Onze kinderen zijn de echte superhelden

01a8a1b5573900eaf899e6d1b8fddfef67d1735f10Het waren de laatste schooloptredens voordat de vakantie begint. Op woensdag reisde ik naar Voorburg naar een school met een echte boekenclub. De kinderen van de bovenbouw van ‘De Vijverhof’ hadden mijn Superheldenboeken uitgekozen als ‘boek van het jaar’! Allemaal hadden ze een exemplaar en allemaal waren ze superbenieuwd naar het laatste deel. Exclusief voor hen las ik voor uit Superhelden3.nl, die volgende week naar de persklaarmaker gaat.

01252eef330a2e4123c5afb5bfff4e2c958f622691

Ik wist niet wat ik meemaakte. De kinderen waren zo enthousiast over mijn boek en over de karakters! Ze waren zo benieuwd naar hoe het allemaal af ging lopen! Ze stelden geweldige vragen, wilden allemaal een handtekening in hun boek, wilden weten of er een film kwam, waarom ik het boek zo geschreven had en waarom er zoveel in gevloekt werd.

Die laatste vraag liet ik ze zelf beantwoorden. En ze kwamen allemaal met het juiste antwoord.

Het waren twee klassen vol Superhelden en ik realiseerde mij hoe dankbaar ik ben voor mijn trouwe lezers. Lezers die de boeken vijf, soms wel tien keer gelezen hebben. Die iedere gebeurtenis kennen, ontwikkelingen voorspellen, meeleven met de personages die ik bedacht heb. Ze leven op dezelfde manier mee met Iris, Alex en Fiber, als ik vroeger met Tiuri, Dolf, Bastiaan, Krabat en Mijnewel en Jouweniet.

En ik bedacht me dat het nog geen drie jaar geleden is dat Superhelden.nl uitkwam en niemand van mij gehoord had.

0116695c0ad7808fdef20ddde7dedecc0264d8224c ‘s Middags mocht ik met twintig kleuters dansen en zingen en vertellen over ‘Billy de Kip’ in de prachtige kinderboekwinkel ‘In de Wolken’ en sprak ik met een zestal tieners over de Superheldentrilogie.

Donderdag kwamen de kinderen naar mij toe in de bibliotheek van Coevorden. Het is een prachtig gebouw waar bieb en museum in elkaar overlopen. De klassen hadden allemaal een kist met mijn boeken gekregen en zich gedegen voorbereid. Sommige hadden wel twaalf (!) van mijn boeken gelezen en ze stelden  geweldige vragen over hoe personages ontstaan en of ik nog een boodschap probeer mee te geven in mijn boeken. Vragen die mij én de leerkrachten verrasten, die je niet zou verwachten van negen en tien jarige kinderen uit groep zes en zeven.

En ik realiseerde mij nog iets. De kinderen die nu op school zitten, dat zijn onze superhelden. Zij hebben het allemaal in huis, de kennis, de compassie, de visie om de wereld te veranderen. Niet op de manier van Mr. Oz, met geweld en bedreiging, maar met passie en vastberadenheid.

Onze kinderen, onze superhelden, onze toekomst.

Nachtmerrie in Frankrijk

De poort naar de hemel

De poort naar de schrijfhemel

Ik schrijf meestal overdag wanneer de kinderen op school zitten, een enkele keer ’s avonds. En hoewel het mijn beroep is, heb ik regelmatig het idee dat ik het er ‘even tussendoor doe.’ Naast de jongens wegbrengen en halen, mijn deel van het huishouden doen en koken, heb ik effectief 20 uur in de week om te schrijven, lezingen te geven/scholen te bezoeken, mail te beantwoorden, blogs te schrijven en sociaal te doen op Facebook en Twitter.

Dat is geen klacht. Dat is de constructie die wij thuis hebben afgesproken en hij werkt. En ik ben blij dat ik zoveel tijd met mijn twee jongens kan doorbrengen. Maar een paar keer per jaar ga ik een week tussenuit om elders te schrijven. Dan schrijf ik de hele dag en avond. Soms doe ik dat in mijn eentje, bijvoorbeeld op Vlieland, of in het huis van mijn ouders. En één (soms twee) keer per jaar vertrek ik met een groep collega’s naar Frankrijk. Daar doen we niets anders dan schrijven, eten, drinken en kletsen over het vak.

Moorden bespreken wij tijdens het eten.

Moorden bespreken wij tijdens het eten.

Deze week is het weer zo ver.

Ik ram

Ik ram

De komende dagen verblijf ik met ruim tien collega´s in een prachtige boerderij die gerund wordt door een Nederlands echtpaar. Ze zorgen drie keer per dag voor een heerlijke maaltijd en laten ons verder vooral onze gang gaan. Er zijn verscheidene ruimtes waar we kunnen zitten. Sommige hebben een koptelefoon op (ik sta erom bekend dat ik op de maat van rockmuziek op mijn toetsenbord ram), anderen werken in doodse stilte.

Afgelopen weken heb ik de manuscripten van ‘Superhelden3.nl’, ‘Trippel Trappel’ en drie AVI-boekjes ingeleverd. Ondertussen werkte ik karakters uit voor ´NMM´ (alias Nachtmerrieman), schreef de plot-achter-de-plot voor de thriller en bezocht het verlaten Tropicanazwembad om inspiratie op te doen voor de eerste moord. Deze week ga ik meters maken met het boek. Omringd door collega’s met hetzelfde doel, zonder kinderen, verantwoordelijkheden of digitale afleiding (er is geen wifi) ga ik de eerste hoofdstukken neerpennen over Madeline Finn, het lijk en de dader.

Het is het begin van een compleet nieuwe reis. Na twaalf jaar jeugdboeken schrijven, het succes van de Superheldentrilogie, het non-fictieboek ‘Waanzinnige Plannen’ en een geslaagd crowdfundingproject, is dit de start van mijn carrière als thrillerschrijver voor volwassenen.

Ik kan niet wachten.

Meer weten? ‘NMM’ heeft een eigen site en ik sta deze week in de Rotterdamse editie van het Algemeen Dagblad.

Ook een keer mee naar Frankrijk? Klik hier voor meer info.

Vier redenen waarom het goed is als je manuscript wordt afgewezen

rejection-slips-lol-kittehDe meeste schrijvers balen er ontzettend van als een uitgever hun manuscript niet wil hebben. Dat is onterecht. Het is juist een goede zaak dat ze het niet publiceren. Ik leg je uit waarom.

Er zijn meerdere redenen waarom een uitgever een manuscript weigert. Dit zijn de belangrijkste:

  1. Het boek is niet goed genoeg.

De meest voorkomende reden waarom een uitgever een manuscript afwijst is overal hetzelfde: het is niet goed genoeg. Het is slecht geschreven, onorgineel, saai of allemaal tegelijk. Het staat vol spelfouten, bevat ongeloofwaardige karakters, heeft bizarre plotwending, kromme zinnen of het boeit gewoonweg niet.

survey

Een goeie uitgever of redacteur weet meestal al binnen tien of twintig pagina’s wat voor vlees zij in de kuip heeft. (Meestal al na één pagina, maar je wilt iemand nog een kans geven om op gang te komen). En dat manuscript dat niet goed genoeg is, kan dus heel goed dat van jou zijn.

Jouw manuscript

Je hebt een jaar aan je manuscript gewerkt, of misschien nog wel langer. Je hebt het laten beoordelen door proeflezers, herschreven, laten liggen, nog een keer herschreven en nog een keer en nog een keer. Je hebt de allerlaatste spelfouten eruit gehaald en een keurige begeleidende brief of mail opgesteld. Je hebt uitgezocht hoe de uitgever het manuscript aangeleverd wil krijgen. Daarna deed je het eindelijk op de post, of verstuurde je het via de mail: jouw kindje, waar je zo hard aan gewerkt hebt. Het enige dat je nog kan doen is wachten.

En dan komt eindelijk die brief of die mail. Misschien moest je drie maanden wachten, misschien nog wel langer.

Afgewezen, staat er. We willen het niet hebben.

snoopy_paper2Het gebeurde met mijn boek ‘De Werelddromer’. Het was mijn allereerste manuscript en het was – achteraf gezien – niet heel erg goed. Maar dat wist ik toen nog niet. Pas toen ik de afwijzingsbrief van Uitgeverij De Fontein kreeg, zag ik wat er allemaal niet aan klopte. De uitgever (nu mijn uitgever van ‘Superhelden.nl’) had de tijd genomen om de eerste zestig pagina’s te becommentariëren. En geloof me, de kritiek was niet mals.

Ik realiseerde mij dat ik geen idee had hoe je een boek schreef. Ik had een jaar aan ‘De Werelddromer’ gewerkt, maar na de afwijzing ging ik terug naar de basis. Ik las boeken over structuur, over de opbouw van karakters, ik herlas boeken die ik mooi vond en probeerde te ontleden wat er zo goed aan was. En van boeken die ik slecht vond, probeerde ik te achterhalen wat er niet werkte.

Ik begon, kortom, het vak te leren.

Na ‘De Werelddromer’ is er nooit meer een manuscript van mij afgewezen.

Nu had ik geluk dat De Fontein de moeite nam om mijn manuscript (deels) te beoordelen. Meestal gebeurt dit niet en krijg je slechts een afwijzing. Daarin staat soms dat ze het niet mooi vonden. Wordt dan niet boos. Ga niet roepen dat ze je werk niet hebben begrepen, maar ga wat doen met de kritiek. De grootste bestsellers zijn soms tientallen keren afgewezen, herschreven en opnieuw opgestuurd. Net zolang tot er een uitgever hapte.

Wees blij dat deze uitgever jouw slechte manuscript niet uitgeeft, maar je wijst op de tekortkomingen. Daar wordt je boek en jij alleen maar beter van.

Soms staat er ook iets anders:

2. Het boek past niet in ons fonds.

Die zin kan twee dingen betekenen. Ten eerste dat ze je boek een prul vonden, maar dat niet willen/durven te zeggen. Het kan ook zijn dat het manuscript daadwerkelijk niet in het fonds past. Bijvoorbeeld omdat ze het soort boek dat jij schreef niet uitgeven. In dat geval heb jij je huiswerk niet goed gedaan. Het heeft geen enkele zin om een thriller te sturen naar een literaire uitgever. Of een literair kinderboek naar de uitgever van G. Stilton. Dan kan je boek nog zo goed zijn, het hoort er gewoon niet thuis.

Het kan ook zijn dat ze juist teveel van dit soort boeken hebben. Een uitgever van Nicci French zit waarschijnlijk helemaal niet te wachten op een vergelijkbare thriller en wil iets heel anders. Ook in dat geval moet je blij zijn dat de uitgever geen ja heeft gezegd. Jouw boek en deze uitgever zijn dan gewoon een slechte match. Jouw boek krijgt dan ook niet de juiste aandacht, die gaat namelijk naar de boeken die al goed verkopen.

Er kan ook een andere reden zijn voor de afwijzing:

3. Het boek is niet commercieel genoeg.

Soms krijg je van een uitgever te horen dat ze je boek geweldig vinden, maar dat ze niet denken dat er een markt voor is. In dat geval zijn er twee mogelijkheden:

  1. Ze hebben gelijk.
  2. Ze hebben ongelijk.

In het eerste geval moet je blij zijn dat ze je boek niet uitgeven. Want waarom zou jij een boek willen uitgeven dat niemand wil hebben? Ik heb er verschillende op mijn naam staan en hoewel ik trots ben op de inhoud, vind ik het heel jammer dat ze hun publiek niet hebben bereikt.

rejection letterIn het tweede geval moet je blij zijn dat deze uitgever je boek niet uit wil geven. Want als zij niet denken dat het een succes wordt, dan gaan ze er ook hun best niet voor doen. En dan is ook deze uitgever niet de juiste match.

In 2015 verschijnen de eerste twee delen van Superhelden.nl in Duitsland. Eerder was er een andere Duitse uitgever geïnteresseerd in de boeken en wilde ze graag uitgeven. Alleen het sales team wilde niet. Ze vonden het concept teveel op The Hunger Games lijken.

Ik baalde in eerste instantie, maar later was ik blij. Als het sales team het boek niet ziet zitten, dan wordt het waarschijnlijk een flop. Die mensen gaan niet hun best voor je doen.

Moet je niet willen.

Dan is er nog een belangrijke reden waarom jouw boek wordt geweigerd door een uitgever:

4. De uitgever ziet de potentie niet van het boek.

RejectionHarry Potter, The Beatles, de voorbeelden zijn legio: bestsellers die geweigerd zijn. De vraag is: zouden ze ook succesvol zijn geworden als ze wél waren uitgegeven door de sceptici?

Misschien wel niet. Want als jouw uitgever niet in jou gelooft, waarom zou hij het boek dat de juiste aandacht geven, de juiste cover, de juiste marketing?

Moet je niet willen.

Wat veel mensen vergeten is dat je een relatie hebt met een uitgever. Het is geen gunst die ze je verlenen, wanneer ze besluiten jouw boek te publiceren. Het is een zakelijke deal waar je allebei beter van moet worden. Financieel, maar ook artistiek. Daarom moet je alleen maar uitgegeven willen worden door een uitgever die niet alleen achter jou en je boek staat, maar waar jij op jouw beurt ook achter de uitgever staat.

Zou je willen trouwen met een persoon die jou niet interessant vindt? Zich voor je schaamt, je niet ziet zitten? Nee, toch? Waarom willen sommige schrijvers dan toch koste wat kost uitgegeven worden door uitgevers die geen fan van jou zijn?

Omdat het boek anders op de plank blijft liggen?

Verkeerde reden.

Dus de volgende keer dat je een afwijzing krijgt, overweeg dan:

  1. dat het boek (nog) niet goed genoeg is.
  2. dat je niet in het fonds past.
  3. dat de uitgever er geen markt in ziet.
  4. dat je uitgever jou of je boek niet snapt.

En ga dan herschrijven. Of schrijf een nieuw boek. Of geef het zelf uit (maar dan wel goed). Of stuur het op naar een andere uitgever die het wel snapt.

Succes.

OMG! Dit boek moet je lezen! Het zal je leven veranderen!

PotterClickbait is de officiële term. Een opvallende link naar een website die mensen aanmoedigt om verder te lezen, een filmpje te bekijken of door grappige foto’s te bladeren. Er wordt vaak grof geld mee verdiend.

En ze werken! Juist door de overdreven hyperbool, het dramatische effect klikken we er allemaal op.

‘I Thought It Was A Travesty. But Then I Saw This Tear-inducing One Minute Video.’

Het boekenvak heeft het moeilijk. Het idee om titels van boekklassiekers te vervangen door clickbaittitels is daarom helemaal niet zo gek. Harry Potter, Lolita, Twilight, allemaal werden ze door de mangel gehaald. En deze natuurlijk:

Hobbit

Meer fantastische voorbeelden (als je niet klikt, weet je niet wat je mist! OMG!) vind je hier.

Zou je dat ook met kinderboeken kunnen doen, vroeg iemand mij op Facebook.

Hmm.

‘OMG! Dit meisje speelde een online game en werd ontvoerd! Je raadt nooit wat er toen met haar gebeurde!’

Ik zou het boek kopen. Of schrijven.

Wie weet kunnen we een trend starten. Uitgevers? Schrijvers? Ontwerpers? Doen jullie mee?

‘Bent u beroemd?’

Ik signeer op de kinderboekenmarkt‘Bent u beroemd? vragen ze soms als ik in de klas kom vertellen over mijn boeken. De vraag stellen is hem beantwoorden. Want aan Paul van Loon of Carice van Houten vraag je dat niet.

Toch is er wel wat veranderd de afgelopen jaren. Kwam ik vroeger in de klas, dan begon de juf of meester met: ‘Ik moet bekennen dat ik nog nooit van u of uw boeken had gehoord.’ En zelfs de bibliotheekmedewerkers die mij van het station oppikten om mij naar de school of bibliotheek te rijden, hadden vaak geen idee wie ik was.

Dat is inmiddels wel anders. In iedere klas zitten er altijd wel twee of drie fans en de school heeft meestal wel een paar van mijn boeken. En de eerst gestelde vraag is tegenwoordig: ‘Wanneer verschijnt Superhelden3.nl?’

Superhelden3.nl(Eind september).

Gisteren was ik met mijn jongste in de speeltuin. Terwijl hij de toestellen onveilig maakte, corrigeerde ik de laatste versie van het manuscript van Trippel Trappel in de zon. Aan het eind van de middag, net toen we terug naar huis liepen, werd ik benaderd door twee schuchtere meisjes van een jaar of tien. ‘Meneer, mogen we u wat vragen?’

Dat mocht.

‘Hebt u het boek Superhelden geschreven?’

Dat had ik.

Ik stelde mij voor en vroeg of ze een fan van het boek waren.

Dat waren ze.

Het gebeurt mij niet vaker dan twee keer per jaar en altijd in mijn eigen stad en ik moet er nog steeds aan wennen, al vind ik het erg leuk.

Me and Neil before the ABCHoe het is om écht beroemd te zijn, kreeg ik mee toen ik in Amsterdam ging lunchen met Neil Gaiman. Hoewel hij relatief onbekend is in Nederland, werd hij een paar keer herkend op straat. En toen ik op twee meisjes wees (die voor een etalage met zijn boeken over hem stonden te praten), schudde hij zijn hoofd toen ik vroeg of we hen erop moesten wijzen dat hij achter ze stond.

(Later zagen we ze opnieuw en deelde hij genereus handtekeningen uit).

Er komt kennelijk een punt dat de aandacht teveel wordt. Ik ben daar nog lang niet. Als iemand mij vraagt of ik ‘de schrijver van Superhelden.nl ben?’ dan ben ik alleen maar trots.

Ja, dat ben ik, zeg ik dan. En wie ben jij?

Kinderen met een afkorting, ik hou ervan

TekeningKinderen met een afkorting noem ik ze altijd liefdevol. ADHD, ADD, ASS, PDD-NOS en wat voor termen ze ook allemaal bedacht hebben. Wanneer ik voor een klas met dit soort jongens (het zijn bijna altijd jongens) mijn voorstelling geef, krijg ik meestal vooraf de waarschuwing: ‘Ze zijn wat druk.’ En ‘misschien moet je je programma aanpassen.’

Speciaal onderwijs, daar zitten ze op. En speciaal is het. Op de school waar ik vandaag kwam, waren de groepen 7/8 klein en regeerden er twee leerkrachten met zachte harde hand.

Ik vertelde mijn verhaal. Over hoe ik schrijver ben geworden en wat er allemaal mis ging. Ik las voor uit prentenboek ‘Billy de Kip’ en uit mijn 11+ boek ‘Superhelden.nl’. Op beide boeken werd even enthousiast gereageerd.

(c) Willeke Brouwer voor Nederlands Dagblad. www.willekebrouwer.nl

(c) Willeke Brouwer voor Nederlands Dagblad. www.willekebrouwer.nl

Ze hingen aan mijn lippen. Het moeilijkste vonden ze om hun vinger op te steken en pas hun vraag te stellen wanneer ik ze daadwerkelijk aanwees. Ze liepen over van enthousiasme, wilden alles weten en stelden werkelijk uitstekende vragen.

Ik stelde hen ook vragen en kreeg intelligente antwoorden terug. Ze legden mij (en elkaar) uit wat een uitgever doet en hoe de selectie van opgestuurde manuscripten gaat. Daarna gingen we de game spelen op Superhelden.nl. Dat ging naar verwachting. Niet alleen losten ze twee keer zoveel puzzels op als de gemiddeld groep 8, ze deden het ook in de helft van de tijd én konden mij de logica van de antwoorden perfect uitleggen.

HahaIk pas mijn programma nooit aan ze aan, wél mijn presentatie. Waar ik normaal schreeuw, ren, mijn programma bewust in een raamvertelling gooi, bouw ik bij deze kinderen alles rustig op, praat op één tempo en volume en neem uitgebreid de tijd.

Dat kon ook makkelijk. Want die tijd wonnen we aan het eind weer met de puzzels. Daar waren ze namelijk geweldig goed in.

Zo goed, dat leerkrachten verbaasd stonden. Ik niet. Die kinderen waren beelddenkers, net als ik. Ons kent ons.

Kinderen met een afkorting. Ik hou ervan.

WAAROM IK GERONIMO STILTON GEWELDIG VIND

keep-calm-and-hate-geronimo-stiltonAls er iets is dat wij kinderboekenschrijvers nog erger vinden dan BN’ers die ‘even’ een kinderboek uit hun mouw schudden, dan is het ‘de muis’.

Nee, met ‘de muis’ bedoelen we niet Mickey Mouse, en ook niet ‘Muis’ van Lucy Cousins. We hebben het natuurlijk over Geronimo Stilton.

Geronimo Stilton is de hoofdpersoon van honderden kinderboeken. Volgens het omslag is hij de schrijver van zijn eigen boeken, maar achter de titels zit een heel team van schrijvers. Het is een van oorsprong Italiaanse reeks en een waanzinnige hit in de halve wereld.

Persoonlijk vind ik de serie één van de slechts geschreven reeksen kinderboeken ooit. De zinnen zijn krom, de verhalen slecht opgebouwd. Er is nauwelijks diepgang en de boeken hangen van slechte gimmicks aan elkaar. Als schrijver word ik niet blij van de boeken en al helemaal niet van het succes.

Foto Nora SinnemaMaar een van mijn grote schrijfvoorbeelden, Neil Gaiman, is het niet met mij eens.

‘Ik denk niet dat er zoiets als slechte kinderboeken bestaan,’ zei hij tijdens een recente lezing. ‘Om de zoveel tijd is het mode om onder sommige volwassenen om een groep boeken – of een auteur – aan te wijzen als ‘slecht voor kinderen,’ boeken die kinderen niet zouden mogen lezen. Dat is snobisme. En dwaasheid.’

Als schrijver heb ik moeite met zijn uitspraak. Maar als vader? Als vader ben ik het helemaal met hem eens.

Mijn oudste zoon is negen jaar en geen lezer van nature. Waar ik als kind een boek per dag las, gaat hij liever sporten of gamen. En als hij al iets te lezen pakt, dan is de KidsWeek of de Donald Duck.

Geronimo_StiltonOf Geronimo Stilton. Het ene boek na het andere vliegt door zijn handen, soms wel één per week. We gaan regelmatig naar de bibliotheek om nieuwe titels te halen, zo snel leest hij.

Tijdens de afgelopen kinderboekenweek mocht hij – zoals altijd  – een boek uitkiezen. Hij pakte een titel met een hologram op de cover, weer een gimmick. Iedere avond las ik een hoofdstuk voor, waarna hij zelf nog een hoofdstuk las. Het boek – Deltora deel 1 – hing van clichés aan elkaar, maar was in ieder geval beter geschreven dan Stilton. En onze zoon smulde ervan!

‘Een afgezaagde, versleten idee is niet afgezaagd en versleten voor hen. Dit is de eerste keer dat het kind dit idee tegenkomt,’ aldus Gaiman.

Time MemeHet deed mij denken aan mijn eerste tijdreisboek. Ik heb geen idee meer wat de titel was, maar ik zal een jaar of acht geweest zijn. Ik weet nog wel dat ik compleet flabbergasted was. Tijdreizen, wat een geweldig idee! En wat knap van de schrijver hoe hij de hoofdpersoon terug liet gaan in de tijd om zijn eigen toekomst te veranderen!

Pas later kwam ik erachter dat het boek de zoveelste versie was van het verhaal en zeker niet de beste. Maar boeide mij dat iets? Nee, natuurlijk niet. Ik had mij vermaakt! Ik was verrast. En ik wilde meer van dit soort boeken! Ik las Arendsoog, Wipneus en Pim, De Vijf. Allemaal boeken die het predicaat ‘kwaliteit’zelden opgeplakt kregen.

Gisteren kreeg ik de volgende mail:

‘Beste meneer driel [sic],

Ik doe mijn boekbespreking over uw geniale boek superhelden1.nl.

Ik wist niet dat lezen leuk was maar door dit boek las ik zelfs in mijn vrije tijd.

Hoe dan ook ik vroeg me af of u nog tips had of andere dingen waar u me mee kan helpen.

vriendelijke groet,

Floortje (12 jaar ik mag de game spelen!)’

Ze las zelfs in haar vrije tijd! Hoe bijzonder is dat? Dat is wat boeken met je doen!

Mijn zoon vermaakt zich uitstekend met ‘de muis’ net als honderdduizenden anderen op de hele wereld. Hij leest en verliest zich in de verhalen. In plaats van dat hij een afkeer krijgt van boeken die zogenaamd ‘goed’ voor hem zijn, leest hij wat hij leuk vindt en gaat daarna hij op zoek naar meer. En daarom vind ik Geronimo Stilton geweldig.

‘Illegale’ e-books is niet het probleem. Wij zijn het probleem.

superhelden-nlIk kreeg een melding dat ‘Superhelden.nl’ ‘gratis’ te downloaden was op een torrentsite. ´Moet ik daar nou wat mee doen?’ vroeg ik aan mijn echtgenote. ‘Nee, hoor,’ was haar antwoord, ‘je boek is nu kennelijk bekend genoeg om ook illegaal aangeboden te worden, dat is een compliment.’

Dat was een verfrissende reactie.

De afgelopen week is actie ‘Ik lees legaal’ begonnen. En ik krijg daar jeuk van. En ik ben niet de enige. ‘Jarenlang is er alles aan gedaan om het e-book zo impopulair mogelijk te maken en als we zien dat mensen hun eigen weg vinden naar gratis boeken, gaan we jammeren en met het vingertje wijzen,’ schrijft digitaal uitgever Bert Vegelien op in uitstekende blog. Ook informatiespecialist Raymond Snijders doet een terechte duit in het zakje op zijn blog ‘Over illegale e-books, legaal lezen en veel drogredenen.’

Het is hun reactie op een onderzoek waaruit blijkt dat er voor slechts 10% van de e-books op een e-reader is betaald.

Goh, hoe zou dat nou komen? Misschien omdat de prijzen torenhoog zijn? Misschien omdat lezers van legale e-books meer technische problemen tegenkomen dan de lezers van de ‘gratis’ versie?

Superhelden kost op papier € 9,99 en als e-book 6,99. Ik wéét waarom de prijs zo hoog is (en voor wie dat niet snapt, legt Timo Boezeman het hier nog een keer uit). Maar ik weet ook dat ik deze prijs er zelf nooit voor zou betalen.

Nooit.

Ik koop gemiddeld twee Engelstalige e-books per maand, op mijn Kindle via Amazon.com. Principieel betaal ik niet meer dan 10 dollar. Dat is € 7,35 per boek. Is het e-book duurder (wat bij nieuwe titels de laatste tijd steeds vaker voorkomt), dan wacht ik tot de prijs is gezakt, of ik koop de papieren versie. Die kan ik tenminste na het lezen nog weggeven.

Ik lees legaal.

Maar ga ik de campagne nou ondersteunen? Nee. Ten eerste: Gratis downloaden mag in Nederland, dus je leest altijd legaal, ook als je niet voor het boek betaald hebt. Alleen uploaden mag niet. Ten tweede: het levert helemaal niets op, deze actie, alleen een goed gevoel. Een ‘kijk mij eens legaal lezen’-gevoel. Ondertussen lacht de rest van Nederland zich rot en leest gewoon lekker verder op hun e-reader.

Vind ik het dan oké dat er voor e-books niet betaald wordt? Nee, natuurlijk niet. Maar de branche heeft maar één keuze en dat is het probleem aanpakken bij de bron. Kijk naar de muziekindustrie. Het sluiten van Napster versnelde het downloadprobleem maar. Pas met Spotify en iTunes werd er weer geld verdiend. Hoe?

Lage prijzen en gebruikersgemak.

netflixFilmindustrie: zelfde verhaal. Netflix en Video-on-Demanddiensten (VOD) waren het enige dat de niet-betaalde downloads wisten te remmen.

Lage prijzen en gebruikersgemak.

Het tegenovergestelde van hoe e-books in Nederland worden aangeboden. Collega Astrid Harrewijn is wel een fan van de ‘Ik lees legaal’-actie, maar daarom niet minder kritisch. ‘Dat de boekenbranche roomboter op zijn hoofd heeft, lijkt me duidelijk. Dat het systeem in zijn huidige vorm geen bestaansrecht heeft, staat buiten kijf,’ schrijft ze in haar blog. Volgens een vage kennis is het zelfs gratis publiciteit dat haar boek op een USB-stick terecht is gekomen. ‘Het is toch een eer dat je daar tussen mag staan?’ zegt hij.

Superhelden.nl is nu ‘gratis’ te downloaden. Het is een bedenkelijke eer. Ik heb liever dat je het koopt. Maar mocht je toch kiezen voor de torrentversie, dan wens ik je alsnog veel leesplezier. Het wijzende vingertje bewaar ik voor onze branche: Wanneer gaan we de consument nou eens wat anders aanbieden dan e-books met hoge prijzen en laag gebruikersgemak?

Graag voordat de e-markt helemaal instort, aub.

Het zwarte gat in mijn hoofd

Black_Hole_in_the_universeHet is niet zo dat ik in een zwart gat val wanneer er weer een boek af is, een leegte waaruit de karakters uit het laatste manuscript gevlucht zijn, een ruimte wachtend om opgevuld te worden met nieuwe verhalen en personages. Het is eerder andersom. Ik heb een zwart gat in mijn hoofd, gevuld met karakters die vechten om aandacht!


Superhelden3.nl
Vorige week mailde ik de laatste versie van Superhelden3.nl naar mijn redacteur en een viertal proeflezers. Het is de eerste versie in anderhalf jaar waar ik meer dan tevreden over ben. En niet onterecht als ik de reacties van de eerste proeflezers mag geloven:

F: ‘Het is echt een heel geslaagd boek geworden. Het is vanaf het begin spannend en dat blijft het ook.’

L: ‘Best of all!’

N: ‘Wauw, wat een boek!!  Mijn complimenten voor het ijzersterke verhaal.’

Omslag Superhelden3.nlVolgende fase
Maar ik ben nog niet klaar! Want de proeflezers hadden ook pagina’s vol opmerkingen, somden inconsistenties op tussen de drie boeken en gaven aan wat er eventueel verbeterd kon worden. In februari krijg ik het manuscript terug van de redacteur en dan heb ik een maand om alle kritiek te verwerken en het manuscript te herschrijven.

Maar wat een doet een schrijver in de tussentijd?

Schrijven natuurlijk.

Schrijven
Iedere ochtend schrijf ik een aantal pagina’s aan Trippel Trappel, het sinterklaasboek-van-de-film. ’s Middags werk ik aan het plot van Nachtmerrieman. Tegelijkertijd probeer ik Scrivener– een wordprocessor speciaal voor boeken – uit te vogelen. Dat doe ik door alle losse ideeën voor NMM op te slaan in mapjes met karakters, plots, research en locaties.

One flewCrowded House
Het resultaat? In mijn hoofd vechten op dit moment Iris, Alex, Fiber en YunYun (uit de Superheldentrilogie) met Fretje, Takkie, Bello en Kari (de dieren uit Trippel Trappel) en Madeline Finn, haar dochter, drie lijken en een moordenaar (uit Nachtmerrieman) om een plekje in mijn hoofd. En dat gaat er niet zachtzinnig aan toe, want dat soort karakters schrijf ik nou eenmaal niet. Geloof me, het is ellebogenwerk daarbinnen.

Had ik maar een leeg, zwart gat in mijn hoofd, dan was het tenminste rustig. Zou lobotomie een optie zijn?

(Nee, hoor, het is een feestje :))

10 dingen die je misschien niet weet over Superhelden3.nl

1 tot 10In oktober 2012, direct na de kinderboekenweek, begon ik aan het derde en laatste deel van mijn Superheldentrilogie. Het was de bedoeling dat het een jaar later zou verschenen.

(Dat liep allemaal even anders. De lange versie van het hoe en het waarom lees je hier. De korte versie: het manuscript was niet goed genoeg.)

Vandaag leverde ik de vierde versie van Superhelden3.nl in en het leek mij leuk om eens even wat feitjes op een rij te zetten over de trilogie.

Tien weetjes

1. Ik ben ruim 15 maanden met het manuscript bezig geweest. Daar komt nog een week of zes bij voor het verwerken van de opmerkingen van de redacteur. Dat is in totaal net geen anderhalf jaar en daarmee het langste dat ik ooit aan een boek werkte.

2. In totaal schreef ik meer dan 125.000 woorden, waarvan ik er 35.000 weer weggooide (waaronder een aantal heel spannende hoofdstukken!)

3. Het is het dikste boek dat ik tot nu toe schreef (en dat blijft zo totdat Nachtmerrieman uitkomt).

4. Ik mailde vandaag de vierde versie van het boek, maar het is pas de tweede keer dat ik het EINDE haalde.

5. Niet alle personages in het boek halen het einde.

Superhelden3.nl6. Niks en niemand in Superhelden3.nl is wat het lijkt.

7. Ik ben heel tevreden over deze versie, maar de redacteur van De Fontein moet het nog lezen, dus er kan nog van alles misgaan!

8. Dit is het laatste deel van de trilogie, maar misschien niet het laatste boek over de Superhelden.

9. Deze week verschijnt de vijfde druk van het eerste deel en de derde druk van het tweede deel. In totaal zijn er nu bijna 20.000 exemplaren (van beide delen samen) gedrukt.

10. Twee buitenlandse uitgevers lezen nu een aantal vertaalde hoofdstukken van deel 1 om te kijken of ze de boeken misschien in hun land willen uitgeven.

Wie had dat allemaal kunnen bedenken toen ik in 2010 twitterde: ‘Uitgever gezocht met geld en lef’?

Ik niet.