ZIJN MENEER

 

Als vader van twee kinderen heb ik per definitie een vooroordeel over pedoseksuelen. Ze moeten namelijk gewoon van mijn kinderen afblijven en ook van die van anderen. En kinderen zijn per definitie beschadigd na een ervaring met een pedoseksueel, dat kan niet anders.

Sommige dingen zijn gewoon zo.

Toen mijn zeer gewaardeerde collega Ted van Lieshout aankondigde dat hij een boek had geschreven over zijn – niet per se negatieve – ervaring als kind met een oudere man, was mijn reactie ook meteen: dat hoef ik niet te lezen. Ik wil niet weten dat er een nuance mogelijk is, het is gewoon fout en daarmee basta.

Vreemd genoeg staat Lolita van Vladimir Nabokov nog wel op mijn leeslijst. Is dat omdat ik een relatie van volwassen man met een twaalfjarig meisje ‘normaler’ vind dan als het een jongetje betreft? Is het omdat Lolita fictie betreft en ‘Mijn Meneer’ een gefictionaliseerde autobiografie? Is het omdat ik zonen heb in plaats van dochters of omdat ik hetero ben?

Ik weet het niet.

De afgelopen weken blogde Ted over het ontstaan van zijn boek en gaf hij interviews, o.a. bij Pauw en Witteman, in de VPRO-gids en in het NRC. En steeds herhaalde hij weer dat hij ‘natuurlijk tegen pedoseksuele relaties is,’ maar ‘dat hij zichzelf niet per se een slachtoffer heeft gevoeld’. Ik kreeg enorm veel respect over hoe rustig en genuanceerd Ted bleef, ook toen er reacties op het interweb verschenen waarin hij zelf ook maar meteen voor pedo werd uitgemaakt (die een pleidooi zou houden voor seksuele relaties met minderjarigen.)

Vanaf morgen ligt het boek ‘Mijn Meneer’ in de winkel en morgenavond om 23.00 is de documentaire ‘Ik zal uw naam niet noemen’ op tv te zien. De docu gaat over Ted’s leven, carrière en natuurlijk over zijn roman. Ik ga kijken én het boek aanschaffen, want iedere waarheid is gebaat bij de nuance.