WANTED: MILITARY AIRPORT INFORMATION

Disclaimer: in no way am I trying to do something illegal or try to obtain illegal information. I am just trying to write a plausable story.

Het eerste gedeelte van Superhelden2.nl is gereed. In het tweede gedeelte infiltreren de hoofdpersonen in de Schriever Air Force Base in Colorado. Op het internet is veel informatie te vinden over de airbase maar logischerwijs niet over hoe je er ongezien rond kan lopen, gebouwen kan binnendringen of apparatuur onklaar kan maken.

Daarom ben ik op zoek naar iemand die op een Amerikaanse militaire luchthaven heeft gewoond en/of gewerkt. Het mooiste zou natuurlijk Schriever Air Force Base zijn , of het nabij gelegen Peterson AFB, maar alle informatie is welkom.

Ken je iemand of ben je iemand die alles weet van militaire luchthavens in De Verenigde Staten? Dan hoop ik dat je mij kunt helpen!

THIS IS MR. OZ: THE END IS NIGH!

 

Vandaag heb ik – voor het eerst in mijn tienjarige carrière – het einde van een boek geschreven voordat de rest klaar was.

JK Rowling schreef het laatste hoofdstuk van het laatste deel van Harry Potter toen het eerste deel nog uit moest komen. Salmon Rushdie wist tijdens het schrijven van ‘The Moor’s Last Sigh’ precies waar hij uit zou komen. Dat was niet het geval met Superhelden.nl en dat is het ook niet met deel twee. Ik weet ongeveer een richting en ik heb een globaal idee hoe het geheel eindigt, maar ‘nothing is set in stone’ zoals de oude Grieken zeiden.

Vannacht kon ik niet slapen. En zoals altijd wanneer ik de nachtrust niet kan vatten, werk ik in gedachten verder aan mijn boek. Eerder die avond had ik al een geweldige cliffhanger bedacht. Ik twitterde:

Deze nacht viel alles op zijn plek en vanochtend kon ik niet wachten om het stuk te schrijven. Ik zit midden in het manuscript (op ruim 36.000 woorden van de ca 65.000 die ik verwacht te gaan schrijven) en ik moet behoorlijk veel research doen voordat ik verder kan. Vandaar dat ik vandaag alles aan de kant schoof en begon aan het einde.

Drie uur en 2.730 woorden later weet ik precies hoe deel twee gaat eindigen, want: het staat er al! En ja, het heeft een geweldige cliffhanger. En ja, er komt een deel drie, want anders ben ik bang dat ik mijn leven echt niet zeker ben.

SCHRIJVEN IN EEN SPOOKHUIS

 

Het huis werd oorspronkelijk gehuurd door de eigenaar van de locale koffieshop. Na problemen met de fiscus liep de jongeman een huurachterstand op, waardoor de verhuurder zich gedwongen zag hem het huis uit te zetten. Zijn spullen moest hij achterlaten, als onderpand, totdat zijn schuld was voldaan.

Dat is inmiddels ruim een jaar geleden.

Afgelopen zaterdagavond betrok ik de woning om er in alle stilte drie dagen aan Superhelden2.nl te schrijven. Het bleek een spookhuis. Niet omdat het vol hing met spinnenwebben, of gemeubileerd was met antieke overblijfselen uit de 19e eeuw. Integendeel, het huis was modern (zij het volkomen smakeloos) ingericht, met tv, dvd-speler en zelfs een George-Clooney-apparaat. Nee, een spookhuis omdat het duidelijk een woning was die in haast was verlaten. In iedere kamer lagen op meerdere plekken aanstekers, zelfs op de wc en in de badkamer! Een hondenbot op een kleedje, een opgemaakt bed, een niet afgekeken film. Alles in het huis ademde de aanwezigheid van de verdwenen huurder. Er stond nog net geen half leeggegeten bord op tafel, anders had ik me op de Marie Celeste gewaand. Zeker de eerste nacht voelde ik mij niet erg op mijn gemak, ik had het gevoel dat ik ingebroken had, en dat de eigenaar ieder moment thuis kon komen.

Maar ik ben een schrijver. En een schrijver is altijd op zoek naar materiaal, naar details die een verhaal geloofwaardig maken. En zo werden huis en de afwezige bewoner onbedoeld spelers in Superhelden2.nl. De woning verplaatste van Gelderland naar de militaire basis in Colorado, de koffieshophouder veranderde in een jonge militair met gedragsproblemen. Het onbehagen gaf ik door aan mijn hoofdpersoon Iris:

Alex deed de deur open, maar Iris was als eerste binnen. De hal was schoon en leeg, de huiskamer was dat niet.

‘Weet je zeker dat hier niemand woont?’ vroeg ze verbaasd. Snel scande ze de woonkamer. Ze had gevoel op de Marie Celeste te zijn beland. Er stonden nog net geen borden met half opgegeten maaltijden erop, maar de ruimte was onmiskenbaar bewoond geweest, zo te zien recent.

Alex kwam naast haar staan. ‘Het huis werd gehuurd door een officier van de basis. De officier in kwestie had gokschulden en kon de huur niet meer betalen. Na enkele maanden werd hij zonder pardon het huis uitgezet. Sans meubilair.’

De meubels waren duidelijk niet het enige dat hij achter had moeten laten: onder de tv stond een dvd-speler met drie losse discs er bovenop en enkele tientallen titels ernaast. Voornamelijk actiefilms, zo te zien en een enkele romcom. Misschien voor wanneer hij vrouwelijk bezoek had? Want meneer woonde duidelijk alleen.

‘En hij kwam zijn spullen niet ophalen?’ vroeg Iris.

‘Jawel, ’s nachts, met een bestelbusje, tegen de wensen van de verhuurder, te weten Uncle Sam, die hem in niet misteverstane woorden duidelijk had gemaakt dat hij zijn eigendommen pas terugkreeg als hij zijn achterstallige huur had voldaan.’

Iris zag nu dat er dingen misten. Een tafel met drie stoelen waar er, aan de afdrukken in het tapijt te zien, zes hadden moeten staan. Ramen waar soms wel en soms geen gordijnen voorhingen en een vierkant op de muur dat als enige gedeelte ongeschonden was door de sigarettenrook.

‘Hij werd opgepakt.’

‘Op heterdaad betrapt. Helaas voor Uncle Sam is inbreken in je eigen huis en je eigen spullen meenemen geen diefstal. Maar er werd hem duidelijk gemaakt dat hij niet hoefde te proberen om terug te komen.’

‘Het was in ieder geval een roker,’ zei Iris en liep eindelijk de kamer in. Als de plek op de muur nog geen aanwijzing genoeg was, dan waren de aanstekers dat wel. Alleen in de huiskamer vond ze er al drie.

‘En nu is het van ons?’

‘For the time being.’

‘Hoe heb je dat voor elkaar gekregen?’

‘Mr. Oz pulled some strings.’

‘O, een bubbelbad!’ Iris had een deur geopend die naar de badkamer bleek te leiden. Alex keek over haar schouder mee naar binnen.

‘Precies genoeg voor twee personen,’ fluisterde hij in haar nek. Iris gaf hem een elleboogstootje, waardoor hij naar achteren schoot.

‘In your dreams,’ zei ze.