ZIJN MENEER

 

Als vader van twee kinderen heb ik per definitie een vooroordeel over pedoseksuelen. Ze moeten namelijk gewoon van mijn kinderen afblijven en ook van die van anderen. En kinderen zijn per definitie beschadigd na een ervaring met een pedoseksueel, dat kan niet anders.

Sommige dingen zijn gewoon zo.

Toen mijn zeer gewaardeerde collega Ted van Lieshout aankondigde dat hij een boek had geschreven over zijn – niet per se negatieve – ervaring als kind met een oudere man, was mijn reactie ook meteen: dat hoef ik niet te lezen. Ik wil niet weten dat er een nuance mogelijk is, het is gewoon fout en daarmee basta.

Vreemd genoeg staat Lolita van Vladimir Nabokov nog wel op mijn leeslijst. Is dat omdat ik een relatie van volwassen man met een twaalfjarig meisje ‘normaler’ vind dan als het een jongetje betreft? Is het omdat Lolita fictie betreft en ‘Mijn Meneer’ een gefictionaliseerde autobiografie? Is het omdat ik zonen heb in plaats van dochters of omdat ik hetero ben?

Ik weet het niet.

De afgelopen weken blogde Ted over het ontstaan van zijn boek en gaf hij interviews, o.a. bij Pauw en Witteman, in de VPRO-gids en in het NRC. En steeds herhaalde hij weer dat hij ‘natuurlijk tegen pedoseksuele relaties is,’ maar ‘dat hij zichzelf niet per se een slachtoffer heeft gevoeld’. Ik kreeg enorm veel respect over hoe rustig en genuanceerd Ted bleef, ook toen er reacties op het interweb verschenen waarin hij zelf ook maar meteen voor pedo werd uitgemaakt (die een pleidooi zou houden voor seksuele relaties met minderjarigen.)

Vanaf morgen ligt het boek ‘Mijn Meneer’ in de winkel en morgenavond om 23.00 is de documentaire ‘Ik zal uw naam niet noemen’ op tv te zien. De docu gaat over Ted’s leven, carrière en natuurlijk over zijn roman. Ik ga kijken én het boek aanschaffen, want iedere waarheid is gebaat bij de nuance.

Reacties

  1. Lolita is echt een van de beste boeken die ik ooit heb gelezen. Heb nog een keer een essay geschreven over hoe Lolita het imago van een sexy schoolmeisje heeft gekregen terwijl ze in het boek een slachtoffer is van een oude vieze man.
    Ik had nog niet gehoord van het boek… apart dat hij ervoor kiest om dat zo naar buiten te brengen. Ik ga de docu kijken!

  2. Ah ja, pedo’s zijn evil, en als ze verleiden in plaats van graaien vind ik ze minstens zo eng, als ouder. Voor je dat hoort, van je kind… en hoe kan een kind dat omgaan met al die tegenstrijdigheden? Belangrijk boek om te lezen.

  3. Ik zit net het stukje bij PenW terug te kijken. Het enge van zoiets is juist dat het geen vreemdeling is die je de bosjes intrekt…. het is een spel van verleiding en manipulatie. Dat is in mijn ogen wél misbruik. Maar ik kan natuurlijk niets zeggen over hoe hij het heeft beleefd. Het is zijn persoonlijke verhaal. En daarom inderdaad heel interessant en stof tot nadenken…

  4. Frank Auperlé zegt:

    Damen of heer het kent beiden geen eer. Ik zou Lolita ook maar laten liggen. Ik vind dat je het gelijk moet trekken. Geen Jongen, geen meisje, pedofiel is pedofiel. Anders schrijven wij samen een boek welke wij noemen; ‘afblijven het zijn nog geen wijven!’

    • Maar beide boeken verheerlijken niets, waarom zou je ze dan links moeten laten liggen?

      • Frank Auperlé zegt:

        Tja, lastig hoor… Misschien zou je ze beiden moeten lezen om inzicht in de psyche te krijgen van de daders dan wel de slachtoffers. Hoewel er genoeg psychologen zijn die zich daar mee bezig houden. Misschien is links laten liggen toch een geestelijke verrijking, misschien juist niet…

  5. Mooie blog Marcel en eens – nuance is goed. Elke relatie tussen 2 mensen is immers toch ook anders? Ook tussen kinderen en volwassenen. Ik keur pedofilie absoluut niet goed, maar er is ook geschreven over gijzelaars die verliefd werden op hun gijzelnemer. Maar waar ligt de grens? Het raakt aan waarden, ethiek… Lastig hoor.

Laat wat van je horen

*