WERELDBEROEMD!

 

‘En, hoe voelt het om beroemd te zijn?’ vroeg mijn uitgever toen ik er deze week bij De Fontein kwam praten over mijn nieuwe boek.

‘Geen idee,’ antwoordde ik naar waarheid. Want hoewel in vier maanden 5.000 exemplaren verkopen van één kinderboek geen sinecure is, staat het natuurlijk in geen enkele verhouding tot de honderdduizenden boeken die de echt beroemde (kinderboeken)schrijvers wegzetten. Ik word niet herkend op straat (behalve als ‘de papa van’), word niet gevraagd voor Wie is de Mol, de Nationale IQ-test of – het ultieme doel van iedere schrijver – De Wereld Draait Door.

Overigens heb ik al een keer in een aflevering gezeten van Wie is de Mol. Het was in de tijd dat kandidaten nog geen BN’ers hoefden te zijn. Mijn vader was één van deelnemers en één aflevering mocht ik ook figureren:

Toch kan ik niet ontkennen dat er iets aan het veranderen is. In 2009 was ik één van de onbekende schrijvers op Kjoek.nl in de ‘maand van de onbekende schrijver’ en onbekend, dat ben ik niet meer. De Binoprentenboeken die ik maakte met Vera de Backker verschijnen dit jaar in het Verre Oosten, ik krijg dagelijks mails van kinderen die fan zijn van Superhelden en vragen (nee: eisen!) of er een vervolg komt. Ik hoef niet meer te leuren met mijn manuscripten, maar krijg contracten op basis van een titel en een verhaalidee. En ik schrijf iedere dag in plaats van ’s avonds, in het weekend of tussen de betaalde werkzaamheden door. Een verademing, dat kan ik je wel verklappen.

Maar beroemd? Neah.

De vraag is natuurlijk of ik dat wil zijn? Wil ik aan tafel bij Matthijs? Op vakantie met De Mol? Een interview in iedere krant wanneer er een nieuw boek van verschijnt?

Het politiek correcte antwoord is natuurlijk: ‘Nee’. Ik hoor natuurlijk te zeggen dat ik liever schrijf, dat ik vooral gelezen wil worden en niet zo nodig met mijn kop op tv hoef.

Maar eerlijk gezegd geloof ik daar niks van.