Een weeffout in onze sterren of: waarom ik boos ben op John Green

faultIk moet schrijven. Ik wil ook schrijven, maar ik kan het even niet en dat is de schuld van John Green. En van Jaap Friso. Of eigenlijk van Hazel Grace en Augustus ‘Gus’ Waters.

Ik wilde ‘The Fault in our stars’ (‘Een weeffout in onze sterren’ in de Nederlandse vertaling) eigenlijk niet lezen. Dat lag niet aan de schrijver – ‘An abundance of Katherines’ (19 keer Katherine) is één van mijn favoriete Young Adult boeken – maar aan het onderwerp. Het boek gaat over twee tieners met kanker. En ik kan niet tegen verhalen over ziekte en dood. En kanker komt hier de afgelopen weken angstig dichtbij.

De trailer van de film die volgende maand in première gaat, sloeg ik ook over, want ik wilde eerst het boek lezen dat ik niet wilde lezen.

En dan tweet Jaap Friso dit:

Jaap Friso

Ik opende mijn Kindle, begaf mij naar Amazon en drukte op de koopknop. En dertig seconden later begon Hazel Grace tegen mij te praten:H1(Ik las dit stuk in het Engels, de vertaling is van Nan Lenders)

Ja, het boek is zielig. Maar het is ook grappig, erudiet, behoorlijk grof en verschrikkelijk onsentimenteel. En daardoor nog veel zieliger. En als je dan – zoals ik – sinds kort een leesbril hebt, dan ben je dus continu je bril aan het schoonmaken.

scars

Ik ga geen recensie schrijven, daar is Jaap Friso veel beter in dan ik. Ik schrijf gewoon wat het boek met mij deed.

Ik mis Hazel Grace en Augustus. Ik wil weten hoe het verder gaat met iedereen, zoals Hazel Grace en Gus wilden weten hoe het verder ging de karakters uit het (fictieve) boek ‘An Imperial Affliction’ dat zij lezen. Net zoals John Green wilde weten wat er gebeurde met de karakters uit ‘Infinity Jest’ het boek dat hij als tiener las.

fios-okay-1

En nu ben ik boos op John Green. Omdat hij twee onvergetelijke karakters heeft geschreven en weer heeft laten verdwijnen, omdat ik bij iedere zin die ik zelf schrijf denk: dat kan John Green beter. Omdat ik nou ook de film wil zien en weet dat ik dan weer ga huilen. Om met Hazel Grace te spreken: ‘Ik werd verliefd zoals je in slaap valt: langzaam en dan ineens helemaal.’

TFIOS-John-Green

John en Jaap, jullie worden bedankt.