Recensie: Broken Home van Ben Aaronovitch

Broken HomesIedere week lees ik een boek in het kader van #boekperweek. Lees hier meer over het initiatief.

I love London en ik kom er veel te weinig. Daarom vind ik het heerlijk om boeken te lezen die zich niet alleen in de stad afspelen, maar waar de stad bijna een personage op zich is.

Een paar jaar geleden was ik in boekhandel Waterstones in Covent Garden waar de eerste twee boeken van Ben Aaronovitch werden aanbevolen. De boeken gaan over Peter Grant, politieagent én tovenaar in opleiding. De serie – die inmiddels uit vijf boeken bestaat en op de nominatie staat om omgetoverd te worden in een Britse tv-serie – vallen onder Urban Fantasy, het hippe nieuwe genre dat (te) vaak geassocieerd wordt met Young Adult novels.

Omdat mijn eigen thriller Nachtmerrieman tegen de Urban Fantasy aanschuurt, heb ik een aantal jaren veel series in het genre gelezen. De onvolprezen Harry Dresden boeken van Jim Butcher, uiteraard, maar ook de Matthew Smith boeken van Kate Griffin, London Falling van Paul Cornell, (waar ik pas in ben begonnen). En niet te vergeten Neverwhere natuurlijk, van Neil Gaiman, misschien wel het oerboek van de Britse Urban Fantasy.

Bij het afrekenen van River of London en Moon over Soho vertelde de medewerker van Waterstones trots dat Ben Aaronovitch in deze boekhandel gewerkt had na een mislukte carrière als schrijver van afleveringen (en verboekingen) voor Doctor Who. Op de website zegt Ben hierover:

‘I had a career in writing (for TV) that essentially dried up so I found work at Waterstones. I was shelving science fiction one day and it occurred to me that it might be possible for me to write a novel. By comparison with scriptwriting, there were lots of new authors appearing all the time – so I decided to write a book. My ambition was to be in the ‘mid’ list, one of those titles that kept ticking over modestly. I really didn’t anticipate the success of the book!’

Lees de rest van interview hier.

Ben_AaronovitchIk snapte het succes wel, want de boeken waren erg goed geschreven. Ik vloog door de twee titels heen. Hoofdpersoon Peter Grant is qua uiterlijk het tegenovergestelde van zijn auteur: jong, zwart, slank. Hij kijkt met een gezonde dosis cynisme naar het bureaucratische politiewerk aan de ene kant en de soms al even ondoorgrondelijke regels voor magie. Onder leiding van zijn superieur Nightingale en zijn partner Lesley neemt hij het op tegen de op hol geslagen magiër The Faceless Man.

De charme van de boeken is hoe normaal het Engelse leven is naast de magie en de moorden die opgelost moeten worden. Dat blijkt in de latere delen helaas ook de valkuil te zijn. Want in het derde deel – en in mindere mate in het vierde – gebeurt domweg veel te weinig. Grote delen van de boeken zijn saai, niet relevant voor het plot of veel te lang(zaam) uitgewerkt. Daarmee lijken ze meer op een willekeurige aflevering van een tv-serie als Bones of Castle. Dat is leuk voor 45 minuten tv, maar zonde van mijn leestijd.

Het vierde boek dat ik vandaag afrondde (nadat ik het maanden geleden gefrustreerd had weggelegd) gaat over een aantal moorden, een wolkenkrabber die als (spoiler) werkt en over Peter Grant die zich zijn plaats probeert te vinden in The Folly, de het magische departement van de London Police. Dat zijn de interessante stukken. Daar tussendoor meandert het maar door met goedgeschreven maar uiteindelijk volstrekt nutteloze zinnen. Het einde is aardig, maar ook een anticlimax.

Na het derde boek besloot ik Peter Grant nog een kans te geven, en hoeveel dit vierde deel een stuk beter was, denk ik dat ik het vijfde boek gewoon oversla en wacht op de tv-serie.

ODE AAN DE BOEKWINKEL

Ik hou van winkels en van winkelen. Het liefste dwaal ik rond in boekhandels. Als ik naar Amsterdam ga, is het altijd de vraag of ik eerst naar Waterstone’s ga en dan naar de American Book Center of andersom. En altijd kom ik met een stapel boeken naar buiten, hoeveel ongelezen titels ik ook nog thuis heb liggen.

[Lees meer…]