HOE JE MET LIEGEN DE PERS HAALT

 

Met iets nieuws komen is een goeie manier om de krant te halen. Maar wat nou als je niets nieuws te melden hebt? Dan verzin je het toch gewoon? Wedden dat je ermee wegkomt? De afgelopen weken waren er weer twee sterke staaltjes van fabuleuze fabeltjes die de pers haalden.

1. Twitter stond er vol mee, en het nieuws haalde vele kranten. Onder andere het NRC schreef: “Morgen komt er voor het eerst in Nederland een jeugdboek uit in een aangepast lettertype voor dyslectische kinderen. Schrijfster Lorena Veldhuijzen geeft haar Avonturen van Glas uit in de Dyslexie, een lettertype van de Nederlandse ontwerper Christian Boer,” aldus NRC.

Prachtig nieuws natuurlijk, maar volstrekt onwaar. Er bestaan in Nederland namelijk al tientallen jeugdboeken met een aangepast lettertype voor dyslectische kinderen. Ze zitten in de serie Zoeklicht van Uitgeverij Zwijsen. Ik weet dat, omdat ik daar in 2006 de PR voor heb gedaan. Ik organiseerde zelfs een concert in Donner Rotterdam – met VOF de Kunst en schrijfsters Selma Noort en Vivian den Hollander – ter promotie:. Op de site van Zwijsen staat: ‘De boeken zijn gedrukt in het lettertype Read Regular. Dit is speciaal ontworpen voor dyslectische kinderen.’

Eén minuut Googlen en bovenstaand bericht is onderuit gehaald. Maar klakkeloos overnemen is kennelijk veel makkelijker en daar plukt deze schrijfster de vruchten van.

2. ‘Yvon Jaspers presenteert eerste kinderboekkopt Nu.nl. Ook RTL Boulevard besteedde er volop aandacht aan. Het is natuurlijk ook groot nieuws als een BN’er de tijd kan vinden om een kinderboek te schrijven.

Alleen, het is niet waar. Jaspers schreef al eerder de drie boekjes ‘Wil je met mij trouwen?’, ‘Knikkerpotje’ en ‘Nieuwe Buren’ voor de allerjongsten. ‘Tries en Trijntje’ is haar vierde kinderboek, kijk maar eens op Bol.com. Maar ja, dat is natuurlijk geen nieuws. En feiten checken, daar hebben de overwerkte journalisten kennelijk geen tijd voor.

Ik heb het zelf ook een keer gedaan. Op 31 maart stuurde ik een persbericht over een Belgische rechter die zogenaamd een horrorfilm van mijn opdrachtgever had verboden omdat er echt een hond in werd vermoord. Dat leverde de volgende dag een groot stuk in de krant op – en publiciteit – op 1 april …

Dus, als je pers wilt halen: lieg er maar op los, er is toch geen haan die er naar kraait.

BINO IN HET NRC

 

UPDATE: We staan op de eerste plaats in de categorie games/kids/betaald!

Gisteren werden er een aantal apps voor kleine kinderen besproken in het NRC. En tot onze grote vreugde stond Bino daarbij! heb je een iPad en 0,79 over? Dan kan ik je de app zeer aanraden. Download hem hier. De app is gemaakt door Zinder uit Utrecht.

Bino app in het NRC

HET BETEKENT ALLEMAAL NIETS

Vorige week werd de NRCnext niet bezorgd. Gelukkig heb ik een iPad, maar ook daarop bleek de krant niet beschikbaar. Allerlei scenario’s vlogen door mijn hoofd: ons abonnement is ‘on hold’ gezet (heb ik wel betaald?), er is iets ergs gebeurd in het land, het NRC is failliet.

Tien minuten later kon ik de krant wel downloaden. Er bleef niets over van mijn theorieën.

Wij mensen zijn ‘meaning making machines’. Er gebeurt iets en wij geven daar betekenis aan. Dat deden we al toen we de donder Thor (of Donar) noemden en dat doen we nu als iemand niet op onze e-mails reageert.

Als schrijver maak je dankbaar gebruik van deze menselijke eigenschap om van niets iets te maken. Verhalen draaien tenslotte om conflict: karakters die elkaar verkeerd begrijpen, die iets van zichzelf vinden (of van anderen) – als reactie op volstrekt ongerelateerde gebeurtenissen. Het is de basis van bijna ieder verhaal.

Deze auteur is zelf ook een mens. Helaas, soms.

Toen ik eind vorig jaar mijn Waanzinnig Plan bedacht, was alles mogelijk. Mijn personages konden nog alle kanten op en in mijn hoofd leefden zelfs meerdere plotlijnen probleemloos naast elkaar. Inmiddels heb ik ruim 2/3 van het boek geschreven. Begin april moet ik de eerste volledige versie inleveren bij Uitgeverij De Fontein. Hoewel ik nog zo’n 20.000 woorden moet schrijven, weet ik redelijk goed wat er verder gaat gebeuren. Er is weinig ruimte voor meer voor afwijkend gedrag, de personages moeten gewoon doen wat ik zeg.

Maar waar ik het eerste deel schreef vol enthousiasme en mogelijkheden, weeg ik nu iedere woord en iedere zin op een presenteerblaadje. Is het spannend? Is het geloofwaardig? Is het goed genoeg? Ga ik de zeer krappe deadline redden? Is de uitgever tevreden? Zijn de lezers hier wel blij mee?

En  juist afgelopen week eisten allerlei andere zaken de aandacht.  Alsof ik niet genoeg aan mijn hoofd heb. Mijn oudste zoon – die al twee weken net-niet-ziek is – ontplofte bij het minste geringste. Ik loop al dagen rond met een gigantische hoofdpijn. Omdat ik lessen geef of workshops voorbereid, kom ik nauwelijks toe aan schrijven.  Ik maak spoedvertalingen, spring mensen bij die hun eigen dromen proberen te verwezenlijken en probeer tussendoor ook nog mijn deel van het gezin te runnen.

Vorige week was ik er helemaal klaar mee. Ik wilde nog maar één ding: in bed liggen met een deken over mijn hoofd en wachten tot het allemaal voorbij is. Totdat ik besefte: het is allemaal gewoon wat het is. Ja, het is druk. Ja, er is een deadline. Nee, ik weet niet of ik alles af krijg en ik weet ook niet of men het boek straks goed vindt of niet.

Maar ja, dat was eind vorig jaar ook allemaal zo. Alleen geef ik er nu een andere betekenis aan. Vorig jaar was de onbekendheid een uitdaging, nu is het een last. Een paar weken geleden was de deadline een motivatie om aan het werk te gaan, nu is het een reden om weg te rennen. (Volgens mijn echtgenote heb ik dit bij ieder boek, wanneer ik op 2/3 van het verhaal ben).

In een vorige blog schreef ik: Luister niet naar je gevoelens. Daar kreeg ik een hoop positieve maar ook negatieve reacties  op. Maar mijn punt blijft staan: je (dagelijkse) gevoelens worden meestal gevoed door omstandigheden en zijn volstrekt willekeurig. Een boze zoon, een onhandige planning, het zijn allemaal redenen: ze betekenen helemaal niets.

Stel nou dat de redacteuren bij het NRC zouden zeggen: omdat we een slechte week hebben gehad, verschijnt er vandaag geen krant. Een leraar verschijnt niet op school na een ruzie met haar man. Mark Rutte die een baaldag neemt omdat de uitslag van de verkiezingen tegenzit. Obama die lekker in zijn bed blijft liggen, met de dekens over zijn hoofd, omdat de Republikeinen iets onaardigs hebben gezegd?

Ik ben maar weer gewoon aan het werk gegaan. En in plaats van me druk te maken over deadlines, heb ik mij gefocust op waar ik goed in ben: verhalen vertellen. Inmiddels ben ik weer op schema, 53.053 woorden en still going strong.