Ik schrijf weer (een beetje)

Op de een of andere manier gebeurt het altijd in de OBA.

De eerste twee keren waren tijdens De Middag van het Kinderboek, toen nog georganiseerd door Ted van Lieshout. In de pauze kwam beide keren de eigenaresse van een bekende kinderboekwinkel naar mij toe. Ze hadden allebei nagenoeg dezelfde boodschap: ‘Ik verkoop heel veel exemplaren van Superhelden.nl, maar had het boek zelf nog nooit gelezen, omdat ik eerlijk gezegd niet verwachtte dat het erg goed zou zijn. Het was vooral de combinatie game+boek die de serie zo populair maakte, dacht ik. Maar ik heb de boeken onlangs gelezen en was aangenaam verrast. De serie is echt heel goed geschreven!’ De verbazing klonk ter plekke nog door in hun stem.

De aanname dat ik een betere marketeer ben dan schrijver is mij niet vreemd. Toen Subroza.nl uitkwam en we er 3.000 van verkochten in de eerste paar dagen van de Kinderboekenweek, stond er een draadje op een schrijfforum over mijn boek. Algemene conclusie was wel dat ik het heel slim had aangepakt, met het boek, de game en het thema van de Kinderboekenweek – dat Subrosa: boeken vol geheimen was – maar het jammer was dat ze niet een echte schrijver de kans hadden gegeven zijn of haar boek te publiceren.

Ik had toen 25 AVI-boeken op mijn naam staan.

Gisteren was het schrijfevenement ‘Schrijf!’ in de OBA, een geweldig georganiseerde dag waar meerdere schrijvers lezingen verzorgden of workshops gaven over hun vak en waarvoor ik de opening mocht verzorgen. Ik vertelde over hoe je creativiteit tot bloei komt als je iedere dag schrijft, al zijn het maar een paar honderd woorden per keer. In de pauze kwam er een jongeman naar mij toe.

Hij was begin twintig, gok ik, en beginnend schrijver. Maar in tegenstelling tot de andere deelnemers, kwam hij niet om tips te vragen, maar om te vertellen dat hij een fan was. ‘Ik ben zo blij dat u net vertelde dat er een deel 4 komt,’ zei hij. ‘Ik hoop ooit zelf ook zulke boeken te gaan schrijven.’

Ik glom geloof ik nog meer dan hij.

15 jaar geleden kwam mijn eerste boekje – Een elfje in de sneeuw – uit. Dit jaar verschijnt mijn 50ste titel. En hoewel ik nog steeds goed ben in PR en marketing, hoef ik tegenwoordig gelukkig niet meer te bewijzen dat ik echt kan schrijven. In Duitsland verscheen de Superheldentrilogie onder de naam Pala, zonder de game of website en wordt daar goed verkocht en goed gerecenseerd. Zonder commentaar. Het is gewoon een boek van een schrijver, niets meer en niets minder.

En dat is uiteindelijk wat ik wil zijn: gewoon een schrijver. Iemand die zijn ideeën in een leesbare vorm kan gieten, iemand die kinderen inspireert tot lezen en anderen tot schrijven. En ik ben mijn lezers, de uitgevers en de boekhandelaren immens dankbaar dat zij mij de ruimte geven om mijn vak uit te oefenen.

Het afgelopen half jaar hebben wij het thuis heel zwaar gehad, waren we vooral bezig met overleven. Het schrijven is daarbij naar de achtergrond verdwenen. De laatste tijd pak ik mijn boek weer langzaam op, schrijf ik een paar honderd woorden per dag. Bouw ik langzaam weer aan m’n verhaal. En aan mijn leven.

De jongeman in de OBA bedankte mij gisteren voor mijn boeken. En ik zei: graag gedaan. Maar alles in mij schreeuwde: nee, jij bedankt. Want ik voelde ineens weer waar ik voor schrijf.

De boekverkoper als superheld

bblTijdens het Beste Boeken Live Event sprak ik een ode uit aan de boekhandelaar. De speech stond al als filmpje op YouTube maar op verzoek is hieronder ook de hele tekst te lezen.

Presentatie Beste Boeken Live

“Eigenlijk zijn jullie boekverkopers de echte Superhelden. Doordat jullie iedere dag opnieuw het gesprek aan gaan met de klant. Doordat jullie iedere keer weer opnieuw de vraag stellen: waar hou je van? Doordat jullie iedere dag weer opnieuw een aanbeveling doen: dit boek moet je lezen!

Gisteren signeerde ik op de Uitmarkt in Amsterdam. En al snel kwam ik erachter dat als ik ging zitten wachten tot er iemand naar mij toekwam – voor een handtekening of een boek – dat ik hier met Sint Jutemis nog zou zitten. Dus ik deed wat een boekhandelaar doet. Ik vroeg aan ieder kind dat passeerde: hoe oud ben je? Hou je van spannende boeken? Mag ik je wat over de serie Superhelden.nl vertellen?

Na een paar uur waren alle delen 1 verkocht. Tientallen kinderen gingen met een glimlach op hun gezicht en een boek onder hun arm naar huis. In gedachten waren ze al op het eiland Pala en werden ze samen met de personages in het boek opgeleid tot superhelden.

Voor mijn werk reis ik veel en iedere stad waar ik kom, bezoek ik de plaatselijke boekhandel. Ik kijk of mijn boeken er staan en maak een praatje met de verkoper. Een paar weken geleden was ik in de kinderboekwinkel in Arnhem. De eigenaresse begon meteen te vertellen. Wat haar opviel, was dat de Superheldenreeks gewoon door bleef verkopen. Naar de meeste nieuwe boeken is na een aantal maanden of een jaar geen vraag meer en de meeste eversellers zijn al tien of twintig jaar oud. Maar Superhelden.nl verkocht ze het hele jaar door, jaar in, jaar uit. ‘En,’ zei ze, ‘het wordt gelezen door jongens én door meisjes. Dat is iets wat niet heel vaak voorkomt.’ Maar het allerbelangrijkste, vertelde ze, was dat het eerste deel vrijwel altijd gekocht werd door een vader, moeder of grootouder en dat de andere twee delen door het kind zelf werden gekocht. Dat bewees voor haar dat de boeken echt voor de doelgroep waren geschreven.

Maar ze vergat het belangrijkste en dat was haar rol als boekverkoper. Want een titel kan nog zo goed zijn, zo spannend, zo geschikt voor de doelgroep, als de lezer niet van het bestaan weet, dan flopt het boek. En het succes van Superhelden.nl is te danken aan haar en aan jullie.

Want als jullie het eerste deel niet massaal hadden ingekocht in 2011, hadden we er geen 10.000 van verkocht. En als jullie daarna deel twee en het laatste – zwaar vertraagde – derde deel niet in stapels hadden neergelegd, hadden we geen 35.000 stuks van de trilogie verkocht. Als jullie niet persoonlijk het boek hadden aanbevolen, omdat het spannend was en anders, dan had het nooit zijn weg gevonden naar al die jonge lezers en lezeressen.

En natuurlijk, het is onze boterham. Als jullie geen boeken verkopen, moet de winkel dicht, als ik geen boeken verkoop, moet ik een baan gaan zoeken (en wie wil mij na vijftien jaar fantaseren nog ergens voor hebben?). Maar het gaat om veel meer dan dat! Het lezen van boeken leert kinderen empathie. Door zichzelf te verplaatsen in de hoofdpersonen vragen ze zich af hoe het zou zijn als zij in zo’n situatie terecht zouden komen. Want uit een recente studie blijkt dat ‘verhalen de macht hebben om emoties tot leven te brengen, en kinderen te helpen inzicht te krijgen in hun eigen gevoelens en die van anderen.’ Ze leren bijvoorbeeld hoe het is om een superheld te zijn!

‘Hoe zou ik reageren als ik ontvoerd werd naar een eiland?’

‘Welke beslissing zou ik nemen als ik moest kiezen tussen twee kwaden?’

‘Als het lot van de wereld van mij af zou hangen, zou ik dan mijn leven – en dat van mijn vrienden – in de waagschaal durven leggen?’

Als boeken kinderen toegang geven tot hun emoties, dan zijn jullie – de boekverkopers – de poortwachters. Door jullie aanbevelingen komen ze in aanraking met andere boeken dan die ze al kennen. En Superhelden.nl is anders dan de meeste andere boeken.

Dat weet ik, omdat lezers mij dat mailen. Of tweeten. Of Facebooken. En soms drukken ze zelfs een briefje in mijn handen, zoals deze jongedame deed na een schooloptreden in Steenwijk:

‘Beste Marcel van Driel,

Ten eerste wil ik u een compliment geven voor het schrijven van de superboeken 1,2 en 3. Ik lees helemaal niet graag en ik ben dyslectisch, en ik kon niet stoppen met lezen, zo leuk was het. Toen ik het boek las, zag ik al helemaal de film voor me, omdat ik een beelddenker ben.’

Nog even los van het geweldige compliment, wat voor een superheld ben je als je dit durft te schrijven en aan de auteur te overhandigen?

Op diezelfde Uitmarkt kwam een dame mij een hand geven. ‘Ik ben leesbevorderaar,’ zei ze, ‘en ik wilde je bedanken voor je serie Superhelden.nl. Je hebt zoveel kinderen over hun leeshobbel heen geholpen met je boeken. Dank je wel daarvoor.’

Maar ook zei onderschatte haar eigen rol. Want hoe goed ik mijn boeken ook probeer te schrijven, als ze de lezers niet bereiken, blijven de woorden opgesloten zitten tussen de kaften. Het zijn mensen zoals zij en zoals jullie die de match maken. Jullie zijn de cupido’s van het woord.

Of moet dat zijn: de superhelden van het boek?

Judith Visser tweette ooit: “Boeken schrijven zichzelf net zo min als ze zichzelf verkopen.” En dat is zo waar! Niet alleen schrijvers hebben jullie hard nodig, maar ook de lezers. Zij weten vaak nog niet wat ze willen!

Daarom ben ik zo dankbaar voor jullie inspanningen. Omdat jullie je nek uitsteken als je een nieuwe serie inkoopt, wanneer je iets onbekends op de stapel legt, wanneer je tegen je de lezer zegt: Superhelden.nl MOET je lezen, geloof me maar, je kunt het niet wegleggen.

Want dat is wat ik probeer te bereiken. Ik schrijf boeken die je ’s avonds in bed leest, terwijl je ouders denken dat je slaapt. Ik schrijf boeken waarvan je denkt: nog één hoofdstuk, dan, alleen dacht je dat drie hoofdstukken geleden ook al. Ik schrijf boeken waarvan je aan het eind van ieder deel denkt: ik MOET weten hoe het verder gaat.

En daarom verschijnt er in januari volgend jaar een vierde deel van Superhelden.nl en het jaar daarna een vijfde. Omdat niet alleen de lezer, maar ook ik wil weten hoe het verder gaat. En als je de reeks vergelijkt met een Amerikaanse tv-serie, wat veel mensen doen, dan zijn de eerste drie delen seizoen 1 en de twee nieuwe delen seizoen 2. Er is een nieuwe slechterik, een nieuwe uitdaging, maar we volgen dezelfde hoofdpersonen, dezelfde vijf personages waarmee we al drie boeken meeleven.

Maar er is één twist. Want één van de vijf is een verrader. Een van de vijf doet zich anders voor dan hij of zij is. Een van de vijf is geen echte Superheld.

Dit is de flaptekst.

‘Nu Mr. Oz verslagen is, heeft Iris samen met Alex, Fiber, Justin en YunYun in het geheim de leiding op Pala overgenomen. Pas wanneer ze de levensgevaarlijke Jabberwocky’s van Mr. Oz hebben uitgeschakeld, kunnen de kinderen naar huis. Maar dan dient zich een nieuwe vijand aan, eentje die toegang heeft tot het computersysteem op het eiland. Iris beseft dat een van haar vrienden een dubbelrol speelt. Maar wie is de verrader? En hoe kunnen ze de vijand het hoofd bieden als ze elkaar niet kunnen vertrouwen?’

Waar jullie in ieder geval wél op kunnen vertrouwen is dat ik mijn best heb gedaan om het beste deel uit de serie te schrijven. Nog spannender, nog emotioneler, met nog meer vaart en actie dan de eerste drie boeken. Ik hoop dat ik – én de lezer – weer kunnen vertrouwen op jullie. Dat jullie de boeken inkopen, neerleggen en – en dat blijft het allerbelangrijkste – aanbevelen aan de nietsvermoedende lezer. De lezer die nog nooit van Pala gehoord heeft, die nog niet weet wat de plannen van Mr. Oz zijn en wat hij voor Iris en haar Superhelden in petto heeft. En wanneer het kind met een boek onder de arm en een glimlach op haar gezicht de winkel verlaat, weet zij misschien niet wie de echte superheld is.

Maar ik weet het wel. Want de echte superheld, dat ben jij.

Dank je wel voor je aandacht.”

Signeren op de Amsterdamse Uitmarkt: een droom die uitkwam

Uitmarkt26 augustus, 1989, ik was 22 jaar uit en voor het eerst op de Uitmarkt in Amsterdam. Ik wandelde in de richting van de Dam en zag op het podium een stel jonge honden met ontblote bovenlichamen en gekleurde broeken/kilts punkrockfunk maken op het podium. Vanaf dat moment was ik een fan van The Red Hot Chili Peppers én van de Uitmarkt. Ooit, bedenk ik me, komen ze hier voor mij. *

2016, ik ben 49 jaar. Ik wandel op m’n gemak langs de Dam in de richting van het Museumplein, waar ik ga signeren in de stand van de Kinderboekenwinkel. Onderweg vang ik een paar Pokemons, schuil ik voor een plotselinge bui en geniet van de dag. Ik ben vroeg en haal koffie bij de meest briljante koffiekraam die ik ooit ben tegengekomen. Om 11.15 neem ik plaats in de stand en wacht op wat er komen gaat.

Dat is niet veel. De markt moet duidelijk nog op gang komen. Er komen enkel volwassenen langs die zo te zien bij het festival horen. Geen kinderen, geen fans. Dat is oké. Ik ben allang van de illusie verlost dat ik drommen kinderen aantrek wanneer ik signeer. Als ik paar nieuwe lezers werf, ben ik allang blij.

Het is twaalf uur. Officieel zit m’n signeersessie erop, maar het begint net een beetje druk te worden. Ik besluit nog een uur langer te blijven.

Superhelden 4Er komen kinderen. Ze bekijken de boeken in de kraam en snuffelen in de ramsjbak. Ik trek de stoute schoenen aan en vraag ze hoe oud ze zijn en of ik ze wat over mijn boeken mag vertellen.

Dat mag.

Een uur later heb ‘ik’ vier keer deel 1 en één keer deel twee van Superhelden.nl verkocht. Helaas moet ik gaan, want ik zou nog wat mensen spreken op de Comic Con in de RAI, waaronder toptekenaar Romano Molenaar. Maar ik beloof de lieve medewerkers van de Kinderboekwinkel om aan het eind van de dag terug te komen.

Dr Who?

Dr Who?

De Comic Con blijkt een slap aftreksel te zijn van die in Utrecht en binnen het uur sta ik weer buiten, maar niet zonder op de foto te zijn geweest met de Nederlandse Tardis en even snel bijgekletst te hebben met Romano over onze eventuele toekomstige samenwerking. **

Om kwart over drie zit ik weer op m’n plek. Ik moet me een beetje over mijn schroom heen zetten om iedere tiener aan te spreken die tussen de boeken van de Kinderboekwinkel komen snuffelen, maar ze blijken daadwerkelijk geïnteresseerd te zijn in mijn verhaal. Binnen anderhalf uur zijn we alle eerste delen van de reeks kwijt! En alle kinderen gingen met een grijns op hun gezicht en een boek onder hun arm naar huis, in hun gedachten al op Pala.

Om vijf uur bedank ik de medewerkers voor hun uitnodiging, scoor ik zelf nog wat boeken en loop voldaan weer terug naar station Centraal.

De werkelijkheid blijkt weer eens veel mooier te zijn dan mijn droom. Wanneer mag ik weer? ***

* Ik heb geen idee of ik dat op dat moment dacht, maar ik weet zeker dat ik het een keer gedacht heb op de Uitmarkt

** Watch this space

*** 11 september op de Rotterdamse Uitmarkt!

The Singularity is Near

KurzweilMijn hoofddoel tijdens het schrijven is de lezer vermaken. Daarvoor trek ik alles uit de kast: meeslepende verhaallijnen, overtuigende personages (die ik door de emotionele wringer haal), onverwachte plotwendingen (of is dat een pleonasme?), uiteraard cliffhangers en heel veel vaart.

Maar dat betekent niet dat mijn boeken nergens over gaan. Vooral de Superheldenreeks bevat een aantal thema’s waar ik zeer gepassioneerd over ben, zoals gender en technologie. (Ik ben dan ook altijd blij wanneer een boekhandelaar of collega-schrijver mij op een bijeenkomst (meestal De Middag van het Kinderboek) mij toefluistert dat ze mijn boeken veel beter vonden dan ze verwacht hadden: minder commercieel dan het succes doet vermoeden en meer diepgang).

Over het onderwerp technologie kreeg ik tot voor kort minder response. Maar recent zag ik twee bijzondere reacties langskomen op internet.

Pala 1De eerste was in een Duitse recensie van ‘Pala – das spiel beginnt’ op lovelybooks.de waarin het boek gezien werd als een waarschuwing voor alles wat er nog komen gaat. Maar de mooiste kwam vandaag van Sanne Ramakers (alias Juf Sanne) die blogt en vlogt over kinderboeken, rekenen en taal op haar veelbezochte site. Haar tienjarige dochter is een fan van mijn reeks en Sanne vertelde mij dit:

Laatst bleef mijn man wel heel lang voorlezen bij mijn dochter. (Doen we ook nog gewoon, ook al is ze 10). Toen ik ging kijken was ze aan het vertellen over het boek dat ze zelf aan het lezen is en had papa ontdekt dat zijn boek daar een rol bij speelde. Ze raakten niet uitgepraat die twee!

Het boek waar papa in las is ‘The Singularity is Near, een non-fictieboek over kunstmatige intelligentie en de toekomst van de mensheid. Het is één van de belangrijke thema’s in het derde Superheldendeel, waarin Mr. Oz – in een poging om onsterfelijkheid te bereiken – zijn geest probeert te–

nee, dat zou een spoiler zijn.

Superhelden 4Maar hoe gaaf is dat het een tienjarig meisje met haar vader kan praten over zoiets ingewikkelds en belangrijks als singularity, omdat ze toevallig over hetzelfde onderwerp lezen? Dat is iets waar ik als auteur tijdens het schrijven niet eens over durf te dromen.

Eens kijken wat ik nog voor extra lagen aan kan brengen in het vierde deel, de komende twee weken, voordat ik het inlever bij De Fontein en op vakantie ga.

2016 – Het jaar van het boek

2016 jaar van het boek2016 is door het CPNB uitgeroepen tot het jaar van het boek. Volgens de website betekent dit dat er ‘extra aandacht is voor het boek in bibliotheken, boekhandels, bedrijven, onderwijs en andere (literaire) instellingen. Van boekbesprekingen tot prijsuitreikingen, van (lees)acties tot exposities. Voor jong en oud, rijk en arm, van laaggeletterd tot boekenwurm.’ Een mooi initiatief, wat mij betreft!

Nu is het voor een schrijver natuurlijk altijd jaar van het boek, maar 2016 wordt ook voor mij wel heel speciaal. Niet alleen is dit het jaar waarin ik Nachtmerrieman inlever bij uitgeverij Meulenhoff (yeah, baby!), maar er verschijnen ook maar liefst drie nieuwe boeken van mijn hand, schrijf ik evenveel korte verhalen voor een nog te verschijnen verhalenbundel, plus een kort Superhelden.nl-verhaal voor Plot26 én liggen de Duitse vertalingen van Superhelden dl 1 en 2 in die Buchhandlung!

Maar in het jaar van het boek wil ik ook iets speciaals doen. Iets dat niet over mijn eigen boeken gaat. Daarom ga ik in 2016 meer boeken lezen van mijn Nederlandse collega’s, minimaal vijftien. Dat is iets wat ik voor mijn gevoel veel te weinig doe. Deels omdat ik ter ontspanning het liefst genrefiction voor volwassenen lees, maar ook omdat ik het soms lastig vind om Nederlandse boeken te lezen als ik zelf in het Nederlands schrijf. Ik ben altijd bang dat ik andermans stijl overneem.

Helaas mis ik daardoor wel een paar prachtige boeken! Want wat ik vorig jaar las, waren absolute pareltjes. ‘Gips’ van Anna Woltz, ‘Elke dag een druppel gif’ van Wilma Geldof, ‘Hoe ik per ongeluk een boek schreef’ van Annet Huizing, wat heb ik genoten van dit drietal. En ik wil meer! Vandaar dat ik het jaar van het boek aangrijp om minstens een keer per maand een oorspronkelijk Nederlandstalig jeugdboek te lezen.

Ik gebruik daarvoor de Hebban Reading Challenge. Hoewel de Engelse naam anders doet vermoeden (wat is er mis met het woord ´uitdaging´?), is de challenge alleen voor Nederlandse boeken (vertaald mag  wel), dus ik kan mijn Engelse en Nederlandse leeslijst helaas niet combineren. Daarom gebruik ik Goodreads om bij te houden wat ik lees dit jaar. Mijn Nederlandse uitdaging heb ik in ieder geval op vijftien boeken gezet, te beginnen met ‘Truth or Dare’ van Wieke van Oordt. En ja, dat is – ondanks de Engelse titel – een Nederlands boek…

Hoe gaat jouw jaar van het boek eruit zien? Ga je eindelijk zelf dat boek schrijven? Doe je mee aan een #boekperweek uitdaging van de Bibliotheek of vul je de Hebban Reading Challenge in? Ga je een leesclub organiseren of word je lid van de voorleesexpres? Ga je overbodige boeken doneren aan de stichting zwerfboek of kom je met een innovatie die het boekenvak gaat veranderen?

De tweet die mijn leven veranderde

Drie

Mijn versies hebben nog een gedraaide ‘2’ en een ‘S’.

Op 2 november 2010 – vandaag exact vier jaar geleden – twitterde ik: “Ik ben op zoek naar een (kinderboeken)uitgever met heel veel lef voor waanzinnig plan. #durftevragen”. Een dag daarvoor was namelijk het thema van de kinderboekenweek bekend gemaakt: “Superhelden! Over dapper durven zijn.” En dat sloot perfect aan bij een boek waar ik mee bezig was!

Vier dagen later twitterde ik: “Van mijn spaargeld geen iPad maar een url gekocht.” Dat was natuurlijk www.superhelden.nl. Ik schreef een plan voor een boek plus een game. Ondertussen kwamen er via twitter veel reacties binnen, waaronder van uitgevers.

“Tipje van de sluier: Het Waanzinnige Plan is een boek voor kinderen van 9/11+ over kids die tegen hun wil ingezet worden als spionnen,” twitterde ik op 29 november. Inmiddels hadden er vier uitgevers gereageerd, waaronder Uitgeverij De Fontein.

23 december stuurde ik deze tweet de ether in: “Na mijn #waanzinnigplan voorgelegd te hebben 4 uitgeverijen, heb ik nu 1 nee, 1 ja-onder-voorbehoud en 2 ja’s. Nu moet ik knoop doorhakken.”

Het werd De Fontein en de rest is – zoals dat heet – geschiedenis.

Etalage

Etalage in De Utrechtse Kinderboekhandel

Vandaag is het precies vier jaar geleden dat ik mijn oproep de wereld instuurde. En overmorgen ligt het derde en laatste deel van de Superhelden.nl trilogie in de winkel. Van de eerste twee delen zijn er samen meer dan 20.000 (!) verkocht, de trailer is ruim 21.000 keer bekeken en het spel is door meer dan 10.000 kinderen gespeeld. In 2013 was het boek kerntitel tijdens de kinderboekenweek, volgend jaar verschijnt het eerste deel in Duitsland en er zijn meerdere gesprekken gaande met uitgevers uit andere landen.

En dat is niet alles. Bij David en Goliat – één van de andere vier uitgevers die reageerden – verscheen mijn prentenboek ‘Billy de Kip’ en de term ‘Waanzinnig Plan’ leverde een non-fictieboek op bij Uitgeverij Scriptum en een lezing die ik inmiddels een paar keer per maand geef. Daarnaast zorgde de trilogie voor zoveel naamsbekendheid dat ik ‘NMM’ – mijn thriller voor volwassenen – gecrowdfund kreeg en verkocht aan Uitgeverij Meulenhoff Boekerij.

Wie mijn blogs en tweets volgt weet dat de afgelopen vier jaar niet over rozen zijn gegaan. Maar vandaag vergeet ik alle tegenslagen en geniet ik van het verschijnen van mijn derde boek. Het is volgens mijn eigen bescheiden en zeer subjectieve mening het beste boek dat ik ooit schreef en ik ben super-, supertrots op de trilogie.

Trotse schrijver met redacteur Femke Geurts

Trotse schrijver met redacteur Femke Geurts

Maar dat niet alleen: ik ben ook dankbaar. Dankbaar voor de retweets, voor de belangstelling van lezers en uitgevers, voor de adviezen, kritieken, ideeën en ondersteuning die ik kreeg van mensen die ik vaak nog nooit ontmoet had. Voor de proeflezers, de fans, de ambassadeurs, de redacteurs, corrector, bureauredacteur en uitgever. Voor de ontwerpers, de pr-dames en niet te vergeten de boekhandels die vanaf dag 1 mijn boek ingekocht en gepromoot hebben.

Uit de grond van mijn hart: dank jullie wel.

Ik ben benieuwd wat jullie van mijn nieuwste kindje vinden.

Mijn zoon, mijn assistent, mijn superheld

KinderboekenfeestIk kreeg de uitnodiging voor het Nijmeegse Kinderboekenfeest al vrij vroeg in het jaar en stond in dubio. Traditiegetrouw reizen alle kinderboekenschrijvers op de laatste zondag van de kinderboekenweek af naar Den Haag om daar het feest af te sluiten. Dat is leuk voor de lezer – die meer dan honderd schrijvers en illustratoren op één plek aantreft – en leuk voor ons, omdat het één van die schaarse momenten is waarop we collega’s kunnen zien en spreken.

Maar ja, één van de klachten uit het land is dat Den Haag niet voor iedereen ideaal is qua afstand. Daarom worden er steeds vaker kinderboekenfeesten in andere delen van het land georganiseerd. En dan moeten daar wel schrijvers komen, natuurlijk.

Ik zei ja.

Ik vroeg mijn oudste zoon (9) of hij het leuk vond om een keer mee te mogen. Er was vast genoeg te doen en als hij wilde kon hij naar de voorstelling van Bibi Dumon Tak.

DanielHij ging mee, maar was niet van mijn zij te slaan. Daniel hielp meteen mee het podium op te bouwen. Hij zette de rolbanner neer, pakte de boeken uit en zette ze op een tafeltje en controleerde of alle snoeren van de laptop wel vastzaten. Tijdens beide voorstellingen zat hij op de voorste rij en vulde mijn verhalen gevraagd (en soms ongevraagd) aan met zijn eigen anekdotes.

Hij kan dat.

Na afloop ging ik signeren. Naast mij zat Bibi die handtekeningen zette in haar prachtige nieuwe boek ‘Wij gingen achter hamsters aan’ (een boek dat wat mij betreft de prijs voor de mooiste titel van het jaar moet krijgen). Voor ons stonden rijen kinderden die hen net aangeschafte boeken bij ons kwamen laten signeren. En Daniel? Die ruimde het podium af, klapte de rolbanner in en borg de boeken weer op. Daarna haalde hij spekjes voor Bibi en ging hij ansichtkaarten uitdelen van ‘Superhelden.nl deel 3’.

BiesDe organisatie bedankte mij voor mijn komst. Daniel kreeg ook compliment: ‘Die jongen van jou kan zo de PR in,’ zeiden. Ze gaven hem een tas met een boek van Bies.

En ik was trots. Die jongen van mij, die komt er wel.

Mijn Superheld.

Boos op De Bijenkorf

Bijenkorf Liz‘Je boek ligt bij De Bijenkorf!’ twitterde Liz. Ze doelde op Superhelden.nl en inderdaad, de eerste twee delen bleken in het Amsterdamse filiaal in de kast te staan. Ze twitterde er als bewijs een foto van.

En ik werd teruggeworpen in de tijd.

Het was 2001. Ik had kort geleden mijn baan als Multimedia Manager bij ECI opgezegd omdat ik zo nodig een boek moest schrijven. Ik had mijn eengezinswoning in Houten verkocht en ingeruild voor een oud (en vies) maar ook goedkoop appartement in Rotterdam. Daar schreef ik iedere dag aan wat mijn eerste jeugdroman zou moeten worden: ‘De Werelddromer’.

Na een aantal weken vloog ik tegen de muren op. Ik was van een fulltime baan met tientallen collega’s naar het eenzame beroep van schrijver gegaan en ik miste aanspraak. Daarnaast raakte mijn gespaarde geld sneller op dan verwacht én liep ik onverzekerd rond. Ik besloot een bijbaantje te nemen.

Bijenkorf RotterdamNiet veel later werkte ik twaalf uur per week op de boekenafdeling van de Rotterdamse Bijenkorf. Dat was een vreemde tijd. Ik vond boeken verkopen geweldig en mijn collega’s waren heel fijn. Maar mijn twee directe chefs waren dat niet. Regelmatig werd ik er aan herinnerd dat omdat ik mijn vorige functie hoger in de hiërarchische boom zat, ik niet moest denken dat ik hier iets te vertellen had. En hoe leuk mijn collega´s ook waren, dat ik schrijver wilde worden werd door niemand serieus genomen. Het deerde mij weinig, ik ging naar mijn werk, verkocht boeken en wanneer ik thuis was, schreef ik aan mijn eigen manuscript.

Op een dag raakte ik in een gesprek met een collega van een andere afdeling. Het was een leuk meisje en ik stond waarschijnlijk een paar minuten langer met haar te praten dan strikt noodzakelijk. Ik werd door mijn leidinggevende op het matje geroepen en kreeg een ultimatum: geen ijdel gekeuvel onder werktijd, anders lag ik eruit.

Ik hield de eer aan mijzelf en nam ontslag. Mijn collega’s vonden het jammer om me te zien vertrekken en wensten mij veel succes met mijn boek. Ik had niet het idee dat er iemand geloofde dat ik het ooit echt voor elkaar zou krijgen.

Ik was woest en één gedachte beheerste mij: ik zou het ze laten zien! Op een dag zouden mijn boeken in De Bijenkorf liggen!

Mijn boek mislukte faliekant en ik zocht weer een baan op mijn niveau. In mijn vrije tijd begon ik aan een klein boekje bij Zwijsen, dat een jaar later in de schoolbibliotheken lag.

Maar niet in de winkel.

BijenkorfHet is zestien jaar later en mijn boeken liggen eindelijk bij De Bijenkorf. Ook in Rotterdam. Ik weet het zeker, want ik ben er wezen kijken en nam er deze foto. De afdeling is verhuisd naar een andere verdieping en behoorlijk kleiner geworden.

En geen van mijn vroegere collega’s werkt er nog.

En ik? Ik voel geen triomf. Dat hoeft ook niet, want ik hoef niets meer te bewijzen. Ik besef nu dat mijn woede vooral te maken had met onzekerheid. Kan ik echt schrijven, kan ik mijn droom echt waarmaken?

Nu ben ik vooral trots. Trots en blij dat mijn boeken overal in Nederland verkrijgbaar zijn, in alle boekhandels. Zelfs bij De Bijenkorf. (En deel 3 ligt 4 november in de winkel).

Twintig Mijlpalen

Charlie

  1. Onze jongste zoon Charlie haalde zijn A-diploma.
  2. En vandaag was de eerste dag dat hij naar de middenbouw ging.
  3. Onze oudste zoon begon dezelfde dag aan de bovenbouw.
  4. Na zes weken vakantie, ben ik vandaag weer begonnen met werken.
  5. Ik keek de drukproef na van Superhelden.nl deel drie en was zeer tevreden.
  6. Het boek gaat deze week naar de drukker (en ligt eind oktober in de winkel)
  7. Ik spreek deze week met twee tv-productiemaatschappijen.
  8. En met twee uitgevers.
  9. En met een hele grote opdrachtgever.
  10. Mijn half jaar schrijven aan Nachtmerrieman gaat volgende week in.
  11. De Kinderboekenweek stroomt ineens vol (nog maar een paar plekken open!)
  12. Ik broed op twee Waanzinnige Plannen.
  13. En de boekingen voor Waanzinnige Plannenlezingen komen ook ineens weer op gang.
  14. 16 september ligt mijn boek ‘Trippel Trappel’ in de winkel.
  15. De film gaat 8 oktober in première.
  16. Maar ik mag naar de wereldpremière op het Nederlands Film Festival.
  17. En mijn kinderen ook.
  18. Mijn jongste las vandaag het woord ‘Jos’.
  19. Er verschijnen binnenkort drie AVI-boekjes van mijn hand die hij straks kan lezen.
  20. Ik ben een gelukkig mens.

Afscheid van mijn superhelden

RegenBuiten hoost het. Een gordijn van regendruppels verduistert mijn werkkamer, slechts af en toe zijn de lampen overbodig, wanneer een bliksemflits de ruimte verlicht.

Amsterdam schijnt al ondergelopen te zijn.

Het is een mooie soundtrack bij de dag, want vandaag neem ik afscheid. Afscheid van mijn Superhelden. De persklaarmaker heeft het manuscript van Superhelden3.nl met een stofkam doorgenomen en zinnen strak getrokken. ‘Ik kwam behoorlijk wat anglicismen tegen,’ schreef ze. ‘Dat vond ik apart voor een Nederlands boek. De inspiratiebronnen van de auteur zijn duidelijk niet van Nederlandse bodem ;)’

Dat klopt wel. Wie de boeken heeft gelezen, weet dat mijn inspiratiebronnen inderdaad van Engelse en Amerikaanse bodem zijn. En in mijn hoofd praten de karakters Engels tegen elkaar, de voertaal op Pala. Menig zin heb ik moeten vertalen naar het Nederlands voordat ik hem opschreef.

Superhelden3.nlDat hoeft nu niet meer, want dit is de laatste keer dat ik naar het boek mag kijken. Ik mag alleen nog veranderingen doorvoeren op woordniveau, want het boek is af. Klaar. Het avontuur dat ik in 2011 begon, is afgerond. Iris, het meisje dat in Superhelden.nl ontvoerd werd uit Utrecht en op Pala terecht kwam, is haar onschuld verloren. In het laatste deel moet ze de moeilijkste beslissing van haar leven nemen, eentje die enorme consequenties heeft voor haar vrienden en voor de mensheid.

Mijn moeilijkste beslissing was toen ik vorig jaar – samen met de uitgever – besloot dat het derde deel niet aan onze strenge eisen voldeed en herschreven moest worden. Daarom verscheen Superhelden3.nl niet in november 2013 maar komt het in oktober 2014 uit. Het was geen makkelijke beslissingen, maar wel de juiste. Want nu durf ik te zeggen dat deel drie beter is geworden dan de eerste twee. Het is de meest emotionele van de drie geworden en waarschijnlijk ook de spannendste.

Ik ben trots, maar ook een beetje verdrietig. Want deze week neem ik afscheid van mijn karakters. Iris, Alex, Fiber, YunYun en Mr. Oz moeten het vanaf nu zonder mij doen. Ze moeten hun eigen beslissingen nemen, hebben mij niet meer nodig. Ik heb ze vier jaar van mijn leven gegeven.

Mijn Superhelden vliegen uit.

Mijn eigen kinderen zijn deze week uit logeren (Charlie) en naar Summer School van de Universiteit Utrecht (Daniel). Ik ben alleen thuis met de regen en de bliksem en mijn helden. Nog vier dagen en dan neem ik definitief afscheid van ze.

Nachtmerrieman

Nachtmerrieman

Nog heel even zijn ze bij mij. Daarna keer ik terug naar Rotterdam waar mijn nieuwe karakters vol ongeduld op mij wachten. Hun reis is pas net begonnen.

Ze moeten nog heel even wachten tot volgende week. Hopelijk is het dan ook weer mooi weer.