SCHRIJVEN IN SANTA MONICA

We hadden het er vaak over, mijn beste vriend en ik: drie maanden schrijven in Santa Monica. Het is één van mijn favoriete plekken op aarde: zon, zee, strand, een boulevard met grote boekhandels (waaronder eentje die de hele nacht open is), mooie mensen, een mall, twee bioscopen. En – erg belangrijk voor iemand zonder rijbewijs – alles is lopend af te leggen.

Het is er nooit van gekomen. De langdurige relaties kwamen. We kregen katten (hij) en kinderen (ik). Het idee om drie maanden van ons gezin weg te zijn om een boek te schrijven is nu absurd.

Achteraf vraag ik mij af of het gewerkt zou hebben. De verhalen zijn legio. Er zijn zoveel mensen die een periode vrij namen om te schrijven en alles deden behalve aan hun boek werken. Gebrek aan tijd is het meest gebruikte excuus om niet een boek te beginnen. Gebrek aan urgentie  is echter een veel groter probleem. Als er niemand op jou of jouw boek  zit te wachten, waarom zou je dan aan het werk gaan?

In de afgelopen drie maanden heb ik een boek geschreven van 65.000 woorden. Niet in Santa Monica, maar in Utrecht. Zonder boeken, bioscoop of boulevard. Met een gezin en verplichtingen. Waarom? Omdat ik een deadline had. 19 mei moet de laatste versie van het manuscript af zijn, anders ligt het in september niet in de winkel. Als dat geen urgentie is.

Hoe vaak denk jij: Als ik maar wat meer tijd had, dan schreef ik dat boek, maakte ik dat schilderij, begon ik mijn eigen bedrijf? In hoeverre maakt tijd bij jou echt het verschil? Of is er iets anders dat je tegenhoudt?

Ik weet het antwoord wel.