IK BEN NIET MARCEL VAN DRIEL

 

Marcel van Driel is een jonge vent en woont in Amsterdam. Ik ben net 45 geworden en verblijf in het midden van het land. Marcel van Driel heeft – zover ik weet – één kind en ik heb er (voor zover ik weet…) twee.

Ik ben niet Marcel van Driel.

Marcel van Driel heeft een prachtig kookboek op zijn naam staan. Ik sta iedere avond zelf in de keuken en maak gerechten klaar uit andermans boeken. Marcel van Driel heeft een beroemde vader: Toon ‘FC Knudde’ van Driel, mijn vader zat (samen met mij) in Wie is de Mol.

Ik ben niet Marcel van Driel.

Ik ben schrijver en Marcel van Driel is fotograaf. Hij heeft al vele beroemde Nederlanders voor zijn lens gehad, kijk maar eens op zijn site. Hij fotografeert nog veel meer: fashion, eten, interieurs en zijn foto’s zijn erg schitterend.

Ik maak kiekjes van mijn kinderen en van Utrecht en zet ze op Instagram.

Ik ben niet Marcel van Driel.

Toch worden wij regelmatig door elkaar gehaald. Volgens Bol.com en de Lira (zeg maar de: de BUMA/STEMRA van de boeken, maar dan zonder de schandalen) was ik de auteur van het ‘Kookboek voor meisjes van 8 tot 88 jaar’. Soms word ik gespot op beurzen waar ik niet ben en één keer kreeg ik een mail van een makelaar die zei dat ‘als ik dat huis in Amsterdam wilde hebben, ik nu toch echt een bod moest doen.’

Ik mailde hem terug: ik ben niet Marcel van Driel.

Ik heb de echte Marcel van Driel één keer ontmoet, toen ik een blauwe maandag bij Hallmark werkte (waar hij veel voor fotografeert). Het bleek een rustige en bescheiden jongeman. Toen wist ik het zeker:

Ik ben niet Marcel van Driel.

WERELDBEROEMD!

 

‘En, hoe voelt het om beroemd te zijn?’ vroeg mijn uitgever toen ik er deze week bij De Fontein kwam praten over mijn nieuwe boek.

‘Geen idee,’ antwoordde ik naar waarheid. Want hoewel in vier maanden 5.000 exemplaren verkopen van één kinderboek geen sinecure is, staat het natuurlijk in geen enkele verhouding tot de honderdduizenden boeken die de echt beroemde (kinderboeken)schrijvers wegzetten. Ik word niet herkend op straat (behalve als ‘de papa van’), word niet gevraagd voor Wie is de Mol, de Nationale IQ-test of – het ultieme doel van iedere schrijver – De Wereld Draait Door.

Overigens heb ik al een keer in een aflevering gezeten van Wie is de Mol. Het was in de tijd dat kandidaten nog geen BN’ers hoefden te zijn. Mijn vader was één van deelnemers en één aflevering mocht ik ook figureren:

Toch kan ik niet ontkennen dat er iets aan het veranderen is. In 2009 was ik één van de onbekende schrijvers op Kjoek.nl in de ‘maand van de onbekende schrijver’ en onbekend, dat ben ik niet meer. De Binoprentenboeken die ik maakte met Vera de Backker verschijnen dit jaar in het Verre Oosten, ik krijg dagelijks mails van kinderen die fan zijn van Superhelden en vragen (nee: eisen!) of er een vervolg komt. Ik hoef niet meer te leuren met mijn manuscripten, maar krijg contracten op basis van een titel en een verhaalidee. En ik schrijf iedere dag in plaats van ’s avonds, in het weekend of tussen de betaalde werkzaamheden door. Een verademing, dat kan ik je wel verklappen.

Maar beroemd? Neah.

De vraag is natuurlijk of ik dat wil zijn? Wil ik aan tafel bij Matthijs? Op vakantie met De Mol? Een interview in iedere krant wanneer er een nieuw boek van verschijnt?

Het politiek correcte antwoord is natuurlijk: ‘Nee’. Ik hoor natuurlijk te zeggen dat ik liever schrijf, dat ik vooral gelezen wil worden en niet zo nodig met mijn kop op tv hoef.

Maar eerlijk gezegd geloof ik daar niks van.