HOE BIED JE EEN BOEK AAN BIJ… DAVID & GOLIAT?

Uitgeverij David & GoliatDe vraag die mij het meest gesteld wordt is: ‘Hoe kan ik nou het beste mijn manuscript aanbieden bij een uitgever? Hoe val ik op tussen alle andere manuscripten?’ Hoe werkt dat nou? Daarom vroeg ik aan ‘mijn’ uitgevers, te weten Meulenhoff/Boekerij (voor de volwassenen romans), Uitgeverij Scriptum (voor de non-fictie), De Fontein (grote jeugdboekenuitgever) en David & Goliat (kleine kinderboekenuitgever) hoe zij het liefst manuscripten ontvangen. Vorige week was het de beurt aan Meulenhoff/Boekerij, deze keer zijn de antwoorden van uitgeefster Carolien Vader van David & Goliat:

Wat is de beste manier voor een schrijver of illustrator om een manuscript bij jullie aan te bieden?

Wij zijn als uitgever van voornamelijk prentenboeken vooral erg visueel ingesteld. We kijken dus liever naar illustraties, dan naar teksten. Bij een goede illustratie zie je meteen of je talent in handen hebt of niet. Als dat het geval is, dan zoeken we bij de illustrator een geschikte auteur, of begeleiden we de illustrator zelf om teksten helemaal perfect te krijgen. Onze ervaring leert dat tekst nu eenmaal makkelijker is aan te passen, dan illustraties.

Het komt zeker ook voor dat een aangeboden tekst zo in de smaak valt, dat we er een illustrator bij zoeken om er een prentenboek van te maken.

Voorstellen behandelen we het liefst per mail. Ons advies aan schrijvers en illustratoren is om nooit originele werken op te sturen. Die kunnen zoekraken in de post en dat is zonde.

Waar moet een schrijver of illustrator rekening mee houden wanneer hij of zij een manuscript instuurt?

Wij kijken alleen naar kant-en-klare boekvoorstellen in tekst, beeld of een combinatie van beiden. We nemen maar zelden portfolio’s aan. Alle teksten worden gelezen. We kijken vooral naar de verhaallijn, naar de manier waarop de fantasie zich ontvouwt en naar de manier waarop de spanning in het verhaal zich ontwikkelt.

Bij illustraties kijken we naar de stijl, het kleurgebruik en naar de manier waarop er karakter zit in de afgebeelde figuren. Dit is vooral een kwestie van smaak. Wij zoeken hoofdzakelijk naar eigenwijze, hippe en niet alledaagse illustraties. Wij doen bijvoorbeeld niet aan schattig bij David en Goliat. Daar is al genoeg van op de markt en wij geloven sterk dat er genoeg ouders zijn die hun kinderen naast leuke verhalen ook willen trakteren op prachtig visueel design.

Waar schrijvers en illustratoren vooral rekening mee moeten houden is het feit dat de markt momenteel erg moeilijk is. De boekenbranche verkeert in crisis en de verkoopcijfers zijn laag. Alle uitgevers zijn daarom voorzichtiger geworden in hun keuzes. Dat betekent dat 95% van alles dat wordt ingestuurd, wordt afgewezen.

Wat is het beste advies dat je een schrijver kan geven die bij jullie uitgeven wil worden?

Wij zijn een kleine uitgeverij en publiceren maar enkele boeken per jaar. De concepten die we lanceren moeten aan een aantal criteria voldoen. Ten eerste moeten de verhalen en illustraties samen een prachtig prentenboek opleveren. Maar het concept moet ook interessant genoeg zijn om er meer mee te doen. We maken van onze boeken ook voorleesfilmpjes voor YouTube, lespakketten en zijn nu bezig met e-books. We kijken dus ook of er educatieve of interactieve elementen inzitten.

Daarnaast kijken we ook naar de persoon die het concept aanlevert. Is iemand echt heel enthousiast over het werk? Zal hij of zij ook actief meewerken aan de verkoop ervan? Onze meest succesvolle boeken zijn de boeken van auteurs of illustratoren, die zelf een groot deel van de oplage verkopen. Bijvoorbeeld op markten, beurzen, via scholen, via social media of een eigen webwinkel. We hebben in onze auteurscontracten ook een clausule opgenomen waarin eigen verkoop meer royalties oplevert.  De bereidheid om er samen een succes van te maken wordt steeds belangrijker.

Volgende week: Uitgeverij Scriptum (non-fictie)

FULL CIRCLE

 

In 2001 zegde ik mijn baan op als Multimedia Manager bij ECI, verkocht ik mijn eengezinswoning en verhuisde naar een goedkoop appartement in Rotterdam om daar mijn eerste jeugdroman te schrijven. Het boek heette ‘De Werelddromer’ en ging over een jongen wiens dromen werkelijkheid worden.

Zelf droomde ik van een succesvolle carrière als kinderboekenschrijver en daar werkte ik hard voor. Ik las boeken over schrijven, pende iedere dag minimaal 1.000 woorden en schaafde en schaafde tot ik eindelijk tevreden was over mijn manuscript. Het was meer dan 300 pagina’s lang en ik had er een jaar aan gewerkt.

Na een paar bemoedigende woorden van Marcel Möring – die zo genereus was om de eerste bladzijden te lezen – stuurde ik De Werelddromer naar Uitgeverij De Fontein en wachtte af.

Na drie maanden en één telefoontje kreeg ik het manuscript terug. De uitgever had zestig pagina’s gelezen en met een rode pen opmerkingen in de kantlijn gezet.

Ik zag meer rood dan zwart.

Er zaten te veel personages in het verhaal (hij telde er elf in het eerste hoofdstuk), het was onevenwichtig, het zat vol met spel- en taalfouten en was nergens grappig. Kortom: het was bagger en ik had iedere beginnersfout gemaakt die er te maken viel.

Bovenop het manuscript zat een gele post-it note. “Geef niet op,” stond er. “Ik denk dat je kan schrijven, maar misschien moet je met iets simpelers beginnen.”

Ik gaf niet op. Aangezien mijn spaargeld op was, ging ik weer fulltime werken en schreef in mijn vakantie en in de avonduren. Ik begon aan iets simpels: een dun boekje voor kinderen vanaf 7 jaar. Het heette ‘Een Elfje in de Sneeuw’ en het verscheen in 2002 bij Uitgeverij Zwijsen.

Het is nu 2011. Ik ben tien jaar en dertig boeken verder. In januari verkocht ik mijn nieuwe boek ‘Superhelden.nl‘ aan Uitgeverij De Fontein op basis van een idee, het eerste hoofdstuk en een voorwaarde: als het uiteindelijke manuscript niet goed bleek, mochten ze in april alsnog besluiten om het niet uit te geven.

Twee weken geleden leverde ik het manuscript in. Het was ruim 300 pagina´s en ik had er vier maanden aan gewerkt.

Afgelopen vrijdag kwam het verlossende telefoontje: “Ik vind het boek geweldig! Het is heel erg goed geschreven en superspannend,’ zei mijn redacteur. “Ik weet zeker dat kinderen dit geweldig gaan vinden.”

Ik heb de hele dag met een grote grijns rondgelopen.

Tot eind mei heb ik de tijd om alle aantekeningen en opmerkingen in de kantlijn te verwerken (in potlood deze keer ipv rode pen). Daarna kijkt de bureauredacteur nog een keer naar de komma’s en de ‘d’s’ en de ‘t’s’ en dan gaat het boek naar de drukker. Half september ligt het in de winkel en mogen jullie zeggen wat jullie er van vinden.

1 juni begin ik aan mijn nieuwe boek. Het gaat over een jongen wiens dromen werkelijkheid worden en het heet ‘De Werelddromer’. Waarom ik daar na tien jaar pas weer aan begin? Dat bewaar ik voor een volgende blog.

P.S. Vandaag kreeg ik het manuscript terug met een hele andere ‘post-it-note’.

SUPERHELDEN OP DE HOLLYWOODPLANK (1 april!)

UPDATE!

Onderstaande blog was mijn bijdrage aan de feestvreugde van 1 april. De filmrechten zijn (nog) niet verkocht, het boek is gelukkig wel bijna klaar!

EINDE UPDATE

Mijn Waanzinnige Plan wordt steeds waanzinniger.

Eind 2010 kondigde ik mijn nieuwe 11+ thriller Superhelden.nl aan. Het boek was toen nog niet geschreven én niet verkocht. Door gebruik te maken van Social Media (met name Twitter) kwam ik in contact met vijf geinteresseerde uitgevers. Uiteindelijk ging ik in zee met uitgeverij De Fontein Tirion.

Datzelfde twitter lijkt nu te gaan zorgen voor een internationale doorbraak.

In mijn boek wordt hoofdpersoon Iris Goudhaan ontvoert naar Pala, een eiland in de Grote Oceaan. En het ziet er naar uit dat ook mijn boek de oversteek gaat maken!  Entertainmentadvocaat Hans Bousie van Bousie Advocaten heeft namens mij en Uitgeverij De Fontein de afgelopen weken in het diepste geheim gesproken met Cruel & Unusual Films, de productiemaatschappij van regisseur Zack Snyder (Watchmen, 300, Superman: Man of Steel). Zonder dat ik dat wist had Hans contact gezocht met @ZackSnyder via Twitter en hem verteld over mijn nieuwe boek. Snyder reageerde zo enthousiast dat hij vroeg of hij een ruwe vertaling mocht lezen van de eerste versie van het manuscript.

Superhelden.nl – het boek

Het boek gaat over jongeren die een 3D game spelen op de website Superhelden.nl. Alleen de allerbeste spelers mogen door naar de geheime levels op het virtuele eiland Pala. Niemand weet echter dat het eiland echt bestaat en dat de allerbeste spelers ontvoerd worden naar Pala. Daar worden ze – tegen hun wil – opgeleid tot superspion. Afgestudeerde spionnen heten Superhelden en worden op internationale missies gestuurd om nieuwe kinderen te rekruteren. Alleen de mysterieuze leider Mr. Oz weet wat het einddoel is.

Sinds haar vaders zelfmoord doet de veertienjarige Iris Goudhoorn niets anders dan gamen. Haar favoriete site is SUPERHELDEN.NL waar ze de ene highscore na de andere haalt. Superhelden Alex en Fiber worden naar Nederland gestuurd om Iris te ontvoeren. Maar zelfs zij weten niet wat de plannen van Mr. Oz met Iris zijn. Want Iris is uitzonderlijk getalenteerd, zelfs voor een Superheld.

Het boek verschijnt half september bij Uitgeverij De Fontein en is gekoppeld aan een 3D game.

Superhelden.nl – de film?

Of het boek daadwerkelijk verfilmd gaat worden, wie in dat geval het script gaat schrijven en of Snyder zelf de regie gaat doen of alleen produceert is nog niet bekend. Voor hetzelfde geld is dit één van de vele verhalen die op de Hollywoodplank blijven liggen. Maar de filmrechten zijn verkocht! En het waanzinnig plan is nu nog waanzinniger.

HET BETEKENT ALLEMAAL NIETS

Vorige week werd de NRCnext niet bezorgd. Gelukkig heb ik een iPad, maar ook daarop bleek de krant niet beschikbaar. Allerlei scenario’s vlogen door mijn hoofd: ons abonnement is ‘on hold’ gezet (heb ik wel betaald?), er is iets ergs gebeurd in het land, het NRC is failliet.

Tien minuten later kon ik de krant wel downloaden. Er bleef niets over van mijn theorieën.

Wij mensen zijn ‘meaning making machines’. Er gebeurt iets en wij geven daar betekenis aan. Dat deden we al toen we de donder Thor (of Donar) noemden en dat doen we nu als iemand niet op onze e-mails reageert.

Als schrijver maak je dankbaar gebruik van deze menselijke eigenschap om van niets iets te maken. Verhalen draaien tenslotte om conflict: karakters die elkaar verkeerd begrijpen, die iets van zichzelf vinden (of van anderen) – als reactie op volstrekt ongerelateerde gebeurtenissen. Het is de basis van bijna ieder verhaal.

Deze auteur is zelf ook een mens. Helaas, soms.

Toen ik eind vorig jaar mijn Waanzinnig Plan bedacht, was alles mogelijk. Mijn personages konden nog alle kanten op en in mijn hoofd leefden zelfs meerdere plotlijnen probleemloos naast elkaar. Inmiddels heb ik ruim 2/3 van het boek geschreven. Begin april moet ik de eerste volledige versie inleveren bij Uitgeverij De Fontein. Hoewel ik nog zo’n 20.000 woorden moet schrijven, weet ik redelijk goed wat er verder gaat gebeuren. Er is weinig ruimte voor meer voor afwijkend gedrag, de personages moeten gewoon doen wat ik zeg.

Maar waar ik het eerste deel schreef vol enthousiasme en mogelijkheden, weeg ik nu iedere woord en iedere zin op een presenteerblaadje. Is het spannend? Is het geloofwaardig? Is het goed genoeg? Ga ik de zeer krappe deadline redden? Is de uitgever tevreden? Zijn de lezers hier wel blij mee?

En  juist afgelopen week eisten allerlei andere zaken de aandacht.  Alsof ik niet genoeg aan mijn hoofd heb. Mijn oudste zoon – die al twee weken net-niet-ziek is – ontplofte bij het minste geringste. Ik loop al dagen rond met een gigantische hoofdpijn. Omdat ik lessen geef of workshops voorbereid, kom ik nauwelijks toe aan schrijven.  Ik maak spoedvertalingen, spring mensen bij die hun eigen dromen proberen te verwezenlijken en probeer tussendoor ook nog mijn deel van het gezin te runnen.

Vorige week was ik er helemaal klaar mee. Ik wilde nog maar één ding: in bed liggen met een deken over mijn hoofd en wachten tot het allemaal voorbij is. Totdat ik besefte: het is allemaal gewoon wat het is. Ja, het is druk. Ja, er is een deadline. Nee, ik weet niet of ik alles af krijg en ik weet ook niet of men het boek straks goed vindt of niet.

Maar ja, dat was eind vorig jaar ook allemaal zo. Alleen geef ik er nu een andere betekenis aan. Vorig jaar was de onbekendheid een uitdaging, nu is het een last. Een paar weken geleden was de deadline een motivatie om aan het werk te gaan, nu is het een reden om weg te rennen. (Volgens mijn echtgenote heb ik dit bij ieder boek, wanneer ik op 2/3 van het verhaal ben).

In een vorige blog schreef ik: Luister niet naar je gevoelens. Daar kreeg ik een hoop positieve maar ook negatieve reacties  op. Maar mijn punt blijft staan: je (dagelijkse) gevoelens worden meestal gevoed door omstandigheden en zijn volstrekt willekeurig. Een boze zoon, een onhandige planning, het zijn allemaal redenen: ze betekenen helemaal niets.

Stel nou dat de redacteuren bij het NRC zouden zeggen: omdat we een slechte week hebben gehad, verschijnt er vandaag geen krant. Een leraar verschijnt niet op school na een ruzie met haar man. Mark Rutte die een baaldag neemt omdat de uitslag van de verkiezingen tegenzit. Obama die lekker in zijn bed blijft liggen, met de dekens over zijn hoofd, omdat de Republikeinen iets onaardigs hebben gezegd?

Ik ben maar weer gewoon aan het werk gegaan. En in plaats van me druk te maken over deadlines, heb ik mij gefocust op waar ik goed in ben: verhalen vertellen. Inmiddels ben ik weer op schema, 53.053 woorden en still going strong.