Waarom ik spijt heb van mijn crowdfundingactie

Waar blijft dat boek?!

Waar blijft dat boek?!

Ik durf deze blog al meer dan een jaar niet te schrijven, zo moeilijk heb ik het er mee. Want Nachtmerrieman, het boek waarvoor ik 1.175 (!) dagen geleden 17.000 euro ophaalde door middel van crowdfunding, is er nog steeds niet.

Het idee achter de crowdfunding was om genoeg geld bij elkaar te halen, zodat ik zes maanden zonder onderbreking aan mijn eerste thriller voor volwassen kon werken. Dat was mijn eerste misrekening. Want de voorbereiding van de crowdfunding kostte me drie maanden en de uitvoering ervan ook. Zes maanden die ik ook had kunnen gebruiken om te schrijven. In essentie leverde het mij dus alles op, behalve tijd.

Maar dat interesseerde me niet, want de crowdfunding was een enorm succes! 308 donateurs ondersteunden mij en het project, uitgeverij Meulenhoff Boekerij kocht het boek op basis van de pitch, ik haalde er kranten mee, werd gevraagd voor panels, om lezingen te geven over crowdfunding (onder andere in België voor collega-auteurs) en mocht anderen (op de achtergrond) ondersteunen met mijn expertise.

Superhelden3.nlToen ging het mis en niet een beetje ook. Mijn jeugdroman ‘Superhelden.nl dl 3’ was al te laat, maar bleek niet goed genoeg. En het kostte mij ruim een jaar (en veel bloed, zweet en tranen) om van een middelmatig boek een waardige afsluiter te maken van de trilogie.

Superhelden.nl deel drie was een succes bij zowel de critici als de lezers en mijn roem steeg. De trilogie werd verkocht aan Duitsland, de verkopen – die nooit slecht waren geweest – stegen ineens naar ongekende hoogte (de stand staat inmiddels op ca. 35.000 exemplaren) en de vraag naar mijn werk groeide evenredig. Schooloptredens, lezingen, korte verhalen voor bundels, verboekingen van jeugdfilms, noem maar op, alles kwam mijn kant op.

Ik was blij met succes, maar het belangrijkste was om nu te gaan doen wat ik anderhalf jaar eerder beloofd had: Nachtmerrieman schrijven.

Even overleggen over het hoofd van de dode

Tijdens de opnames van de trailer

En toen bleek dat ik volstrekt niet meer geïnteresseerd was in het verhaal dat ik oorspronkelijk wilde vertellen. Het idee van NMM was dat het een urban thriller zou worden, een bovennatuurlijk verhaal. Maar ik was in de afgelopen twee jaar geëvolueerd als schrijver! En ik zag ineens dat zolang ik met een bovennatuurlijke moordenaar werkte, ik geen echte ‘who-done-it’ kon schrijven. Want als je wilt dat de lezer mee puzzelt over ‘wie het gedaan heeft,’ dan kun je niet ineens aankomen met een dader met bovennatuurlijke krachten.

Ik moest geheel opnieuw beginnen met plotten.

Ik gooide 35.000 van de woorden die ik al had weg, en begon opnieuw. En ik blokkeerde volledig. Bij iedere zin die schreef dacht ik: dit is niet goed genoeg. Hier kan ik niet mee debuteren. Meulenhoff lacht me uit, de donateurs zullen zeggen dat het niet geeft, dat ik het in ieder geval geprobeerd had. Ik was er van overtuigd dat ik te hoog gegrepen had. Ik kon niet schrijven voor volwassenen.

NothingDus ik stopte. En begon opnieuw. En stopte. En dat ging bijna een jaar zo door. En ik bedacht eindelijk: dit gaat niet werken.

Ik besloot iets anders te gaan doen. Zonder iemand iets te zeggen, (zelfs mijn echtgenote weet hier niets van), begon ik aan een andere thriller voor volwassenen, eentje met een simpel idee, zonder de complexiteit van NMM. Een half jaar schrijf ik iedere dag aan het boek en voelde langzaam mijn angst wegvloeien. Misschien kon ik dit toch wel.

Halverwege het nieuwe boek zat ik vast in het verhaal en pakte ik NMM weer op. En waar ik op hoopte was gebeurd: ik was de druk kwijt. Ik kon eindelijk gewoon mijn verhaal vertellen.

Ik begon weer helemaal opnieuw met schrijven. Soms ging het makkelijk, meestal ging het moeizaam, maar dat is normaal. Schrijven is hard werken en daar is niks mis mee. Maar zodra ik dacht aan de donateurs of de uitgeverij, schoot ik in de stress. En door de stress kon ik soms dagen niet schrijven.

Uitgehongerde schrijverIk ging naar Rotterdam om in eenzaamheid te schrijven. Ik ging naar Frankrijk om in gezelschap te werken. Ik weet niet hoe vaak ik de eerste hoofdstukken herschreven heb, maar vaak. En ze werden steeds beter. Maar ik kwam geen steek verder, het totaal aantal woorden bleef nagenoeg gelijk.

Ik plaatste een bericht in de donateursgroep op Facebook dat het schrijven goed ging maar dat ik iedere deadline losliet. Dat de roman af was wanneer het af was en dat ik voor het beste boek ging en niet voor het snelste. Daar werd bijzonder positief op gereageerd.

Ondertussen was er een jaar voorbij waarin er geen jeugdboek van mij was verschenen. En dat had invloed op mijn inkomen. Want geen boek is geen royalties. Daarnaast begon het weer te kriebelen. Ik had tijdens de vakantie een geweldig idee gekregen voor Superhelden.nl 4 en 5 dat ik graag wilde schrijven. Daarnaast wilde ik ook wel weer eens iets ‘makkelijks’ doen.

Stefanus_gestenigdHet afgelopen jaar heb ik het schrijven aan NMM en Superhelden.nl dl 4 gecombineerd. Soms schreef ik op één dag aan allebei een pagina, soms de ene dag aan het ene boek en de andere dag aan het andere. Langzaam – heel langzaam – vordert het boek. Er komen pagina’s bij en hoofdstukken. Het begint een heel klein beetje op een boek te lijken in plaats van op een poging.

Maar nu ligt NMM even stil tot eind februari omdat ik SH4 af moet maken om de kinderboekenweek te halen. En dat betekent dat ik mij weer iedere dag schuldig voel dat ik niet aan NMM schrijf. En daar baal ik van. Want qua creatief proces is er niets mis met wat ik doe.

Als ik geen donateurs had, dan schreef ik aan NMM wanneer ik tijd had of geïnspireerd was. Dan liet ik het liggen wanneer het boek daar om vroeg en schreef ik eraan wanneer het mij riep. Dan maakte het niet uit of ik er een jaar over deed of vijf. Het is mijn eerste volwassenthriller en ik moet alles opnieuw uitvinden. De stijl, de opbouw, de diepgang, alles is anders dan wat ik normaal doe.

Maar laten liggen kan dus niet. Niet nadat ik mijn donateurs al 1.175 dagen heb laten wachten. (Man, als ik dat getal zie, krijg ik al nachtmerries). Dus ploeter ik door, de ene dag wat meer dan de ander.

mr-writers-block-guyToch er is één lichtpuntje. Er ontstaat wél een boek. Een boek waar ik tot nu toe behoorlijk tevreden over ben. Ondanks de frustratie, de stress en de gedachte dat ik het nooit zo had moeten doen, ontstaat er een thriller. Eentje waar ik het af en toe koud van krijg, zo spannend. Wanneer het af is, weet ik niet, daar durf ik geen enkele uitspraak meer over te doen, maar wél dat het straks een boek is waar ik achter sta.

En misschien – heel misschien – zou ik nooit zover gekomen zijn als ik dit vreselijke proces nooit doorlopen was.

Maar man, wat ben ik blij als dat ding eindelijk af is. En crowdfunden doe ik nooit meer.

 

Reacties

  1. Hup, aan de slag! Ik kijk er enorm naar uit, Marcel!

  2. Stoer, Marcel, om dit op te schrijven. Heel stoer.
    Knuffel voor je proces 🙂
    Uiteindelijk komt het toch goed. Hoe dan ook. Linksom, rechtsom, maakt niet uit. Het komt goed.

  3. Wat goed van je dat je dit zo deelt. Ik ga er van uit dat ik niet de enige ben die zegt….ooit komt het boek…we hebben geduld. En ik heb in elk geval nu geleerd dat crowdfunding niet altijd DE oplossing is om aan geld te komen. Die druk die je voelt kan ik me voorstellen. Trouwens wel jammer dat de (spaar)rente zo laag staat 🙂

  4. tjonge, moedig om dit zo te bekennen. ooit wilde ik ook een boek gaan schrijven, maar als ik je lees, vraag ik me af of we dit wel moeten willen.
    dank voor je openheid…. met en zonder boek(en) vind ik je toch GEWELDIG

    gr ingeborg

  5. Hermannus zegt:

    Even tussen ons Marcel, waarom denk jij dat wij je hebben gesteund in de crowdfunding? Om zo snel mogelijk een boek in de kast te hebben staan? Laat los die druk van de donateurs. De werkelijke reden waarom wij jou hebben gesteund is om je de ruimte en vrijheid te geven om een prachtig boek te schrijven. Neem die vrijheid. Focus je op wat jij het liefste doet en jouw resultaat wordt waar wij in geloven.

  6. Respect, Marcel, dat je het zo openhartig verwoordt! En ik heb je niet ‘gecrowdfund’, maar zou met liefde en plezier donateur 309 worden. Erg veel vertrouwen in je, komt helemaal goed met jou en NMM!

  7. Prachtig blog, heerlijk eerlijk en menselijk. Marcel, het spijt me te lezen dat het hebben van donateurs je zo’n druk geeft. Ik kan gemakkelijk zeggen dat het niet hoeft, snap dat het voor jou niet zo gemakkelijk ligt.

    Misschien kun je ons anders zien, een groep leergierige, nieuwsgierigen die het brein van een schrijver willen volgen.

    Voor mijzelf kan ik je zeggen: ik vind deze weg al geweldig, het meebeleven. Je bent een topper. Jouw eerlijkheid en de inzage die je geeft in je leven, alleen dat is me al het geld waard dat ik gedoneerd heb.

    Ik hoop dat het ooit zover komt dat ik het resultaat mag lezen, maar zelfs als dat er niet komt, heb ik nu al meer gekregen dan waarvoor ik betaald had.

    Liefs,
    Caroline

  8. You can ’t push a river (but it is still a river).
    Succes met schrijven en het proces erom heen. Je bent en blijft een goede schrijver die al vele mensen en kinderen blij hebt gemaakt met je boeken.

  9. Beste Marcel,
    Ik heb geen boek gekocht, maar de creatie van kunst gesteund. Het heet niet voor niets “voor de kunst”. Laat me nog 1000 dagen wachten en doe af en toe zo’n blog met inzicht zoals hierboven. Geen probleem! Probeer geen ontwikkeling te vangen en te plannen, dat zal niet lukken. Ga voor jezelf, voor jouw kwaliteit en tevredenheid zal je deel zijn. En te zijner tijd ons deel. Vol vertrouwen dat het het wachten waard zal zijn. Veel sterkte en succes.

  10. Crowdfunden blijft kunnen, imo, maar blijkbaar niet op deze manier. Maar, eh, voor die tien euro die ik in je geïnvesteerd heb, heb ik wel mooi een uitstekende les How2 Crowdfund (en wat je vooral niet moet doen) gehad. Money well spent, zeg ik dan.

  11. Dit alleen al leest als een boek in wording over hoe een droom een nachtmerrie wordt, of kan worden.
    De Nachtmerrieman is vast een schrijver!
    Je hebt heel wat teweeggebracht, mensen geïnspireerd met je waanzinnig plan, crowdfunding, een heuse reeks van Superhelden.
    Je hoeft je nergens voor te schamen, en zeker niet schuldig te voelen. Schrijvers schrijven, maar soms even niet! Dan moeten ze weer ontdekken, verbazen, verwonderen, kijken, kijken, kijken.
    Hartelijke groet van Kate

    • Marcel van Driel zegt:

      Ik weet het! Rationeel weet ik het allemaal … Maar ondertussen is het soms gewoon fokking moeilijk.

      Dank je wel voor je mooie woorden.

  12. Ik ben donateur en blijf je steunen. Ik zou zo weer in je investeren als jij maar gave dingen doet. En deadline? Fok it! Of nachtmerrieman nou wel of niet komt, zorg dat het niet jouw nachtmerrie wordt!

  13. Lieve Marcel,

    Ideeën zijn beloftes. Soms alleen aan jezelf, en soms aan de wereld, of iets ertussenin. Het hardop verwoorden van je idee, is ongelofelijk heftig want daarmee wordt de belofte dieper en komen er andere mensen bij kijken. Mensen die je iets belooft. En beloftes breken, is altijd afschuwelijk.

    Het mooie en moeilijke van idee-beloftes is dat ze nog niet bestaan. Dat je iets moet creëren.

    Jij denkt dat je een boek hebt beloofd. Een goed, spannend boek.

    Maar ik weet bijna zeker dat jouw funders niet in de eerste plaats het boek willen, maar willen bijdragen aan iemand die iets doet met een idee. Wat dan ook. Want dat is volgens mij de lol van funden van iemand die iets creatiefs maakt. De ruimte bieden aan een ander mens om iets te creëren.

    Door jou te funden, hebben ze namelijk toestemming gegeven aan zichzelf om hun ideeën ook hardop te gaan beloven. Het mag. Als jij het mag, mag ik het ook.

    Want niet om iets af te doen aan jouw goeie, spannende boek dat ergens tussen nu en het eind der tijden verschijnt, maar spannende boeken zijn er genoeg.

    Ik denk dat jouw funders zullen begrijpen dat ze dit blog hebben gefund.

    Je belofte is ingelost.

    Schrijf ze!

  14. Ik vind het alleen maar heel goed dat je er zo eerlijk over bent! En weet een beetje hoe het voelt, mijn vijfde boek is ook al bijna een jaar ‘te laat’. Stress helpt soms als stok achter de deur, maar meestal is het funest voor je creativiteit. Heel veel succes en vooral plezier, want als jij het een goed boek vindt ben je al halverwege! 😃

  15. Reden van donatie was om jou te helpen dit boek te kunnen schrijven, te kunnen doen wat je graag wilde doen. En uiteindelijk zou daar vast wel een keer een mooi boek uit rollen, maar dat was voor mij meer een leuke bijkomstigheid.

    Gewoon lekker doorgaan zo, je bent goed bezig. We horen het vanzelf wel als het klaar is :-).

  16. Ha Marcel, als donateur zeg ik, neem je tijd. Wat moedig dat je dit meldt. Ik had al het gevoel dat het zwaar was. Voor mij hoef je je niet schuldig te voelen. ga schrijven. Ik heb veel vertrouwen in je als schrijver voor volwassenen. Je bent voor mij een voorbeeld van een echte schrijver.

    • Marcel van Driel zegt:

      Dank je wel. Ja, ik weet het, mijn donateurs willen helemaal niet dat ik me schuldig voel, ik doe het allemaal zelf …

      En dank je voor je mooie woorden.

  17. Je ziet dat je funders er geen probleem mee hebben. Probeer dus te vergeten dat NMM gecrowdfunded is (ja, makkelijk gezegd) en doe je ding, op welke manier dan ook. Later, als NMM er is, over 10 jaar of zo (oeps sorry 😉 ) kijk je op het hele proces terug als rijk man aan lessons learned en zelfontwikkeling.

  18. Moedig!

  19. blij dat je het (eindelijk ;)) gezegd hebt.

  20. Waanzinnige plannen zijn soms gewoon…..waanzinnige plannen!
    Je proces vind ik heel leerzaam en ik heb zeker geen spijt dat ik aan de crowdfunding heb meegedaan.
    Volg je schrijvershart en alles komt goed.
    Ligt er straks een hele mooie “I did it!” in de winkel.
    x

  21. Mooi stuk Marcel. Petje af dat je je zo kwetsbaar durft op te stellen. Denk dat dit proces je een hoop zelfkennis heeft opgeleverd! Elk nadeel heb z’n voordeel, moet je maar denken 🙂

    • Marcel van Driel zegt:

      Dank je wel, lieve Femke. Ja, schrijven leert me sowieso veel mijzelf, maar dit proces zeker.

      Ga ik nu gauw weer verder met deel 4 🙂

  22. Rebecca Loosveldt zegt:

    Lieve Marcel,
    Weet je wat ik nou zo mooi vind aan lezers ?
    Het zijn mensen met geduld en zeker als het om boeken gaat.
    De anticipatie voor wat komen gaat, het nog onbekende en onvertelde verhaal.
    Het moment dat we onze favoriete boekenwinkel binnen stappen, diep in ademen door de neus en die heerlijke geur van boeken en koffie binnen laten komen. 
    Het moment dat we dat ene boek waar we voor kwamen zien liggen netjes te midden van een hoop andere boeken waarvan er vele al in onze boekenkasten prijken.
    Dan is er het mooiste moment van dit alles, we nestellen ons in het favoriete hoekje van de bank, onze favoriete stoel, in bed en dan slaan we het boek open, laten onze vingers over de eerste bladzijden glijden en lezen de eerste zin …
    Daar, op dat moment is het gevoel van geduld hebben ineens verdwenen als sneeuw voor de zon en moeten dit boek 
    uitlezen. Alhoewel ik persoonlijk altijd gemengde gevoelens heb daarover want dat betekent het einde van dit verhaal en er is een stukje in mij dat het einde het liefste uitstel, zolang mogelijk … 

    Weet je, ik kende je nog niet ten tijde van de crowdfunding, maar nadat ik dit gelezen heb zou ik er zonder twijfel instappen en je steunen en ik denk dat het grootste deel van de donateurs dit ook zouden zeggen als je het hen vroeg ! Ik zou zo damn trots geweest zijn als ik  over vijf of tien jaar had kunnen zeggen, : ” He zie je dat boek daar ? Ja die ene tussen de bestseller, daar heb ik een heel klein beetje aan bijgedragen … “

  23. Jemig Marcel, wat een worsteling! Knap dat je er openlijk voor uitkomt. En alle bemoedigende woorden hierboven moeten je toch enorm goed doen! Ja, crowdfunding lijkt het ei van Columbus, maar ik snap dat de druk daardoor ook erg groot kan worden. Ik wens je sterkte! En blijf geloven in jezelf!

  24. Ik heb destijds een kleine donatie gedaan omdat ik jouw creatieve proces met alle liefde wilde steunen, en er een bijdrage aan wilde leveren dat je de ruimte voelde en kreeg om in alle rust aan je boek te werken.

    Mijn bijdrage bestond toen uit geld.

    Nu wil ik opnieuw met alle liefde jouw creatieve proces ondersteunen. Ik wil er opnieuw een bijdrage aan leveren dat jij de ruimte voelt om in alle rust aan je boek te werken.

    Deze keer bestaat mijn bijdrage uit woorden:

    Lieve Marcel, neem alle ruimte en tijd die je nodig hebt om een boek te schrijven waar je vol overgave achter staat, en dat gepubliceerd wordt zodra JIJ voelt dat het klaar is. En als dat nooit is, is het ook goed.

  25. Openhartige blog, goede les.

    Maar bovenal: wat heb jij een toffe donateurs! Al die warme reacties: wauw.

  26. heel moedig om dit zo te delen, en het is mooi om te lezen welke warme reacties er zijn, ook van donateurs. Eerlijkheid wordt beloond.

  27. Beste Macel, crowdfunding….. vraag volgende keer gewoon wat meer! Je groep lezers en liefhebbers groeit. Dat is belangrijk. Zou er iemand zijn die deze vakantie niets te lezen heeft als jouw boek er niet is? Ik vind het mooi dat je dit schrijft, zet het echter uit je hoofd. Het klinkt allemaal logisch, zeker met extra, zelfopgelegde druk om te leveren wordt het alleen maar moeilijker. We laten ons (en stiekem spreek ik dan voor al je donateurs onder het gevraagd te hebben) graag verrassen. Het komt wel een keer en zo niet, dan hebben we allemaal een heel klein beetje pech. Kop op man, ik heb er vertrouwen in! Succes en neem dus de tijd (ruim)

  28. Lieve neef,
    Dat ik je crowfunding steunde deed ik uit de overtuiging dat ik in je geloof en geloof in kansen bieden en krijgen. Niet omdat ik zo snel mogelijk een NMM in mijn huis wilde binnen halen.
    Maar uit liefde voor mijn medemens waarmee ik begaan ben…
    Neem je tijd…neem de ruimte.
    Mijn steun is er ook nu.
    Kom leun maar…ik sta achter je…

  29. Wat een mooi en moedig blog weer, Marcel. Je vertelt het zo dat ik het met ook zó goed kan voorstellen hoe het voelt, die druk. En ik begrijp het. Goed dat je het gewoon in een blog neer hebt geknald (dat werkt ook 🙂 ). En veel succes met de verdere afronding. Het wordt vast geweldig!

  30. Ik accepteer het niet! Dat boek of mijn geld terug! 😉

  31. Ik kan me je stress zo goed voorstellen en de daarbij komende blokkades. Misschien dat dit billen-bloot-blog helpt alle laatste reserves te laten varen. Het boek komt wanneer het komt. Blijf vooral doen waar je hart ligt.

  32. Komt ooit vast goed Marcel. Alleen het volgen van je reis maakt alles al meer dan de moeite waard. No worries.

  33. Martine zegt:

    Dapper en stoer van je!! Neem je tijd… hoe meer druk… hoe moeilijker het word… xx

  34. Dit soort dagen moet je niet al te veel hebben. Al die reacties houden je maar af van het echte werk.:-) Ik hoop dat je gerust gesteld bent. Goed dat je het gedeeld hebt. Succes!

  35. Ik zag dit langs komen in mijn facebook feed en dacht “Oh weer zo’n mislukte crowdfundingactie, kijken welke smoes het nu weer is”. Toen las ik het verhaal van een vent met ballen en talent, die een ambitieus plan lanceerde en er tegenaan ging. Ik herkende die moet-moet-moet-modus en hoe creativiteit lijdt onder druk, alsof je met je vuist een berg zand door een trechter loopt te rammen. Voor onszelf zijn we het strengst. Ik zou zeggen: haal diep adem, laat de warme en (welhaast ongebruikelijk?) volwassen reacties hier binnen komen en ga door.

  36. Tineke Honingh zegt:

    Misschien staat het hierboven al, maar toch een berichtje na jouw verhaal. Ik ben niet een van de 300, maar wel iemand die regelmatig een crowdfundingproject steunt. De reden: dat een kunstenaar, filmmaker, schrijver juist de ruimte ervaart om ergens aan te werken, zonder die hete adem in z’n nek.
    Ik weet zeker dat die 300 dat ook vinden!
    Crowdfundees 😉 steunen crowdfunders omdat we geloven dat het money well spent is: er komen links of rechtsom mooie dingen van!
    Bijvoorbeeld dit blog. Het raakt me, ik herken me erin en vind het (oh – cliché) inspirerend hoe jij je schrijverschap vorm geeft.
    Zo.
    Doeg!

  37. Dan zal ik maar niet opschrijven hoe het mij vergaan is in de bijna vier jaar dat ik nu werk aan Laudanum en de een inmiddels zo’n slordige 320 weggeredigeerde pagina’s, de zeven versies van het eerste hoofdstuk, de wisseling onderweg van één roman naar een trilogie naar een tweeluik en dat alles zonder ééń euro ondersteuning of uitgeefcontract. Om nog maar niet te spreken over de zeer betrekkelijke zekerheid van een oplevering van een eerste versie van het eerste deel ergens in april of mei.

  38. Hoi Marcel,

    Mooi om de reacties op je blog te lezen. Dat is misschien (ook) wel, waar crowdfunding (ook) over gaat. Zo’n update schrijven/sturen tussendoor, en dat jij support krijgt van je crowd, maar nu (ook) op een ander vlak, en zij het gevoel van het meebeleven ervaren. Zoals Caroline hierboven schreef: “Misschien kun je ons anders zien, een groep leergierige, nieuwsgierigen die het brein van een schrijver willen volgen.”

    Maak van je hart geen moordkuil, schrijf het zo nu en dan publiekelijk van je af (wat ik overigens heel stoer vind); het lucht op (toch?) en wie weet wat voor (toekomstige) inspiratie het je oplevert voor een boek. 🙂 En in de tussentijd, krijg je er bemoedigende woorden van een mee-belevende crowd voor terug. Papier is geduldig, en je crowd ook volgens mij.

    In mijn slaapkamer hing vroeger een schilderijtje, gekregen van mijn vader en moeder: “Liefde is ruimte scheppen waarin een ander zichzelf kan zijn.”
    Dat is wat je als fictieschrijver ook voor anderen doet, ruimte scheppen waarin een ander zichzelf kan zijn.
    Dat is wat je crowd ook wilde doen voor jou.
    En dat is wat je ook voor jezelf mag doen 🙂

    Neem de tijd, ook om tussendoor eens even he-le-maal niks te doen!
    (Maar dan ook echt helemaal niks doen hè, ben benieuwd of het je lukt :))

  39. Jantien010 zegt:

    Hee Marcel, wat een mooi en open bericht van je. En wat een nachtmerrie beschrijf je inderdaad. Afschuwelijk die druk. Laat het alsjeblieft los en ga weer lekker genieten van het schrijven. Ik weet zeker dat dit hele proces ergens goed voor is geweest. Alles sal reg kom. Veel liefs en rock on!

  40. Super dapper, ik zou, na het lezen van deze ontboezemingen alsnig mee willen doen met de crowd funding. En laat die stress toch los…je doet wat je je beloofd hebt, neem de tijd! Verlies vooral het plezier in je werk niet.

  41. Peter Sterke zegt:

    Volgens mij is het zeer goed om het uiterste eruit te halen. Mooi dat je het wilt delen. Maak een mooi boek. Dat lukt.

  42. Barbara van der Smissen - van Driel zegt:

    Hoi broertje. Laat los dat ongemakkelijke gevoel! Ik denk dat je met dat gevoel juist je donateurs benadeelt, doordat je blokkeert en de druk voelt. Wat mij betreft was dat geld anders allang aan iets onzinnigs opgegaan, alleen deze blogs en al de reacties zijn al een cadeautje om te lezen. Snap dat het voor jou op zich anders voelt maar denk dat iedereen het zonde vindt dat jij het zo ervaart. Dus, hoofd omhoog, schouders eronder en schrijven wanneer het lukt en kan. Twintig jaar geleden zou ik hard gezucht hebben om weer een project wat niet af komt, nu schud ik mijn hoofd omdat ik het jammer vindt dat jij die druk zo ervaart terwijl volgens mij niemand die oplegt. En inderdaad we kopen kunst geen boek in eerste instantie. Mooi als boek toch komt, wanneer zien we wel. Alleen dat feestje, daar heb ik eigenlijk wel heel veel zin in 😀 Xxxx je zus

    • Marcel van Driel zegt:

      Dank je wel, lieve zus …

    • Ghehe… Dat gelooft natuurlijk niemand meer, maar eigenlijk wou ik zo ongeveer dit schrijven!
      Heb de de hele dag een beetje op je blog zitten kauwen en het gevoel dat overheerste was ook bij mij dat het beetje omgekeerde wereld is. Ik zou pas spijt krijgen van mijn donatie als jij je daardoor opgejaagd en daardoor creatief geremd voelt. Want dan heb ik immers bijgedragen aan een heuse writers block! En dan had ik je liever het geld zonder enige strings attached gegeven. Ik had het je net zo hard gegund en jij had je er alleen maar lekker bij gevoeld.

      Dus als je je dan toch verplicht voelt mij als geldschieter tevreden te stellen, weet dan dat ook ik het proces heb gefinancierd en NIET de uitkomst. En laat me gewoon meeleen met dat proces. Duurt het langer, dan kan ik langer meeleven 😉 Moet je herschrijven en baal je daarvan, dan baal ik met je mee: niet omdat ik baal dat het boek langer op zich laat wachten, maar omdat ik met jou mee-baal. Doordat ik aan jouw proces heb bijgedragen leef ik extra hard mee, omdat het voor een héél klein stukje ook MIJN proces is geworden.

      Kan me voorstellen dat je noooooooit meer crowd funding wil doen, maar misschien is het ook goed je te realiseren dat dit in zekere zin lijkt op je eerste nooit uitgegeven boek-met-heul-veul-rooie-strepen. Je beeldt je een oordeel van een ander in dat uiteindelijk alleen een oordeel is over jezelf. Ik gun je héél erg dat je nu ook weer tot dezelfde conclusie komt als toen: jij kunt het en je mag de ruimte hebben om er iets van te maken waar JIJ achter staat. Wij vertrouwden jou de donaties toe. Nou is het aan jou om ons te vertrouwen 😉

      (En natuurlijk word ik blij van een mooie thriller aan het eind van dit alles, maar da’s bonus!)

  43. Arjan Helmantel zegt:

    Hey Marcel,

    24 juli 2025 word ik 50; je boek staat voor dan op mijn verlanglijstje…

    Mooie dag!
    Arjan

  44. Duizenden mensen willen een boek schijven. Zij doen het niet. Jij wel.
    Sterker nog; er zijn al een paar uitgegeven 😉

  45. Stoer! Wou dat je dit al eerder met ons had kunnen delen, had misschien de stress verminderd….Sterkte!

  46. Ronald de Jong zegt:

    Ik begrijp dat je die druk voelt, maar ook wat mij betreft moet je door het opgehaalde geld juist ruimte ervaren in plaats van je opgesloten voelen.

  47. 70 keer het woordje ‘ik’ gebruiken in zo’n kort stukje, dat is pas knap.

  48. Als je herkenning en inspiratie wilt opdoen kijk dan naar de film ‘the field’ met Kevin Costner. De levensvisie ‘if you built it, he will come’ is volgens mij op jou van toepassing. Ondanks dat ik je niet ken en via via bij jouw verhaal uitkwam, wou ik dit toch met je delen. Veel succes! Op de een of andere manier kijk ik nu naar je boek uit 🙂

  49. Elly van der Meer zegt:

    In het begin werd ik wat ongeduldig, maar op een gegeven moment had ik het door. Schrijven is geen trucje, het is een kunst om een goed boek te schrijven. Ik ben blij dat ik donateur van je ben. Ik weet het, het komt goed misschien word je de schrijver die het langst deed over een boek. But who cares. Het gaat erom dat we vertrouwen hebben in jou. Je bent ontzettend open geweest in je mail en dat waardeer ik nog het meest. Het komt allemaal goed.

  50. Peter-Paul en Astrid van Bentum zegt:

    Wat een warme reacties allemaal voor je Marcel !

    Ik sluit me dan ook volledig aan, we steunen je omdat we vertrouwen in je hebben, niet om snel een boek in handen te hebben. Hopelijk krijg je van al deze reacties weer een boost energie en ga je er weer mee/door aan de slag.

    Heel veel succes, we horen het van je wanneer het nodig is.
    Warme groet, Peter-Paul en Astrid

  51. Dag Marcel,
    Schuldgevoel is een sluipmoordenaar! Voor mij hoef je je niet te haasten. Ik lees nl liever een goed boek ietsje later, dan een boek dat er nu is, maar niet de bevlogenheid heeft van de schrijver. Groet, Jacqueline

    • Marcel van Driel zegt:

      Hoi Jacqueline,

      Ja, daar ben ik inmiddels ook achter! Gelukkig nu voorbij dat punt en weer zin en inspiratie.

      Dank je wel!

  52. Hee Marcel, de wereld is nooit af en met elk stapje maak je haar al mooier. Wat voor boek of blog er ook uit je handen komt, je bent voor mij een groot voorbeeld omdat je het creatieve proces aangaat telkens weer. Dank je wel! X Marije

  53. Donders, was ik net het boek vergeten, herinner je me er weer aan! Ik vind het erg leuk om verrast te worden dus kun je ook al heb je het snel af, wat ik niet hoop, goede wijn moet lang rijpen, neem nou de donkere toren van king bv.. nog een jaartje of 5 wachten met het uitbrengen?
    Ook heb ik dan pas mijn metershoge stapel van ongelezen boeken uit. Dusseh, als je het niet voor jezelf wil doen, doe het dan voor mij… Rustig aan! <3

  54. Gave stoere Marcel.
    Trots op je, met en zonder NMM. Crowdfunding kan gaaf zijn, maar ik denk dat de prijs voor jou emotioneel hoger is dan de financiële donaties je hebben opgeleverd. Ik denk dat iedereen (ik in ieder geval, en vele anderen die huerboven op he blogpost hebben geantwoord) je een gaaf boek toewenst. Zonder negatieve stress. Laat die spanning alsjeblieft los. Kan ons het schelen wanneer dat boek er komt. We hebben vertrouwen in JOU.

    JOU.

    <3

    Xx Jojanneke

  55. En als toevoeging op al dat moois: je inspireert mensen mensen met je enthousiasme en je openheid. Ik zou nooit met een kleine crowdfunding voor een Nederlandse TARDIS zijn begonnen als ik jouw verhalen niet gevolgd had. De crowdfunding is niet geslaagd, maar uiteindelijk zijn er genoeg mensen enthousiast door geworden om te zorgen dat we het doel toch gaan halen. Later en minder groots, maar toch! En dat hebben we ook voor een deel aan jou te danken.

  56. Als één van je vele crowdfunders voelde ik me ondertussen bezwaard. Had ik druk opgelegd? Omgekeerde wereld. Wat ‘schuld’ voelen met mensen kan doen. Laten we van crowdfunders geen aandeelhouders maken!

  57. Door contacten met twee fotografen die bij TAP zijn geweest, heb ik op die website gekeken. En jouw filmpje bekeken. Inspirerend en motiverend! Het komt goed met je boek, daar ben ik van overtuigd. Want je kunt vast geen tien “nee-s” verzinnen waarom het niet zou lukken 😉
    Toi toi toi!

  58. Volgens mij moet je deze reacties uitprinten en goed in het zicht hangen en elke keer als je dan weer paniek krijgt even ernaar kijken. Je legt vooral zelf de druk zo hoog, terwijl je toch gewoon bezig met een proces en met creëren en er komt wel degelijk vanalles uit je handen. Mensen steunen je idee en willen dat ergens in de tijd werkelijkheid zien worden en naar ik lees hoeft dat van niemand binnen een bepaalde tijd. Dus blijf inderdaad af en toe je twijfels opschrijven en ga lekker door met wat je doet, maar haal lekker opgelucht adem want er is dus niks aan de hand 😉 en wat nog, als iemand zeurt stuur je hem dit blog en als ie door blijft zeuren geef je zijn geld terug. Als je dat nog hebt. Is dat nou zo’n drama? Laat je gedachten het niet erger maken dan het is. Al weet ik heel goed hoe het voelt. Ik had ooit ook een idee en liep er ook in vast en werd er haast overspannen van, legde mezelf ook hoge druk op. Uiteindelijk is het er gekomen maar het heeft me veel gekost en werd ook geen groot succes. Jij hebt in feite alle rust en support om lekker door te werken, das positief!! Keep up the good work and keep breathing. Laat je niet gek maken. Ben benieuwd naar je boek als het er is. Ook over 5 jaar nog 😉

Trackbacks

  1. […] door elkaar, dat ik soms niet weet wat te communiceren.   Ik ga het toch proberen.   Na mijn blogpost van 16 januari 2016, begon ik vol goede moed te schrijven aan NMM. Ik voelde de druk van de crowdfunding niet meer (nog […]

Laat wat van je horen

*