LEES MEE TEGEN DIARREE!

ToverlantaarnNooit gedacht dat ik deze woorden ooit uit zou spreken in mijn leven, maar ik lees mee tegen diarree.

Het zal je niet ontgaan zijn, Het Glazen Huis van 3FM’s Serious Request is dit jaar neergestreken in Leeuwarden. Onder het motto ‘let’s clean this shit up,’ zamelen de DJ’s dit jaar in voor de 800.000 (!) kinderen die jaarlijks onnodig sterven door diarree.

Kinderboekwinkel De Toverlantaarn draagt daar ook haar steentje aan bij. Van zaterdag 21 t/m maandag 23 december lezen er maar liefst twaalf kinderboekenschrijvers – en illustrators voor in de winkel. En niet de minste! Tosca Menten, Koos Meinderts, Arend van Dam, Dolf Verroen, die onlangs tachtig (!) jaar is geworden, komen langs en nog veel meer! Klik voor het volledige programma op bovenstaande afbeelding.

Marcel met BillyIk geef zelf acte de presence op maandag de 23e om 11.30. Ik lees voor uit o.a. Billy de Kip (Kippiejajee, moddertokkers!), uiteraard uit Superhelden.nl en waar ik verder die ochtend zin in heb. Er komt ook een pot voor donaties te staan. Als daar om 12.30 honderd euro in zit, zing ik mijn liedje ‘Monsters’ live in de winkel.

Een percentage van de opbrengst van de boeken die tijdens de actie verkocht worden in De Toverlantaarn, gaat naar Serious Request.

Het adres van De Toverlantaarn is Groentemarkt 1-3 in Leeuwarden. Kom kijken, kom luisteren, kom doneren!

TIEN MEESTGELEZEN BLOGS

Ruim een jaar geleden begon ik mijn blog op Stoerboek.nl. Hoewel ik de onderwerpen divers probeer te houden, moeten ze altijd wel aan mijn werk als schrijver gerelateerd zijn. (Een blog over ouders die door rood licht rijden met hun kind op de fiets, verscheen daarom als gastblog op Gezinspiratie). Na vijftien maanden bloggen is hier mijn top tien van meestgelezen en –becommentarieerde blogs:

1.    Paul van Loon maakt dik. Aanleiding voor dit stuk was de opmerking van recensent Pjotr van Lenteren ‘Oef: kinderboekenweekgeschenk glijdt af naar niveau Geronimo Stilton met Tosca Menten, bekend van Dummie de Mummie.’ Het leverde een heftige discussie op tussen schrijvers, recensenten, lezers en zelfs bibliotheekmedewerkers.

2.    Vaste Boekenprijs Gekraakt. Waarin ik aantoon dat de vaste boekenprijs allang en massaal ontdoken wordt, zonder dat er een haan naar kraait.

3.    De eerste keer is poep. Het blog over waarom verhalen herschreven moeten worden en je eerste versies niet moet inzenden in een verhalenwedstrijd leverde positieve én negatieve reacties op.

4.    Volg NIET je hart en al helemaal NIET je gevoelens (een blog voor wie echt wat wil bereiken). Ondanks de veel te lange titel een onderwerp dat veel discussie opriep en een blog waar online naar regelmatig aan gerefereerd wordt.

5.    Ruggegraat. Mijn meest emotionele blog – over de stille kinderen in de klas en wat ze te verduren hebben – riep ook veel emotionele reacties op.

6.    Pay with a tweet of niet. Hoe een briljant concept vooral veel controverse opriep en mij dwong mijn plannen te wijzigen.

7.    Superhelden.nl! Update! – De eerste keer dat ik aan de wereld vertelde waar mijn nieuwe boek over ging.

8.    DRM #FAIL. De aankoop van een digitaal boek via Bol.com bleek een drama van epische proporties. En uit de reacties bleek dat ik niet de enige was met dit probleem.

9.    Waanzinnig Plan Gezocht. In november 2012 verschijnt mijn eerste non-fictie boek (bij Uitgeverij Scriptum) ‘Waanzinnige Plannen’. In dit blog vroeg ik om bestaande voorbeelden van geslaagde projecten. Er werd massaal gereageerd.

10.    Geef ons kipje een naam. Illustrator Jort van der Jagt en ik bedachten een kip en een verhaal, maar konden geen naam bedenken. Een oproep op dit blog leverde bijna 100 reacties op én een contract van uitgeverij David en Goliat.

Benieuwd wat 2012 gaat brengen.

PAUL VAN LOON MAAKT DIK

Populaire boeken zijn net snoepgoed, zoet, zonder voedingswaarde en je wordt er dik van. In drie verschillende vormen kwam ik dit wijdverbreide vooroordeel tegen op het internet.

Gisteren was daar de opmerking van ‘De Gelukkige Lezer’ (alias Volkskrantkinderboekenrecensent Pjotr van Lenteren) op Facebook. Na het bekendmaken van Tosca Menten als de schrijfster van het kinderboekenweekgeschenk schreef hij: ‘Oef: kinderboekenweekgeschenk glijdt af naar niveau Geronimo Stilton met Tosca Menten, bekend van Dummie de Mummie.’ *

Oef, inderdaad.

Een maand eerder schreef Stefan Bosmans  op Verteleens.be dat er iets fundamenteel mis is met ‘Superhelp’ van Benny Lindelauf, omdat het geen artistiek meesterwerk is en Lindelauf het aan de lezer verplicht is om alleen literaire juweeltjes af te leveren.

Pardon?

Volgens Katrien Temmerman van datzelfde Verteleens, zijn ‘Geronimo Stilton en aanverwanten (Paul van Loon, Marc De Bel, Carry Slee, de Girls Only reeks van Clavis, …) lekkere snoepjes. Maar laat je je kind een hele week snoepen, of zelfs maar de hele dag door, omdat je kind nu eenmaal graag snoept? Nee toch?’

Snoepjes?

Er zijn goede boeken en er zijn slechte boeken. Er zijn literaire boeken en er is populaire fictie (en er zit een enorm grijs gebied tussenin). Het literaire gehalte van een boek zegt niets over de kwaliteit. Helemaal niets.

Echt niet.

Er zijn meer slechte boeken dan goede. Ook ik word daar als schrijver wel eens moedeloos van. En het siert Pjotr, Stefan, Katrien  dat ze het voor de goede boeken en goede schrijvers opnemen. Maar op het moment dat je gerenommeerde auteurs als Menten, van Loon en Slee wegzet als het literaire equivalent van snoepgoed, verlies je iedere geloofwaardigheid als recensent. Daarnaast getuigt het van een ongekende gemakzucht om populaire schrijvers een veeg uit de literaire pan te geven, alsof populair en leesbaar automatisch gelijkwaardig is aan slecht en eenvoudig.

Wil ik daarmee zeggen dat populaire schrijvers alleen maar goede boeken schrijven? Nee, natuurlijk niet! Bij ‘ons’ populaire schrijvers zit net zoveel bagger, misschien nog wel meer. Maar dat heeft niets met onze populariteit te maken, of ons publiek, of de genres waarin wij schrijven. Helemaal niets.

Echt niet.

Een goed boek heeft een goed verhaal dat goed opgeschreven is, meer niet. Tegelijkertijd is dat het moeilijkste wat er is, een goed verhaal goed vertellen. En afhankelijk van het verhaal dat de schrijver wil vertellen, het publiek dat hij/zij wil bereiken, of de talenten die men bezit, kiest de schrijver voor een vorm. Zo zegt diezelfde Benny Lindelauf over ‘Superhelp’: ‘Mijn hoofd kent veel verhalen. Ik zoek voor die verhalen een podium. Het is me lief dat dat dat podium de ene keer opgebouwd wordt voor de groep lezers die houdt van literaire, gelaagde genreoverstijgende verhalen en de andere keer voor lezers die houden van toegankelijke genrevaste verhalen. Die wellicht wat meer houvast nodig hebben. Omdat lezers me dierbaar zijn. Alle lezers.’

Amen, Benny, amen.

In de filmkritieken is deze slag inmiddels gemaakt. Waar vroeger arthousefilms als vanzelf het predicaat meesterwerk kregen, en Hollywoodfilms werden afgeserveerd als pretentieloos vermaak, worden titels tegenwoordig beoordeeld op hun eigen kwaliteiten, ongeacht genre of herkomst. Als kinderboekenrecensenten serieus geworden willen worden, moeten ze eerst beginnen om de lezer serieus te nemen. Alle lezers. Ook lezers die van populaire boeken houden.

* Later nuanceerde Pjotr zijn verhaal met de terechte opmerking: ‘Ik vind dat de CPNB de laatste jaren een aardige balans had of in elk geval zocht tussen de bekende publiekslieverdjes en auteurs die wat méér te bieden hebben dan gedol met mummies. Dus als ik het voor het zeggen had, en dat heb ik gelukkig niet, dan had het van mij dit jaar weer wat zwaarder gemoogd.’