WEL DE BOTER, NIET DE LACH

3 november 2010 schreef ik mijn eerste blog over mijn Waanzinnig Plan. Ik wilde een boek schrijven dat voor de Kinderboekenweek 2011 in de winkel moest liggen.

Het afgelopen jaar deelde ik mijn ervaringen tijdens het schrijven via Twitter en op dit blog. Mijn successen maar zeker ook mijn angsten en tegenslagen kwamen daarin aan bod. Het leverde bijzondere reacties op, mooie contacten en veel ondersteuning in de vorm van aanmoedigingen, schouderklopjes, maar ook feiten, vertalingen en zelfs hele zinnen. Ik heb nog nooit een boek geschreven waar zoveel mensen bij betrokken zijn geweest.

Vorige week opende ik mijn geheime shop, een internetwinkel waar tweeps een gesigneerd en genummerd exemplaar van Superhelden.nl kunnen bestellen. Het is aan de ene kant bedoeld als een exclusief cadeautje: het gaat tenslotte om een zeer beperkte oplage, exclusief voor mijn volgers. Aan de andere kant heb ik er ook belang bij, want met de opbrengst financier ik een deel van de 3D game die speciaal voor het boek is gemaakt.

Er kwamen een aantal bestellingen binnen, maar niet heel veel. En ik raakte in paniek. Wat nou als niemand mijn boek wil hebben? Wat nou als ze allemaal heel enthousiast zijn over het proces, maar niet geïnteresseerd zijn in een exemplaar? Had ik de potentie van Superhelden.nl al die tijd verkeerd ingeschat?

Gisteravond keken mijn echtgenote en ik ‘Studio 60 on the Sunset Strip’ van Aaron ‘The West Wing’ Sorkin. En daar kwam de volgende dialoog in voor:

Harriet: I got a laugh at the table read when I asked for the butter in the dinner sketch. I didn’t get it at the dress (repetitie – MvD). What did I do wrong?
Matt: You asked for the laugh.
Harriet: What did I do at the table read?
Matt: You asked for the butter.

Het was alsof iemand een sluier voor mijn gezicht weghaalde. Ik vroeg de laatste weken niet meer om de boter, maar om de lach. Ik vertelde niet meer enthousiast over mijn boek, maar  smeekte of iemand het wilde kopen. Mijn aanvankelijke enthousiasme was veranderd in een vergaande vorm van controle: ‘Jullie moeten mijn boek kopen, of je wilt of niet!’

Yeah, right … Like that will work, Marcel …

5 september ligt het boek in de boekhandel en gaat ook de game online. Vanaf dat moment is het uit mijn handen. Ik heb er alles aan gedaan om een mooi boek te schrijven. Meer dan twintig zeer getalenteerde mensen hebben er alles aan gedaan om rond het boek een online belevenis te creëren. Nog twee weken mogen we puntjes op de i zetten en dan … dan is het niet meer van ons.

Kan iemand mij even de boter doorgeven ? Dan laat ik de controle los.

(hoop ik)

Reacties

  1. Oh jeetje, waar is de boter! Ik ben er eigenlijk nog helemaal niet aan toegekomen om je super geheime winkel te bekijken omdat ik nog midden in de vakantie zit. Sorry. Wat wel me opviel vanmiddag was toen ik naar Nederland drie keek alles was in de superhelden thema was, zo draai je wel lekker warm! Ik ben benieuwd of Superhelden nog bij Z@ppelin komt, wat zou dat passend zijn!

  2. Ja Marcel, dit is een moeilijke periode: de boter is ingepakt, maar ligt nog niet in het schap. In vipassana-meditatie erken ik dan stil van binnen: “er is ‘zorgen maken’, er is ‘zorgen maken'”. Door er wat afstand van te nemen, wordt de geest al rustiger. Ik hoop dat jouw blog voor jou hetzelfde effect heeft. Net als jij ben ik benieuwd hoe het allemaal “uitpakt” 🙂

  3. jaja Marcel, just don’t get high on your own supply! Maar verder niks mis met promoten toch? Was dat niet de hele opzet vanaf het begin? Dat je eigenhandig marketingt (nieuw woord) en het van onder nul naar superheldenwaardige hittegolf brengt? Je personages zijn superhelden, de schrijver niet, hoewel, misschien ook wel een beetje vanwege zijn superheldendoorzettingsvermogen! You did it! Yes you could! Ik vind het echt een superprestatie, dus geen Hollandse bescheidenheid, wees gewoon trots!

Laat wat van je horen

*