kind tussen de drie en de zes jaar (of de speelsheid van één :)) Zou je dan de app willen downloaden, beoordelen en – als hij je bevalt – aanbevelen? Hoe meer downloads, hoe sneller wij extra content kunnen toevoegen!

Charlie speelt Bino

Heb je geen iPad, maar wil je toch wat doen? Misschien weet je nog forums of websites die (Kinder)apps bespreken? Tijdschriften? We horen het graag in de reacties hieronder!

Namens illustrator Vera de Backker, de appmakers van Zinder, ikzelf en niet te vergeten: Bino! hartelijk dank voor je voor je support. Met jouw hulp moet het lukken om van Bino een succes te maken!

Waar zijn mijn kleren?

P.S. een Androidversie wordt gemaakt als dit een succes blijkt. Voor smartphone’s is het spelletje helaas niet geschikt.

 

IK BEN NIET MARCEL VAN DRIEL

 

Marcel van Driel is een jonge vent en woont in Amsterdam. Ik ben net 45 geworden en verblijf in het midden van het land. Marcel van Driel heeft – zover ik weet – één kind en ik heb er (voor zover ik weet…) twee.

Ik ben niet Marcel van Driel.

Marcel van Driel heeft een prachtig kookboek op zijn naam staan. Ik sta iedere avond zelf in de keuken en maak gerechten klaar uit andermans boeken. Marcel van Driel heeft een beroemde vader: Toon ‘FC Knudde’ van Driel, mijn vader zat (samen met mij) in Wie is de Mol.

Ik ben niet Marcel van Driel.

Ik ben schrijver en Marcel van Driel is fotograaf. Hij heeft al vele beroemde Nederlanders voor zijn lens gehad, kijk maar eens op zijn site. Hij fotografeert nog veel meer: fashion, eten, interieurs en zijn foto’s zijn erg schitterend.

Ik maak kiekjes van mijn kinderen en van Utrecht en zet ze op Instagram.

Ik ben niet Marcel van Driel.

Toch worden wij regelmatig door elkaar gehaald. Volgens Bol.com en de Lira (zeg maar de: de BUMA/STEMRA van de boeken, maar dan zonder de schandalen) was ik de auteur van het ‘Kookboek voor meisjes van 8 tot 88 jaar’. Soms word ik gespot op beurzen waar ik niet ben en één keer kreeg ik een mail van een makelaar die zei dat ‘als ik dat huis in Amsterdam wilde hebben, ik nu toch echt een bod moest doen.’

Ik mailde hem terug: ik ben niet Marcel van Driel.

Ik heb de echte Marcel van Driel één keer ontmoet, toen ik een blauwe maandag bij Hallmark werkte (waar hij veel voor fotografeert). Het bleek een rustige en bescheiden jongeman. Toen wist ik het zeker:

Ik ben niet Marcel van Driel.

GOEDE VOORNEMENS GESLAAGD

1 januari 2010 keken iets meer dan 100.000 mensen naar het tv-programma ‘ Goede Voornemens, Slechte Voornemens‘. Het ging over mensen die het roer om wilden gooien. Ze wilden stoppen met roken, afvallen, op het rechte pad blijven, meer tijd vrijmaken voor hun kinderen.

Eén van de deelnemers  wilde orde op zaken stellen met zijn financiën. Dat was ik. Want eind 2009, toen het programma werd opgenomen, zat ik behoorlijk aan de grond. We waren een jaar daarvoor verhuisd naar een groter – en behoorlijk duurder – huis. Ik was na vijf jaar noodgedwongen gestopt met mijn PR-bureau (mijn enige overgebleven klant was door de kredietcrisis getroffen.) Ik stond voor de keuze: actief acquireren voor nieuwe klanten, of kiezen voor mijn droom en fulltime kinderboekenschrijver worden.

Ik koos voor het laatste.

In eerste instantie ging het best goed: ik werd het hele jaar door gevraagd om op te komen treden op scholen en in bibliotheken en ik schreef en publiceerde minimaal drie boeken per jaar. Toch waren mijn inkomsten wel geslonken. En daar zat hem de kneep.

Ik gaf namelijk nog steeds net zoveel uit als voorheen. Strips, boeken, games, dvd’s, muziek, eten, … ik gaf geld uit alsof ik de loterij gewonnen had. Dat ging een tijdje goed en toen kwam de zomer.

Tijdens de zomer had ik altijd een grote PR-klus te doen. Maar een schrijver kan in de zomer weinig anders dan schrijven. Scholen zijn gesloten, bibliotheken zijn leger dan ooit. Mijn inkomen daalde niet, het stopte. Drie maanden lang kwam er geen cent binnen.

Na de zomer had ik helemaal niets meer, behalve een gat van drie maanden. Ik kon dat gat op geen enkele manier inlopen, ook al had ik na de zomer gelukkig weer genoeg te doen.

Op Twitter kwam een oproep langs om mee te doen aan een tv-programma over goede voornemens. Ik besloot mij op te geven en werd geaccepteerd. Er kwamen verschillende mensen bij ons thuis filmen en op het laatst werden zowel mijn vrouw als ik geïnterviewd door programmamaker Bram van Splunteren. Hij vroeg mijn vrouw: ‘ Als Marcel dit niet oplost, houdt jullie huwelijk dan nog stand?’ Mijn vrouw antwoordde ontkennend. Gelukkig voegde ze er wel aan toe dat ze er alle vertrouwen had dat ik dit op ging lossen. (Jammer dat ze dat stukje niet uitzonden, zodat mijn ouders en sommige vrienden dachten dat we bijna in een scheiding lagen, maar dat terzijde).

Haar  opmerking zette mij wel aan het denken. Ik heb een gezin met twee kleine kinderen en ik breng 50% van het inkomen in. Als ik getrouwd wilde blijven met mijn favoriete vrouw van de hele wereld, moest ik hoognodig iets doen.

We deden het volgende: ik stopte met het kopen van strips, games, dvd’s etc. We namen met pijn in ons hart afscheid van onze werkster en gingen zelf schoonmaken, tussen onze drukke werkzaamheden door. We sloegen de AH voortaan over en haalden onze boodschappen bij de Nettorama. Biologisch vlees en uit eten waren verleden tijd. We gingen niet op vakantie en ik ging voor het eerst in zes jaar niet naar Lowlands.

Daarnaast begon ik hogere bedragen te vragen voor commercieel werk. Ook ging ik  actiever op zoek naar commerciële schrijfklussen. In plaats van mij te focussen op die ene grote opdracht – die meestal op het laatste nippertje niet doorging – sprak ik met meerdere potentiële opdrachtgevers onder het motto: ‘wie het eerst komt, die het eerst maalt.’ Ik leerde ‘nee’ zeggen tegen heel leuke klussen die veel tijd kosten, maar weinig opleveren. Ik vroeg voorschotten aan op nog te ontvangen royalties en verkocht 100 boeken via Twitter om de belastingen te betalen. Langzaam begonnen we in te lopen en halverwege het jaar waren we bijna weer helemaal bij.

Toen  kwam de zomer van 2010. Het gevreesde gat in het midden van het jaar. De grote opdrachten waar ik mee bezig was, leken geen van allen door te gaan en de stress sloeg toe. Mijn echtgenote wilde dat ik een baan ging zoeken en ik wilde alles op alles zetten om fulltime schrijver te blijven. Net toen ik er geen gat meer in zag, gebeurde er van alles.

Bino werd verkocht aan China en Thailand . Er werden bescheiden maar welkome voorschotten overgemaakt. De Waag vroeg mij om hoorspelen te schrijven rond de Forten van Amsterdam, een goedbetaalde klus waarmee ik de hele zomer doorbracht. Meer opdrachtgevers dienden zich aan, voor vertalingen, audioboeken voor de vakantie, workshops schrijven en lezingen voor volwassenen. Ik mocht een biodiversiteitsprookje schrijven en met een groep kinderen en een boswachter het bos in op de Dag van de Biodiversiteit. De Kinderboekenweek zat overvol en de maand daarna ook. Ineens leek iedereen te weten wat ik deed, waar ik goed in was, én wat ik kostte. Ik zeg niet dat we ineens stinkend rijk waren, maar voor het eerst sinds het beëindigen van mijn PR-bureau zat er weer balans tussen inkomen en uitgaven.

Het is nu 1 januari 2011. Precies een jaar geleden zaten wij voor de televisie en keken we naar onszelf, strijdvaardig, maar ook een beetje wanhopig, hopend op betere tijden. Onze werkster begint deze week weer met het schoonmaken van ons huis en ik heb zowaar vier maanden inkomen apart staan, zodat ik de komende tijd zonder zorgen kan schrijven aan mijn nieuwe boek. Boodschappen doen we nog steeds bij de Nettorama, maar ook af en toe weer bij de AH. En wie weet gaan we dit jaar zelfs weer op vakantie.

Waarom lukte mij dit wel, terwijl de meeste goede voornemens een vroege dood sterven? Ten eerste omdat er iets op het spel stond. Als ik dit niet oploste, dan zou alles wat ik de afgelopen jaren had opgebouwd, zowel privé als zakelijk, teniet worden gedaan. Ten tweede heb ik het in de wereld gezet. Iedereen die ik kende (en velen die ik niet kenden) wisten waar ik op uit was en wat ik wilde bereiken. Ten derde liet ik mij ondersteunen, door een coach, door mijn vrouw, door mijn vrienden. En als laatste en misschien wel belangrijkste, omschreef ik mijn doelen en gaf ik mijzelf deadlines.

Ik kan nu met gepaste trots en veel dankbaarheid terugkijken op een enerverend maar ook mooi 2010 waarin mijn goede voornemens realiteit zijn geworden. Ik kan nieuwe doelen stellen en nieuwe voornemens creëren die meer in lijn liggen met mijn dromen dan met mijn angsten.

Hoe zit dat met jou?

Wat zijn jouw dromen? Welke angsten wil jij onder ogen zien? Welke goede voornemens ga jij in de wereld zetten voor 2011? Welke doelen ga je helder maken en welke deadlines ga je stellen? Hoe ga jij je laten ondersteunen in het behalen van je doelen? Voornemens gaan niet over wensen. Voornemens gaan over resultaten.

Wat ga jij creëren om succesvol te zijn?

Kinderboek vs film: een ongelijke strijd

In Nederland worden alle films die in de bioscoop verschijnen gerecenseerd, alle blockbusters, alle arthousefilms en alle genres, films die miljoenen euro’s opbrengen en films die niet meer dan enkele tientallen bezoekers trekken, films die in de bioscoop draaien (ca 300) en films die direct op DVD verschijnen. In totaal recenseren de media gemiddeld zo’n kleine 1000 films per jaar.

Over het algemeen worden deze films beoordeeld binnen het kader waarin ze gemaakt zijn; een horrorfilm moet eng zijn, een actiefilm spannend, een drama geloofwaardig en/of emotioneel. Een goede recensent (en dat zijn de meeste), accepteert dat Indiana Jones geen emotionele ontwikkeling doormaakt, dat ieder ander dan James Bond die val niet zou overleven en dat je in het echt je mobiele telefoon pakt als je aangevallen wordt door een man-met-bijl.

In het Nederlands taalgebied verschenen in 2009 bijna 2400 kinderboeken. De meeste daarvan hebben een oplage tussen de 2.000 en de 4.000 stuks. Een groot deel van dat aantal komt terecht in (school)bibliotheken en wordt meer dan één keer gelezen. Een simpele rekensom leert dat we hier praten over vele miljoenen aan gelezen boeken.

Gezien het belang dat gehecht wordt aan lezen bij de jeugd, zou je verwachten dat de media minimaal hetzelfde aantal jeugdboeken zou recenseren als films. Maar helaas schieten we hier schromelijk in tekort. Boeken worden nauwelijks beoordeeld en jeugdboeken al bijna helemaal niet. Volgens Richard Thiel zijn er in 2009 van de 2365 verschenen jeugdboeken slechts  177 gerecenseerd, waarvan een aantal in meerdere publicaties. Dat is veel te weinig!

Daarnaast blijken de criteria die de recensenten hanteren nauwelijks overeen te komen met die van de lezers. Waar een horrorfilm gewoon eng mag zijn, moeten jeugdboeken aan allerlei literaire criteria voldoen en worden de keuzes van de kinderjury vaak afgedaan als ‘lectuur.’

Hebben literaire recensies dan geen functie? Tuurlijk wel! We willen graag lezen over mooie boek als ‘Big’ van Mireille Geus en ‘Negen Open Armen’ van Benny Lindelauf. Maar we willen ook weten hoe grappig de nieuwe boeken van Rian Visser, Corien Oranje en Marlies Slegers zijn, en hoe spannend de laatste romans van Iris Boter, Gillian King en – oké dan –Marcel van Driel.

This time I am going to take over the world! HAHAHA! (evil laugh)

Ik heb maar één ambitie en dat is wereldheerschappij. Ik wil door iedereen gelezen worden, jong en oud, man en vrouw, in binnen- en buitenland.

Schrijvers zonder ambitie geloof ik niet. Ik ontmoet ze wel! Vrouwen (het zijn op de een of andere manier zelden mannen), die ‘voor zichzelf schrijven’, die hun werk ongelezen op hun harde schijf laten staan of ongezien in een la leggen. Als ik doorvraag blijkt het bijna altijd om angst te gaan: angst om afgewezen te worden, om niet begrepen te worden, en vooral: om niet goed genoeg te zijn.

Die laatste angst ken ik maar al te goed. Het maakt niet uit dat ik meer dan dertig boeken heb geschreven, bij iedere boek denk ik weer dat ik het niet (meer) kan. Op de een of andere manier hoort het erbij, bij het schrijven. Ik haal mijn schouders op en ga aan het werk. Ik duw de angst naar de achtergrond, waar hij (mijn angst is altijd mannelijk) in zijn eentje mag razen, terwijl ik woorden op virtueel papier knal.

Ik stel mij voor dat het boek af is en overal in de winkels ligt. Dat ik op talkshows verschijn (altijd Jonathan Ross, nooit Paul & Witteman), dat de filmrechten verkocht worden en ik naar New York verhuis. Wereldheerschappij, dus.

(Dat dit tot nu toe niet is gebeurd, maakt mij helemaal niet uit, overigens. Schrijven is dromen. In mijn hoofd ben ik overal geweest.)

Wat is jouw droom? Hoe groot denk jij? Wat hou jij weg van de wereld die op jou én op  jouw werk zit te wachten? Waarom streef jij niet naar wereldheerschappij?

De ragbinkende mensen van SSS

6 Oktober begint de Kinderboekenweek. Een week van tien dagen, die voor veel schrijvers nog anderhalf keer zo lang duurt. We reizen van hot naar her, van school naar bieb, van lezer naar lezer en verdienen in ruim twee weken een (flink) deel van ons jaarinkomen. En al deze optredens zijn geregeld door de geweldige dames (en een enkele heer) van de Stichting Schrijversschool Samenleving, kortweg de SSS.

De SSS bemiddelt en adviseert bij het organiseren van lezingen door schrijvers en (jeugdboek)illustratoren. Dat betekent in de praktijk dat zij alles voor ons regelen. De data, de locaties, de contracten en de betalingen. Het enige wat wij nog hoeven te doen, is komen opdagen.

In 2002 verscheen mijn eerste boekje: Een Elfje in de Sneeuw. Ik meldde mij aan bij de SSS en kreeg te horen dat ik eigenlijk twee titels moest hebben. Maar aangezien mijn tweede boek al in de productielijn zat, mocht ik er toch bij.

Ik wachtte maanden bij de telefoon voor mijn eerste optreden. Er belde niemand. Dat was achteraf niet zo gek, want niemand wist ik wie ik was. En wat de SSS niet doet, is scholen bellen om te zeggen: ‘Heb je misschien nog iemand nodig?’

Mijn eerste optreden was op een school in Houten waar ik voor een schijntje mijn verhaal kwam doen. Dat er nauwelijks wat tegenover stond, deerde mij niet. Ik was allang blij dat ik gevraagd werd!

In 2007 verscheen subroza.nl en dat boek veranderde mijn leven. We verkochten 3.000 exemplaren van subroza in minder dan vier weken en de bijbehorende  online games werden door meer dan 20.000 kinderen gespeeld. De aanvragen bij de SSS stegen navenant en mijn Kinderboekenweek telde ineens 17 dagen, inclusief de weekenden.

Dit jaar heb ik het iets rustiger, mijn Kinderboekenweek telt ‘slechts’ 12 dagen. Maar tegenwoordig treed ik het hele jaar op en haal ik de helft van mijn jaarinkomen uit school- en bibliotheekbezoeken. En nog steeds wordt alles geregeld door de ragbinkend gave dames(+heer) van de SSS, zonder wie schrijvend Nederland er heel anders uit zou zien. Ik zeg: Hulde!

Klik hier voor de website van de SSS

Klik hier als je wilt weten waar ik optreed.

Klik hier als je wilt weten welke voorstellingen ik geef.