IK WIL GELEZEN WORDEN! GASTBLOG WIJNAND BRUGGINK

Help, ik schrijf!

‘Help, mijn kind is te dik’

‘Help, mijn man is klusser’

‘Help, mijn man heeft een hobby’

‘Help, mijn huis stort in’

En dan nu ik.

Soms trek ik heel hard aan mijn haren om een sterke zin te verzinnen waar ik op door kan borduren. Mensen die zich niet bezig houden met het schrijven van vermakelijke teksten zullen dat waarschijnlijk niet begrijpen. Maar serieus, je moet een sterke zin hebben om mee te beginnen. Bijvoorbeeld:

‘De krakende deur ging open en het geluid van piepende scharnieren beschadigde mijn oren. We keken elkaar aan, dit kon wel eens ons einde betekenen..’

Diegenen die graag verhalen schrijven kunnen hier zo als het moet heel wat alinea’s aan vast plakken zonder dat het saai wordt. Als je mij niet gelooft, dan heb je het gewoon niet in je.

Schrijven is het boetseren van een film in andermans gedachten. Een echte schrijver kruipt in de hersens van de lezer en wil daar de komende maanden niet meer uitkomen. Stiekem wil ik dat ook en ik weet van mezelf dat ik het in mij heb om ooit zover te komen.

Als ik alle reacties die ik gekregen heb op mijn teksten die ik geschreven heb verzamel, dan kan ik rustig aan concluderen dat ik er wel kom.

Zolang ik de meters maar blijf maken. Zo liet Hugo Borst mij weten dat er potentie in mijn schuil houdt, zolang ik meters blijf maken. Kluun daarentegen wou helemaal geen reactie geven. Maar daar werd dan ook niet om gevraagd. En dat brengt me tot het volgende, ongevraagde reacties. Daar zul je mee moeten leven als je wil komen waar ik wil zijn.

Want ik wil groots zijn, ik wil mijn jeugdroman op de planken en met mijn moeder langs de vitrines lopen. Ik wil torenhoog respect hebben van schrijvers. Ik wil zoveel.

Al 23 jaren oud, volg een HBO-opleiding in Leeuwarden en reis elke dag op en neer van Groningen naar Leeuwarden om aanwezig te zijn voor de lessen. Dit is vervelend voor me, want mijn gedachten nemen een loopje met mij. Er zijn maar liefst drie dagen van de vijf lesdagen dat ik denk aan fulltime schrijven. Dat is een droom, schrijfgerei op een glazen bureau in een mooi kantoor met een kop koffie naast me, en schrijven! Soms is dat zo ver weg, die droom.

Om mezelf door de saaie lessen en de lange dagen te slepen, houd ik mij bezig met de gedachte wat ik al gedaan heb, of wat ik al geschreven heb. Zo besefte ik laatst dat ik al een heel stuk heb geschreven voor mijn boek, en dat er zelfs gedeeltes geplaatst worden op de grootste studentenwebsite van Nederland. ‘Schrijf ik nou echt voor een website?!’

Dat laatste ging door mijn hoofd, en ik voelde me direct weer een stuk beter van binnen en mijn mindset liet zich weer lenen voor een nieuw stuk lesstof. Het blijft frustrerend dat het af en toe niet gaat zoals ik het graag zou zien. Soms denk ik aan het schrijven van kleine verhalen, die te laten binden en dan uit te laten geven. Om heel eerlijk te zijn, ik wil gelezen worden.

De reden dat ik een gastblog wou schrijven voor Marcel van Driel is simpelweg de lezers er van op de hoogte te brengen van mij, en dat ik onderweg ben. Ik ben onderweg om groots te worden, ik ben onderweg met pen en papier en met elk woord dat ik schrijf is weer een centimeter of vijf dichterbij mijn einddoel, niet meer onderweg zijn.

“Hij die zijn doelen opgeeft, zal nooit weten hoe dicht hij bij het bereiken van zijn doelen was”