WANNEER MAG JE JEZELF SCHRIJVER NOEMEN?

writer‘Hoe lang kun je een schrijver die niet schrijft eigenlijk nog met goed fatsoen een schrijver noemen?’ vroeg een collega zich vandaag af op Facebook. Het is een interessante vraag, die aansluit bij een andere: wanneer mag je jezelf eigenlijk schrijver noemen?

In 1998 zegde ik mijn baan op als Multimedia Manager bij ECI om een boek te schrijven. Wanneer iemand vroeg wat ik deed, zei ik: ‘Ik ben schrijver,’ dit tot grote woede van mijn ex-vriendin. Zij was journaliste, maakte documentaires voor de Oostenrijkse televisie en had daar de school van de journalistiek doorlopen. Toch noemde zij zich pas na jaren journaliste. Het was een naam die je moest verdienen volgens haar.

Ik was het daar niet mee eens. Mijzelf definiëren als een schrijver, maakte dat ik schreef. Anders zou het niet meer dan een veredelde hobby zijn.

Inmiddels heb ik tientallen boeken op mijn naam staan en twijfelt niemand er meer aan mijn beroep. En wanneer ik nu mensen vertel dat ik kinderboeken schrijf, krijg ik een heel andere reactie:

‘O, als ik tijd heb, ga ik dat ook ooit nog eens doen!’

keep-calm-and-continue-to-bite-my-tongueIk moet dan op mijn tong bijten. Wat ik niet zeg, (maar wel denk) is: ‘Tuurlijk! Want om te schrijven heb je geen talent nodig, of discipline, alleen maar tijd.’

Het is exact dezelfde reactie die ik vaak kreeg, toen ik zelf net begonnen was. ‘Wie denk je wel dat je bent?’

Wanneer ben je een schrijver?

Iemand suggereerde: wanneer je meer dan één titel op je naam hebt staan. Maar in dat geval zijn Margaret Mitchell (Gone With the Wind), J.D. Salinger (The Catcher in the Rye) en deze andere acht wereldberoemde schrijvers, geen schrijvers.

‘Je bent een schrijver wanneer je gelezen wordt,’ zei een andere collega. Maar dat roept de vraag op: Wat ben je dan, als je niet meer gelezen wordt en hoe meet je dat?

Geronimo_Stilton(En dan is Geronimo Stilton een schrijver.)

Vermoedelijk is er geen juist antwoord. Maar dat maakt de vraag niet minder interessant. Want wie wij zijn, is dat niet de ultieme levensvraag?

Wat denk jij?

Femke Dekker schreef hier eerder het volgende over.

Reacties

  1. Stomme hokjesgeest. Waarom moet altijd alles gedefinieerd worden in het leven? Ik ben dit. Jij bent dat. Het gaat erom hoe je naar jezelf kijkt. Lekker boeiend of iemand een schrijver is, of anderen dat niet vinden en wat iedereen zijn mening is.

    Ik weet dat ik met veel plezier kinderboeken schrijf. Dat telt.

    • Marcel van Driel zegt:

      Voor jou is dat kennelijk niet belangrijk, Pieter, maar voor anderen is dat een hele legitieme vraag. Ik weet niet of dat met hokjesgeest te maken heeft.

  2. Dat is een hele goede vraag. Diezelfde vraag stelde ik mijzelf een tijdje terug. Iemand hielp mij mijn website te bouwen en ik noemde mijzelf “beginnend schrijfster van kinderboeken”. Zij haalde het woordje “beginnend” weg. Stond niet professioneel , zo zei ze. Ik moest daar erg aan wennen. Zelf kies ik liever voor de bescheiden weg. Aan de andere kant, ik heb wel al veel geschreven, alleen niemand weet het. Ik heb mezelf nu een jaar de tijd gegeven te bewijzen dat haar bewering inderdaad klopt. Ondertussen heet ik gewoon “schrijfster”, dat is tenslotte wat ik doe. Over een jaar zie ik wel weer of ik mijzelf nog steeds zo blijf noemen 😉

  3. Voor mij was het afgelopen zomer voor het eerst duidelijk: ik ben een schrijver en ik durf me dat te noemen. Ik kan er niet van leven, laat ik dat voorop stellen, maar managementboeken kan je nooit van de boeken zelf leven. Echter, toen ik 10 weken door azie reisde en geen laptop bij had, merkte ik dat wat ik het meest miste van alles, was schrijven. Daarom ook die enorme verhalen op Facebook (he Marcel…). Ik miste het schrijven.

    Voor mij mag je je een schrijver noemen als je na vier weken weer honger naar de toetsen hebt. Als je geen maand zonder een artikel, een stukje van een boek, een hoofdstuk of een paragraaf kan. Dat was het moment dat ik mezelf een schrijver durfde te noemen.

  4. Momenteel ben ik bezig met een schrijfcursus, niet per sé om een schrijver te worden. maar wel om me het wat gemakkelijker te kunnen maken. Niet iedereen heeft het talent om zonder hulp een boek te schrijven. Ik heb geen inspiratie om een boek te schrijven, maar ik wil wel schrijven. Een blog, column of copy writing. Ook een vorm van schrijven, denk ik. Wat vind jij?

  5. Ik heb dan wel nog maar één boek op mijn naam, toch ben ik ontzettend heel erg schrijver. Want: ik neem schrijven serieus, ben er elke dag mee bezig, werk knoerthard aan mijn verhalen, ben erg kritisch en schakel nog kritischer proeflezers in. Van mij mag iedereen zich schrijver noemen die op een serieuze manier met schrijven bezig is, of je nou gepubliceerd hebt of niet, of je nou dagelijks schrijft of in gestolen uurtjes.

  6. tosca menten zegt:

    Iemand die wel eens eten kookt voor zijn gezin noem ik geen kok. Iemand die iedere dag voor zijn gezin kookt ook trouwens niet. Zelfs iemand die regelmatig voor een heel gezelschap vrienden kookt is geen kok. Of wel? Collega Bies kokkerelt waarschijnlijk beter dan iemand die iedere dag betaald hamburgers afbakt bij de Mac. Is die laatste dan een kok? O nee, het ging over schrijven. Nou ja. Ook al zoiets. Je kan er alle kanten mee op. Het woordenboek zegt: Iemand die schrijft; iemand die boeken, gedichten e.d. maakt; iemand die op een kantoor bepaald schrijfwerk verricht. Voila. Iedereen zo’n beetje dus.

  7. Misschien ben je schrijver als je je schrijver durft te noemen, misschien ben je pas schrijver als je na je dood niet vergeten wordt. Misschien pas als je er van kan leven, maar als je dood gaat als je niet kan schrijven of je schrijver kan noemen, dan zou je van mij jezelf rustig schrijver mogen noemen.
    Het is tenslotte een onbeschermde titel, die alleen doffer wordt naarmate je hem meer oppoetst.

    Terzijde: J. D. Salinger schreef naast ‘Catcher in the Rye’, nog diverse andere titels. Geen veelschrijver, maar vooral bekend omdat hij, naast een bestseller, een leven buiten de publiciteit verkoos.

  8. tosca menten zegt:

    Ik zelf gebruik het woord schrijfster nooit. In mijn beleving heeft dat woord iets denigrerends. Als mensen naar mijn beroep vragen, zeg ik dat ik auteur ben. ‘Wat schrijft u dan?’ ‘Kinderboeken.’ Dan verschijnt er een soort blik, die zegt dat iemand die kinderboeken schrijft geen auteur is. Haha. (En ja, daarna komt inderdaad de hele reut van ‘Ach gut, wat leuk,’ gevolgd door de onbeschofte vraag: ‘Kun je daar nou van leven, van die boekjes?’ Dan vraag ik per omgaande: ‘Hoeveel verdient u eigenlijk per maand?’ Is het gelijk afgelopen.)

  9. Je mag toch gewoon trots zijn op wat je bent? Niet iedereen kan dat, schrijven. Een boek schrijven dat door andere mensen gelezen gaat worden en dat anderen ook willen lezen, het is niet niks. Respect voor de schrijvers. Ik ben geen schrijver. Ik ben een liefhebber van goede boeken en schrijf graag een recensie.

  10. Zodra je met enige regelmaat iets ‘op papier’ zet dat zo origineel is als jij het kan bedenken, mag je je wat mij betreft ‘schrijver’ noemen.

  11. Nicole COenen zegt:

    Interessant, Marcel. Toen ik klaar was met de kunstacademie, was ik een kunstenaar die even moest gaan werken. In mijn geval deed ik dat als secretaresse. Tijdelijk. Een kunstenaar on hold. Maar ik was binnen no time een secretaresse. En een mislukte kunstenaar. Daarna lukte het me (tijdelijk) grafisch vormgever te worden. Ik probeerde dan altijd uit te leggen dat ik fotografie gestudeerd had aan de academie, autonoom, maar toch. Toch wilde men altijd OOK een fotograaf inhuren, want ik was vormgever. Nu ben ik eindelijk autonoom kunstenaar. Ik verdien mijn geld als ZZp-secretarsse vanuit mijn atelier. En voor de ander ben ik nog steeds geen kunstenaar want ik leef er niet van….

    Oja, en ik ben getrouwde moeder. Voor ‘hullie’ ben ik ineens de vrouw-van met een hobby en de thuisblijfmoeder die iets ‘creatiefs’ doet.

    Ik zeg altijd maar: it’s all in the mind….. Je opwinden over wat de ander voor beeld van je heeft, ach, ik ben er maar mee opgehouden. En als ze vragen wat ik ben? Een lekker wijf, zeg ik dan maar.

  12. Evi Verhasselt zegt:

    Volgens mij kies je er niet voor om schrijver te zijn. Bij mij is het iets waar ik door gebeten werd. Het beneveld mijn zinnen op de vreemdste momenten, op de fiets, tijdens het koken of een eindje lopen. Het is een passie, bijna een ziekte zelfs. Het is iets waar ik mee opsta en ga slapen. Iets dat ik in bedwang moet houden door op regelmatige tijden mijn geest leeg te maken op blanco papier, want anders word ik knettergek.

    Als schrijver leid ik een dubbel leven. Terwijl ik sta aan te schuiven aan de kassa van de GB, ontwikkel ik plotlijnen in mijn hoofd en maak ik levensbelangrijke beslissingen.
    “Dat is dan 32 euro 70, mevrouw!”
    En ja, ze zullen creperen van de honger.

    Schrijver zijn is ook een zaligheid. Ik hou er van om alleen te zijn. Altijd is er wel een verhaal dat naar me lonkt, dat roept om aandacht en dat snakt naar geschreven te worden. De roes van het schrijven is als een drug. Op zulke momenten word ik volledig opgeslorpt door de fictieve gebeurtenissen die aan mijn pen ontspruiten, soms uren (of zeldzamer: dagen!) aan een stuk. Zonder honger, zonder behoefte aan slaap, zonder verlangen naar afleiding. Tijdens de roes schrijf ik op adrenaline, voortgestuwd door het vuur van de inspiratie.

    Onlangs schreef ik mijn eerste boek. Die laatste hoofdstukken… Het moment waarop dat allerlaatste woord geschreven werd… Dat is met geen woorden te beschrijven. Ik heb de hele week rond gelopen met een glimlach van oor tot oor, zo gelukkig was ik. Maakt de publicatie van dat boek een schrijver van mij? Nee. Het bevestigd alleen maar aan de buitenwereld wat ik altijd al geweest ben.

    Ik ben een schrijver!

    • Dat je er niet voor kiest om schrijver te zijn ben ik met je eens, Evi. De verhalen zoeken mij op, willen door mij geschreven worden. Ik ben slechts een medium. Het gelukzalige dat jij omschrijft heb ik dan ook niet altijd. Vaak is schrijven leuk, maar soms is het zelfs een kwelling. Als je vastloopt in je verhaal, bijvoorbeeld. Of als je verhaal klaar is en je het laat proeflezen (zouden anderen mijn fantastische verhaal net zo fantastisch vinden?).
      Of zoals Thomas Mann het stelt : ‘Een schrijver is een persoon voor wie schrijven moeilijker is dan voor andere mensen’.

    • Marcel van Driel zegt:

      Ik heb er heel bewust voor gekozen om schrijver te worden. Ik heb er mijn baan voor opgezegd. Daarvoor schreef ik zelden tot nooit fictie, niet tussen mijn 15e en mijn 32ste. Ik verzon wel verhalen, maar ik zie mijzelf dan ook meer als verhalenverteller dan alleen als schrijver.

  13. Peter Niesen zegt:

    Hallo Marcel,
    met interesse jouw artikel gelezen. Ik zit in een zware periode in mijn leven, ben werkloos geraakt en in een zware burn out terecht gekomen. Ik schrijf al een jaar of zeven gedichten en hoor van mensen die ze lezen dat ik er meer mee zou moeten doen. Geen idee wat, schrijver klinkt zo niet als mij, ik ben maar een simpel mens , geen filosoof, geen gestudeerd persoon. Heb jarenlang in de bouw gewerkt, eigen bedrijf gehad en nu dus noodgedwongen thuis, met mijn ziel onder mn arm En toch merk ik dat het aan mij trekt. Zou je mij een advies kunnen geven wat ik eventueel zou kunnen doen? Bij voorbaat dank voor een eventuele reactie.

    • Marcel van Driel zegt:

      Ik heb maar één advies Peter: schrijven, schrijven schrijven, laten lezen aan mensen die ook kritisch durven zijn, herschrijven en dan weer schrijven.

      Oh ja, en vergeet geen plezier te hebben 🙂

  14. zo bijna een jaar later van de eerste vraag ,ben ik ook op zoek naar het antwoord op de vraag.Ben ik een schrijvster omdat ik schrijf, of wanneer mijn boek in de kasten lig?
    Ben je een schrijver, wanneer je de taal waarin je schrijft perfect beheerst ? Weet waar je elke punt of koma moet neer zetten.
    Ik geloof van niet , ik schrijf het beste vanuit mijn hart ,en dan kan het mij in de eerste instantie niet schelen waar de punt ,aanhalingsteken nou moet staan.
    Daar kijk ik later naar.Vind het jammer dat ,er door uitgeverijen eerst word geken of dit klopt ,zoniet zijn ze niet eens bereid verder te kijken.jammer .
    Maar ben ik nu dus een schrijfster.Ja sinds mijn zesde toen ik leerde schrijven .Ben ik een goeije schrijfster?Ja ,ik krijg aplaus bij open podiums .Ben ik een succesvolle schrijfster ?Tot nu toe trekt mijn toneelstuk volle zalen.Ken je mij?Waarschijnlijk niet .Maar dat komt nog wel:)

  15. Ook ik vroeg het mij af. Want ik had de wil en ‘drang’ tot schrijven.
    Inmiddels gepubliceerd en verkocht, klein boekje, e-book, engels.
    Ik durf mij nu schrijver te noemen. Want ik sta te koop, en ben gekocht.

Laat wat van je horen

*