WAAROM DE VERHALENVERTELLER MINDER TWITTERT

Vanmiddag zag ik Rise of the Planet of the Apes in de bioscoop. Waar ik een leuke actiefilm verwachtte, kreeg ik een episch verhaal voorgeschoteld, vol emotie en kippenvelmomenten, waarin de bad guys en de good guys continu van plaats wisselden en de revolutionaire computertechniek ervoor zorgde dat de show gestolen werd door een digitale aap. Het was, kortom de reden waarom ik naar de bioscoop ga, waarom ik boeken lees en strips, waarom ik tv-series kijk: omdat ik geraakt wil worden.

Het is ook de reden waarom ik schrijver ben geworden. Niet voor de roem, niet voor het geld, maar voor de ontroering, de spanning, de inzichten en ja, zelfs soms voor de angst die je al schrijver te weeg brengt bij je publiek. Ik schrijf om te raken.

Op internet probeer ik ook een verhaal te vertellen. Via mijn blogs, via Twitter, via Facebook. Maar Social Media is voor mij tweerichtingsverkeer. Ik probeer niet alleen te raken, maar ik word ook geraakt. Met humor en tragiek, met vragen en opmerkingen. Met verhalen.

Zoveel verhalen dat ik regelmatig niet meer aan schrijven toekom. En wanneer ik schrijf, onderbreek ik mijzelf om berichten te lezen of te schrijven. Dat is waarom ik de komende tijd de stilte op ga zoeken, in plaats van te twitteren. Waarom ik mijn ideeën en inzichten aan mijn nieuwe boek ga toevertrouwen in plaats van aan Facebook. Waarom ik Wordfeud na een verslavende avond weer van mijn iPad en iPhone heb gegooid.

Ik zal vast nog wel op Twitter, Facebook, Google+ en Instagram te vinden zijn, maar met mate.

Ik wil weer schrijven.

Reacties

  1. Ah joh, doe niet zo mal. Een beetje ontspanning op zijn tijd kan geen kwaad. Wordfeud is heerlijk als je ergens op moet wachten (op de piep van de magnetron, in de wachtkamer van de tandarts) en een beetje twitteren, facebooken is ook een bron van inspiratie. Toch?

  2. Schrijf ze!

  3. In de verloren momenten vind je je verhalen.

  4. Ik snap je redenen. Ongemerkt glijdt de tijd als zand door je vingers door kleine afleiding. Veel schrijfplezier!

  5. Doe effe normaal, man!
    En normaal is voor een schrijver: achter het toetsenbord kruipen en weergaloze verhalen vertellen. Niet de hele dag in een overvolle virtuele kroeg rondhangen. Goed besluit dus.

  6. Zoooo herkenbaar, zoooo begrijpelijk en zooooo jammer…..

  7. Heel herkenbaar. We schrijven niet om te schrijven. We schrijven om iets teweeg te brengen. Een emotie. Een glimlach. Een herinnering. Dat is de kick. Dat is waar we het voor doen. Maar ja, al die afleiding om de hoek. Nu zit ik bijvoorbeeld weer te reageren op een blogpost, terwijl ik eigenlijk had moeten … schrijven!

  8. Goedd!!! Ik ook!

  9. Verstandig besluit, al zal ik je berichtjes missen. Waardoor ik misschien zelf ook (mompelt iets over meer schrijven en minder blogjes lezen… ) . Succes met superhelden 2.0 (vast wel),

  10. Eens met @okkedame .. herkenbaar, jammer maar ook wel weer begrijpelijk.. Veel plezier en succes met het schrijven 🙂

Laat wat van je horen

*