DCC, Stormvogels, Jazzcats, Ingmar Heytze, MvhK en GvhFB

Je kunt nooit teveel Deadpools hebben

Je kunt nooit teveel Deadpools hebben

Schrijven is een eenzaam beroep, zeggen, maar daar was deze week niks van te merken. Want hoewel ik iedere ochtend een paar uur zat te schrijven, keek ik bijna iedere avond en drie weekenddagen naar een podium, of stond er zelf op. Dit was mijn week:

Dutch Comic Con

Voor de tweede keer werd in Nederland de Dutch Comic Con georganiseerd in de Utrechtse Jaarbeurs. En deze keer was het vele malen beter georganiseerd dan vorig jaar. De ruimte tussen de stands op de beurs was breder, waardoor je normaal kon lopen, de vele cosplayers beter kon bewonderen en de uitgestalde waren beter kon bekijken. Ik kocht een Deadpool-T-shirt en -vest en een Punisher T-shirt. Mijn kinderen gingen voor knuffels (de jongste) en een bad ass ruimteschip (de oudste).

Drukbezocht panel met nog meer laweaai

Drukbezocht panel met nog meer lawaai

Wat er niet goed geregeld was, waren de microfoons. Ik mocht een panel modereren voor de American Book Centre, waarin ik Jeff Vandermeer, Ann Vandermeer, Brian McCLellan, Adrian Stone en Tisa Piscar vragen stelde over de business kant van het schrijven. Helaas was het zo’n lawaai op de Comic Con, dat we staand en schreeuwend de vragen moesten beantwoorden.

Mijn oudste tegen Kylo Ren

Mijn oudste tegen Kylo Ren

 

 

 

Zondag was dat probleem gelukkig opgelost, maar toen liep ik met mijn kinderen over de beursvloer rond, waar ze ademloos alle verklede mannen en vrouwen bewonderden, de stands indoken en de merchandise bekeken. Kom maar op met de volgende con!

 

Voorstelling Stormvogels

Vreemde vogels

Vreemde vogels

Mijn schoonzus had ons hele gezin uitgenodigd om naar een jeugdvoorstelling te gaan, genaamd Stormvogels. Buiten waaide de wind naar code geel, dus de titel en dag waren goed gekozen. Het was een verrassend goed geschreven, gezongen en geacteerde voorstelling over kinderen-als-vogels (duiven, mussen en een enkele paradijsvogel) waarin iets teveel thema’s (religie, vluchtelingen als gelukszoekers) tegelijk langskwam om volledig te overtuigen. Daarna dronken we met z’n allen wat (spa rood, want 21 dagen zonder alcohol of suiker), terwijl de kinderen buiten speelden. Wat een topdag!

Presentatie Jazzcats

Doodlin'

Doodlin’

Terwijl ik iedere seconde die ik ter beschikking had, besteedde aan het schrijven aan de verboeking van de jeugdfilm Meesterspion (oktober in de winkel en de bioscoop), probeerde ik ook nog de uitgebreide tekst van het jazznummer Doodlin’ uit mijn hoofd te leren, niet met onverdeeld succes. Donderdag was de uitvoering en de generale repetitie was zo abominabel dat zelfs het gezegde ‘Een slechte repetitie is een goede première’ niet op leek te gaan. Ik kende mijn tekst niet, hoorde mijzelf te luid of te zacht en durfde bijna het podium niet op. En ik kom mijzelf niet eens moed indrinken!

Met z'n allen

Met z’n allen

Gelukkig en wonder boven wonder ging het uiteindelijk best wel oké en zong ik bijna geheel uit mijn hoofd en niet al te vals voor een volgepakte zaal mijn lied. De twee gezamenlijke nummers gingen goed, mijn medejazzcats zongen de sterren van de hemel en onze juf Caroline Lobanov speelde geweldig piano. Daarna mochten wij genieten van de groep die na ons kwam en klassieke jazznummers zong met een heuse bigband. Het werd laat maar gezellig (en dat zonder alcohol). Topavond!

Dertig jaar Ingmar Heytze

De meester leest voor.

De meester leest voor.

Een kleine vijfentwintig jaar geleden vroeg ik Ingmar Heytze of hij een wervende tekst voor een folder wilde schrijven, omdat ik dacht dat ik dat niet kon. Ik was tenslotte geen schrijver en hij was dichter en woordkunstenaar. Vrijdag vierde Ingmar zijn dertigjarige (!) bestaan als dichter met de bundel ‘Voor de liefste onbekende’ en een prachtige voorstelling in De Kleine Komedie. Ondersteund door Ellen Deckwitz en met bijdragen van o.a. Hans Dorrestijn, A. L. Snijders, Tommy Wieringa, Vrouwkje Tuinman en Kees Wennekedonk, was het een Utrechts feestje op het podium en in de zaal. Volgend jaar keer in onze eigen stad, Ingmar?

Meisje in boot gevonden

Meisje in boot gevonden

Het was die dag trouwens 1 april en het Marinemuseum meldde dat een 14-jarig meisje zichzelf opgesloten had in een torpedobuis van De Tonijn, de onderzeeboot die op het terrein van het museum in Den Helder staat. Hierover zo dadelijk meer.

Oh ja, en KOOP DIE BUNDEL!

 

 

Selma vertelt

Selma vertelt

Middag van het kinderboek

Ik had natuurlijk beter in Amsterdam kunnen blijven, want de volgende ochtend moest ik om elf uur alweer in de OBA zijn voor de lezing van Selma Noord, gevolgd door de Middag van het Kinderboek. Selma sprak over (het gebrek aan) diversiteit in kinderboeken en wat mij het meest raakte, was de boodschap die ze kreeg van kinderen van diverse afkomsten: ‘De boeken gaan nooit over ons,’ zeiden ze, ‘maar altijd over Iris en Tim en Tom en Sanne. En als er andere in voor komen, dan heten ze Fátima of Mo en mogen ze ook één zin zeggen.’ Selma sprak zonder verwijt, maar was duidelijk op zoek naar kansen. Ze noemde ook nog het pleidooi van Marieke Nijkamp, de Nederlandse YA-auteur die momenteel internationaal scoort met haar boek ‘This is where it ends’ én de drijvende kracht achter de ‘We need diverse books’ campagne.

Marieke Nijkamp, Corinne Duyvis en Adrian Stone op de Comic Con.

Marieke Nijkamp, Corinne Duyvis en Adrian Stone op de Comic Con.

Ik sprak Marieke een paar dagen daarvoor nog kort op de Comic Con, maar had geen idee van haar betrokkenheid bij dit onderwerp. Haar boek staat inmiddels op de leeslijst en de opmerkingen van haar en Selma neem ik mee in mijn volgende boek.

(Gelukkig had ik net een kort verhaal geschreven over de 14-jarige Marokkaanse Najiba die zichzelf opsloot in een torpedobuis van De Tonijn voor de verhalenbundel ‘Alle Hens’ die in juni uitkomt bij Uitgeverij Kluitman.)

Want ik ben nog niet lang genoeg

Want ik ben nog niet lang genoeg

Daarna volgde de daadwerkelijke Middag van het Kinderboek, deze keer niet onder auspiciën van de onvolprezen Ted van Lieshout, maar van Marco Kunst en Aby Hartog (of Merco en Aaby, zoals we ze voortaan noemen). Onder de noemer ‘Zijn er nog taboes in kinderboeken?’ kregen we een lezing over illustraties (conclusie: in de jaren 70 mocht er meer dan nu) en literatuur (Jaap Friso maakte duidelijk dat er eigenlijk over elk taboe wel een jeugdboek te vinden is). Ik mocht het podium op om schrijvers op te roepen lid te worden van de Vereniging van Letterkundigen en tijdens een forumgesprek bespraken Janny van der Molen, Floortje Zwigtman, Corien Oranje en uitgever Anke Werker onder leiding van Pjotr van Lenteren welke taboes er nog te schenden waren. Lees vooral deze blogs van Femke en Marlies over de verrassende uitkomst van dit gesprek.

Daarna was het bij babbelen en Spa rood drinken met m’n collega’s. Topmiddag!

Garnalen in zwarte bonensaus

Garnalen in zwarte bonensaus

Ik at in mijn eentje bij een Chinees restaurant op de Zeedijk, een achenebbisj tentje met fantastisch eten en geen mogelijkheid tot pinnen. Nadat ik twee keer op en neer was geweest, op zoek naar een pinautomaat, kwam ik terug met cashgeld en kon ik eindelijk naar:

Het gala van het Fantastische boek

Komisch duo De Twee Marcel's

Komisch duo De Twee Marcel’s

Wat vroeger de Paul Harland Prijs was, heet nu de Harland Awards. 200 korte verhalen werden er dit jaar ingezonden, een hele klus voor de jury om daar de beste uit te pikken, weet ik uit ervaring. Gelukkig bestond deze dit jaar uit Chris Kooi, Renée Vink, Martijn Adelmund en winnaar van vorig jaar Erik Heiser, onder de bezielde leiding van Tomas Ross (die wegens privéomstandigheden helaas verstek moest laten gaan). Samen met Marcel Vaarmeijer (de schrijver van het geweldige ‘Voor wie ik heb liefgehad,’ een collega die ik tot nu toe alleen van online kende) en zijn lieftallige echtgenote, luisterde ik naar de openingspeech van Martijn Lindeboom (op naar de Week van het Fantastische boek!), het hilarische verhaal van Jeff Vandermeer over zoetwaterinktvissen (je had erbij moeten zijn), het gepassioneerde pleidooi van Susan Smit aan niet-genre schrijvers (zoals zij zelf) is om hun boeken fantastischer te maken, de komische presentatie van Thomas Olde Heuvelt en Iris Compiet en de speeches van de prijswinnaars en het onthutsende verhaal van David Samwel Bol.

Jij bent een winnaar!

Jij bent een winnaar!

Chicklit (!) auteur Lisette Jonkman deed voor de eerste keer mee en won verrassend zowel de eerste prijs als de debuutprijs met haar korte verhaal ‘De vier stadia van verval’ en Auke Hulst mocht de allereerste Harland Award Romanprijs in de wacht slepen voor zijn ‘Slaap zacht, Johnny Idaho.

Daarna was het bij babbelen en Spa rood drinken met m’n collega’s. Topavond!

En nu? En nu ga ik twee weken aan één stuk door schrijven. In m’n eentje. Zonder drank.

WAAR BEN IK WANNEER?

Marcel-van-Driel-lezing-002-940x198De vakantie is bijna afgelopen. De komende weken ben ik op een aantal plekken in Nederland te vinden:

Schrijver en held Neil Gaiman komt op 16 en 17 augustus naar Nederland. Ik interview hem in Rotterdam (vol!) en Utrecht (aanmedlen verplicht!) en daar kun jij bij zijn!

Ik geef een workshop op 14 september tijdens de ‘Middag van het Kinderboek’ van Ted van Lieshout. Het belooft een interessante dag te worden. Klik hier voor gratis kaartjes.

Tijdens de ‘Get Social Experience’ op 24 september vertel ik iets over Waanzinnige Plannen en Social Media. En er zijn nog veel meer geweldige sprekers! Kaarten koop je hier.

UW SCHRIJVERT IS OP VAKANTIE

Billy op vakantie

(Illustratie: Jort van der Jagt)

De schoolvakantie is eindelijk aangebroken! (Midden-Nederland was als laatste aan de beurt dit jaar). Het huis is aan de kant en de sleutel ligt klaar voor de huisoppas. Het manuscript voor Boekenbakkers is goedgekeurd en het prentenboek over ‘Billy de Kip’ is naar de drukker.Vakantie

Jeuh, ik mag op vakantie.

Dat betekent ruim twee weken geen blogs en weinig social media. Voor als je toch nog wat wilt lezen tijdens mijn afwezigheid, heb ik mijn laatste blogs en berichten voor je op een rijtje gezet:

Waanzinnige Plannen maak je tijdens je vakantie.

Schrijver en held Neil Gaiman komt op 16 en 17 augustus naar Nederland. Ik interview hem in Rotterdam en Utrecht en daar kun jij bij zijn!

Waarom Billy de Kip drie vaders heeft.

Managementboek.nl interviewde mij op ‘papier’ en maakte een podcastuitzending. Klik hier om naar de site te gaan (en daarna op blauwe tabblad ‘Interviews’). Je kunt hier ook het boek bestellen voor je eigen vakantie.

Ik geef een workshop op 14 september tijdens de ‘Middag van het Kinderboek’ van Ted van Lieshout. Klik hier voor gratis kaartjes.

Tijdens de ‘Get Social Experience’ op 24 september vertel ik iets over Waanzinnige Plannen en Social Media. En er zijn nog veel meer geweldige sprekers! Kaarten koop je hier.

En je kunt natuurlijk ook altijd één van mijn boeken kopen. Ik beloof je dat ik iets leuks zal doen met de royalties. *grijns*

Fijne vakantie en tot over een paar weken!

Marcel van Driel

GEEN E-BOOKS IN DE E-BIEB

E-book sin de bieb

De E-bieb gaat schrijvers kosten’ blogde ik eerder. Dit was naar aanleiding van de plannen van staatssecretaris Zijlstra om een digitale bibliotheek te starten. Ik maakte mij daar zorgen over, net als mijn collega Ted van Lieshout. Gisteren werd er een brief van minister Bussemaker gepubliceerd waaruit blijkt dat bibliotheken het recht niet hebben om e-books uit te lenen.  Wat Zijlstra wilde, blijkt helemaal niet te mogen.

Een fikse streep door de rekening voor de bibliotheken, maar voor de branche is het misschien wel een geschenk.

Natuurlijk zijn wij niet tegen het uitlenen van e-books door bibliotheken. Lezen verschuift tenslotte van papier naar digitaal, zelfs de meest traditionele schrijvers en uitgevers ontkennen dat niet (meer). In Amerika lag het marktaandeel van e-books eind 2012 op 22% en het is niet onwaarschijnlijk dat we hier op niet al te lange termijn op een vergelijkbare verhouding uitkomen. En een deel van die digitale boeken zal gelezen worden via de bibliotheek, net zoals dat nu met papieren boeken het geval is. En dat is een goede zaak.

Toch is er een verschil tussen het lenen en kopen van een papieren boek enerzijds, en het lenen en kopen van een e-book anderzijds. Een papieren boek lees je, zet je in je kast of geef je cadeau. Een geleend boek breng je weer terug naar de bibliotheek. Bij e-books ligt dat anders: een gekocht e-book staat in de cloud, een geleend e-book ook. Als het prijsverschil tussen een geleend en een gekocht e-book net zo groot is als bij papieren boeken nu, dan koopt nooit meer iemand iets. Waarom zou je 15 euro neertellen om een digiboek te licenceren (je hebt een e-book namelijk niet in je bezit) als je bij de bibliotheek dubbeltjes betaalt voor exact hetzelfde digitale exemplaar? Ik zou het wel weten!

Maar als iedereen leent in plaats van koopt, gaat het huidige businessmodel van schrijvers, uitgevers en boekhandels onderuit. Dan kunnen boekhandels én webwinkels wel sluiten, uitgevers zichzelf opdoeken en schrijvers een andere baan gaan zoeken. Want van dubbeltjes kan niemand leven.

Ontwikkelingen hou je niet tegen, hoor ik vaak. Dat klopt. Maar veel ontwikkelingen zijn het gevolg van marktwerking. Buurtsupers verdwijnen, grote supermarktketens verschijnen. Boekhandels sluiten, webwinkels komen op. Dat is in sommige gevallen erg jammer, maar ook een teken van een veranderende maatschappij. Jammer, maar helaas. Maar daar was in dit geval geen sprake van! Het plan van de bibliotheken had niets met marktwerking te maken, het was gesubsidieerd plan waar maar liefst 30 miljoen euro tegenaan werd gegooid. Geld waar de uitgevers en schrijvers geen cent van gingen zien, om het nog niet eens te hebben over de boekwinkels.

Nogmaals, bibliotheken hebben een functie en dat is het beschikbaar stellen van boeken aan een groot publiek. Dat geldt óók voor e-books. Er moet dus een oplossing gevonden worden die werkt voor zowel de bibliotheken, de lezers, de uitgevers én de schrijvers. Misschien dat er nu gepraat kan worden, met bijvoorbeeld de Lira, over een systeem waar iedereen blij van wordt, in plaats van dat de branche voor een voldongen feit wordt geplaatst.

Ook Ted van Lieshout schreef vandaag een blog over het nieuws.

ZIJN MENEER

 

Als vader van twee kinderen heb ik per definitie een vooroordeel over pedoseksuelen. Ze moeten namelijk gewoon van mijn kinderen afblijven en ook van die van anderen. En kinderen zijn per definitie beschadigd na een ervaring met een pedoseksueel, dat kan niet anders.

Sommige dingen zijn gewoon zo.

Toen mijn zeer gewaardeerde collega Ted van Lieshout aankondigde dat hij een boek had geschreven over zijn – niet per se negatieve – ervaring als kind met een oudere man, was mijn reactie ook meteen: dat hoef ik niet te lezen. Ik wil niet weten dat er een nuance mogelijk is, het is gewoon fout en daarmee basta.

Vreemd genoeg staat Lolita van Vladimir Nabokov nog wel op mijn leeslijst. Is dat omdat ik een relatie van volwassen man met een twaalfjarig meisje ‘normaler’ vind dan als het een jongetje betreft? Is het omdat Lolita fictie betreft en ‘Mijn Meneer’ een gefictionaliseerde autobiografie? Is het omdat ik zonen heb in plaats van dochters of omdat ik hetero ben?

Ik weet het niet.

De afgelopen weken blogde Ted over het ontstaan van zijn boek en gaf hij interviews, o.a. bij Pauw en Witteman, in de VPRO-gids en in het NRC. En steeds herhaalde hij weer dat hij ‘natuurlijk tegen pedoseksuele relaties is,’ maar ‘dat hij zichzelf niet per se een slachtoffer heeft gevoeld’. Ik kreeg enorm veel respect over hoe rustig en genuanceerd Ted bleef, ook toen er reacties op het interweb verschenen waarin hij zelf ook maar meteen voor pedo werd uitgemaakt (die een pleidooi zou houden voor seksuele relaties met minderjarigen.)

Vanaf morgen ligt het boek ‘Mijn Meneer’ in de winkel en morgenavond om 23.00 is de documentaire ‘Ik zal uw naam niet noemen’ op tv te zien. De docu gaat over Ted’s leven, carrière en natuurlijk over zijn roman. Ik ga kijken én het boek aanschaffen, want iedere waarheid is gebaat bij de nuance.

KAMERVRAGEN OVER DE (DIGITALE) BIBLIOTHEEK

Staatssecretaris Zijlstra heeft vergaande plannen voor de toekomst van de bibliotheek. Politieke partijen mochten daarom de afgelopen week schriftelijk vragen stellen over zijn plannen.

Ik vroeg aan Arjan El Fassed, lid van de Tweede Kamer namens Groen Links, of hij de blogs wilde lezen waarin collega Ted van Lieshout en ik ons zorgen maakten over de digitale bibliotheek die Zijlstra dit jaar wil openen en dan met name over de leenvergoeding (die niet in verhouding staat tot de royalties die we normaal ontvangen). Groen Links stelde daarna de volgende vragen:

‘De leden van GroenLinks zijn met de staatssecretaris van mening dat het vanuit het oogpunt van innovatie en efficiëntie van belang is dat er meer wordt samengewerkt door de verschillende spelers rond de digitale bibliotheek. Deze leden zien de ontwikkelingen met interesse tegemoet, maar hebben ook zorgen. De zorgen betreffen met name de positie van de auteurs van boeken. Voor fysieke boeken hebben auteurs een wettelijk recht op een leenvergoeding. Voor e-books ontbreekt dat recht. Auteurs maken zich dan ook zorgen dat een belangrijke inkomstenbron verloren gaat. Graag horen de leden hoe de staatssecretaris aankijkt tegen deze zorgen en welke rol zij daarbij voor zichzelf weggelegd ziet. In antwoord op schriftelijke vragen van het lid Peters geeft het kabinet aan dat een leenvergoeding zoals voor fysieke boeken geldt in strijd is met Europese wetgeving en dat de markt aan zet is in het ontwikkelen van innovatieve bedrijfsmodellen. De aanschaf van digitale media en de afkoop van rechten of licenties zullen echter landelijk worden uitgevoerd en daarmee rechtstreeks onder de verantwoordelijkheid van het Rijk vallen. De leden horen graag hoe de staatssecretaris vanuit die verantwoordelijkheid van plan is om te gaan met de positie van auteurs en hun zorgen daarover. Zij hebben begrepen dat gedurende de pilot auteurs een vaste «leenvergoeding» krijgen. Is dat ook een mogelijkheid bij de verdere ontwikkeling, zo vragen de leden.’

De volledige tekst met alle vragen en opmerkingen van alle partijen is hier te vinden.

Zodra er antwoorden komen van de staatssecretaris, zal ik dat vermelden op mijn blog.

BLOGS OVER DE E-BIEB

Schrijver en collega Ted van Lieshout heeft een vervolgblog geschreven, dat – in navolging van alle grote blockbusters in de bioscoop – De bibliotheek gaat digitaal (2) heet. Daarin vertelt hij onder andere dat de VVL (Vereniging van Letterkundigen) hierover in gesprek is met de LIRA (zeg maar de BUMA/STEMRA van de boeken). Het blog is een vervolg op zijn grote hit De bibliotheek gaat digitaal waarop een flinke discussie gaande is.

Waar ook fiks gediscusieerd wordt, is op mijn eigen blog E-bieb gaat schrijvers kosten waarop sommige mensen het zelfs – gulp! – niet met mij eens zijn! Het moet niet veel gekker worden.

Een andere collega van mij is Netty van Kaathoven. Zij doet mee aan de pilot van de digitale bibliotheek en schrijft daarover op haar blog Mijn boeken in de digibieb. Een aanrader om ook de andere kant van de zaak te lezen.

Inmiddels zijn er ook kamervragen over gesteld.

Als er nog meer mensen over dit project schrijven, dan hoor ik dat graag, dan zet ik ze hierbij.

Als het leest als boek …

Eppo van Nispen is de nieuwe directeur van het CPNB, de Stichting Collectieve Propaganda van het Nederlandse Boek. Tijdens de door Ted van Lieshout georganiseerde Middag van het Kinderboek, vertelde van Nispen dat zijn kinderen het verschil niet benoemen tussen analoge boeken en hun digitale versies. Volgens zijn kids is een boek gewoon een boek, of het nou op een iPad staat of op papier.

Ik herken dit wel. De afgelopen maanden heb ik meer dan vijftien boeken gelezen; Jeugdboeken, thrillers, fantasy en non-fictie. En de helft las ik niet op papier maar op het scherm van mijn iPhone. Zes fantasyboeken van Jim Butcher, met in totaal meer dan 2400 (papieren) pagina’s werden in drie weken weggelezen op een scherm van 11,5 bij 6 cm. Na tien minuten merkte ik niet eens meer dat ik geen papier in mijn handen had. Sterker nog, ik ging juist nog meer lezen dan ik al deed, omdat ik mijn wacht- en reistijden gebruikte om snel nog even een hoofdstuk te lezen, in plaats van mijn tijd te vertwitteren,( tot grote blijdschap van mijn volgers). Ik was om: e-books zijn van harte welkom, zelfs al heb ik de perfecte reader nog niet ontdekt.

Maar het belangrijkste inzicht kwam later: Ik merkte dat wanneer ik anderen attent maak op één van de boeken, dan noem ik de titel en de schrijver, niets meer. Ik ben op dat moment vergeten waar en hoe ik het boek gelezen heb. Ik wil gewoon dat jij dat boek ook gaat lezen. Het medium, dat kies je zelf wel.

De kinderen van Eppo hadden mij dat natuurlijk al veel eerder kunnen vertellen.